Εσωτερικές εντάσεις γύρω από προσφυγή στην Χάγη

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Επίτευγμα της επικίνδυνης αυτής εποχής που ζούμε, με την Τουρκική διεκδικητικότητα σε πλήρη εξέλιξη, ήταν η επίτευξη ενός σημαντικού βαθμού πολιτικής συναίνεσης στο εσωτερικό. Αν συγκρίνει κανείς, για παράδειγμα με τις ημέρες του Μακεδονικού λίγο πριν την οριστικοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών και τις τότε εκρηκτικές αντιπαραθέσεις, η τωρινή φάση των ΕλληνοΤουρκικών έβρισκε τον πολιτικό κόσμο σε κάτι πολύ κοντά στην συναίνεση για το βασικό πλαίσιο αντιμετώπισης – πάντως τους δυο βασικούς πολιτικούς χώρους. Αλλ’ εν τέλει και τους «μικρούς» του πολιτικού συστήματος: το ΚΙΝΑΛ που ως ΠΑΣΟΚ έχει την πικρή πείρα διαχείρισης κρίσεων παρόμοιου είδους, καθώς και το ΚΚΕ που φροντίζει να μην διαρρηγνύει το εθνικό μέτωπο όσο κι αν αυτό διαθέτει ισχυρά τα αντιΑμερικανικά/αντιΝΑΤΟϊκά αντανακλαστικά…

Η εικόνα αυτή, φαινόταν να πλησιάζει το πράγμα βέβαια, χαλάει πλέον . Και χαλάει μέσα από την ίδια την κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία αποδεικνύεται με αυτή την αφορμή ότι αποτελεί ένα είδος πολιτικής συνομοσπονδίας! Και το αποδεικνύει σ’ αυτό το κλίμα ακραίας έντασης στην περιοχή, με αυτές τις συνθήκες ανησυχίας στην κοινή γνώμη (το απέδειξε μόλις χθες η δημοσκόπηση της MRB/Star Channel που δείχνει άνω του 55% των ερωτώμενων να ανησυχεί για ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο), με αυτήν την ανάγκη-σε-κάθε-στιγμή για χειρισμούς επί του πεδίου (με την υποθήκη του πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, πρώην υπουργού Εθνικής Αμύνης Βαγγέλη Αποστολάκη, αλλά και την έγκαιρη πολιτική προειδοποίηση π.χ. Ντόρας Μπακογιάννη, ότι στην στιγμή ανάφλεξης θα είμαστε μόνοι μας).

Δείτε: μιλώντας σε συγκέντρωση στους Αγίους Αναργύρους, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, την ίδια μέρα που ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν ανέβαζε κι άλλο την ένταση εγκαλώντας τους χειρισμούς του, όχι μόνο κράτησε ανοιχτή την πόρτα σε «καλόπιστο και ειλικρινή διάλογο» με την Άγκυρα «με βάση το διεθνές δίκαιο και την παραδοχή ότι η βασική [προσοχή! όχι η μόνη…] διαφορά είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ» αλλά και διευκρίνισε ότι η εν λόγω διαφορά, δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε (καθώς αισθανόμαστε πως «έχουμε το δίκιο με το μέρος μας») «να καταλήξει στην Χάγη σε ένα διεθνές δικαστήριο, το οποίο θα αποφανθεί τελικά για το ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο».

Πριν απ’ αυτό – η χρονική σειρά έχει το ενδιαφέρον της! – ο Αντώνης Σαμαράς σε συνέντευξή του στον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ (και σημειώνοντας ότι «δεν νοιώθει καμιά ανάγκη για «απολογισμό ζωής» [αλλά έχει] την ίδια «φλόγα» που είχε όταν ήταν 26 ετών, ο νεότερος βουλευτής στην Βουλή») είχε καταθέσει την επιμελημένα διατυπωμένη άποψη ότι «όταν ακούγεται για προσφυγή στην Χάγη […] δεν αποτρέπουμε την επιθετικότητα της άλλης πλευράς. Την ενθαρρύνουμε ακόμη περισσότερο». Βέβαια ο πρώην Πρωθυπουργός μερίμνησε να πει ότι η συζήτηση για Χάγη που θεωρεί ενθάρρυνση της Τουρκικής επιθετικότητας λειτουργεί έτσι «υπό τις τωρινές συνθήκες, δηλαδή ως εκ των προτέρων συνθηκολόγηση της Ελλάδας σε «συνυποσχετικό» που [να] παρακάμπτει το Δίκαιο της Θάλασσας, [που η Τουρκία] δεν το έχει υπογράψει».

Όμως ήδη και ο νυν Πρωθυπουργός, ο οποίος έχει τα χέρια του στο πηδάλιο, πέραν της σταθερής αναφοράς στην συζήτηση των εν λόγω θεμάτων «με βάση τους κανόνες, με βάση το διεθνές δίκαιο» χρησιμοποίησε την φόρμουλα «δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε από το ενδεχόμενο αυτό, η μια διαφορά που αναγνωρίζουμε [εδώ ο αναγνώστης θα παρατήρησε μια απόκλιση από το «η μια βασική διαφορά με την Τουρκία», που μόλις καταγράψαμε] να καταλήξει στην Χάγη σε ένα διεθνές δικαστήριο». Να καλύπτει άραγε η διατύπωση αυτή το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης/PCA, εκείνο που π.χ. δικαίωσε τις Φιλιππίνες έναντι της Κίνας προ 3 ετών στην υπόθεση της Νοτιάς Σινικής Θάλασσας, αντί του γνώριμού μας Διεθνούς Δικαστηρίου/ICJ;

Βέβαια, για να ολοκληρώσουμε την βυζαντινή εικόνα, ο Αντώνης Σαμαράς είχε δώσει στον εαυτό του προκαταβολικά κάλυψη, όταν ξιφούλκησε κατά του ενδεχόμενου Χάγης, παραπέμποντας σε …Μητσοτάκη. Πώς; «Αυτό που είπε ο Πρωθυπουργός στις ΗΠΑ είναι σωστό. Με αυτό το μήνυμα προς την άλλη πλευρά πρέπει αν συντονιστούμε όλοι. Όχι να το «νοθεύσουμε»!…».

Αυτού του είδους οι εσωτερικές εντάσεις, τέτοιες στιγμές σε τέτοια θέματα, δεν παρατηρούνται μόνον από τον μέσο ενδιαφερόμενο αναγνώστη στην Ελλάδα. Παρατηρούνται και από τους εταίρους της Ελλάδας στην διεθνή σκηνή, Ευρωπαίους και υπερΑτλαντικούς. Παρατηρούνται, ασφαλώς, και στην απέναντι ακτή του Αιγαίου.