Για να διαβαστεί η απόφαση στην δίκη της Χρυσής Αυγής

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Σήμερα, στις 11 το πρωί, η Πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Μαρία Λεπενιώτη θα απαγγείλει – μετά από διαδικασία πεντέμιση χρόνων – την απόφαση στην δίκη της Χρυσής Αυγής.

Τις τελευταίες ημέρες, το κίνημα «Δεν είναι αθώοι» διευρύνθηκε: αυτή η μορφή δημόσιας άσκησης ψυχολογικής πίεσης – όχι στην σύνθεση του Δικαστηρίου. αλoίμονο αν υπό συνθήκες κράτους δικαίου θεωρούσαμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύσει – ενόψει της απόφασης δεν περιορίσθηκε στους απλούς πολίτες, ή έστω και στους επωνύμους. Πράγματι, το περασμένο ΣαββατοΚύριακο οι κεντρικοί πολιτικοί ηγέτες προσήλθαν σε προληπτική – προ της απόφασης – πλήρη αποκήρυξη της Χρυσής Αυγής: ο Κυριάκος Μητσοτάκης, γράφοντας σχετικά στην Εφημερίδα των Συντακτών, δήλωνε όχι μόνον «υπερηφάνεια που η παράταξη μας εξάρθρωσε την Χ.Α. στέλνοντας τον ηγετικό πυρήνα στο εδώλιο» αλλά και ότι «όπως όλοι οι Έλληνες παραμένω σε επαγρύπνηση». Όμως και ο Αλέξης Τσίπρας, στην ίδια εφημερίδα, κατέθετε ικανοποίηση που «οι Χρυσαυγίτες δεν είναι πια στο Κοινοβούλιο» αλλά και που «μετά την ολοκλήρωση της δίκης, τα μέλη της εγκληματικής αυτής συμμορίας πρέπει να βρεθούν στην φυλακή». Ενώ και η Φώφη Γεννηματά προσήλθε με το «δεν υπάρχει χώρος για τους φασίστες στην Ελλάδα» καθώς «ο αγώνας απέναντι στον ναζισμό της Χρυσής Αυγής δεν σταματά με την απόφαση της 7ης Οκτωβρίου». [Ενδιαφέρον που η ΕφΣυν ενέταξε στο αφιέρωμά της και τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά. χαρακτηριστικό της εποχής ότι αυτή η επιλογή προκάλεσε και στο εσωτερικό της εφημερίδας συζητήσεις]

Βέβαια, λίγες μέρες νωρίτερα, με απόφαση του Προέδρου της Βουλής Κώστα Τασούλα, η Ελένη Ζαρούλια, σύζυγος του Νίκου Μιχαλολιάκου που δικαζόταν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, διοριζόταν ως μετακλητή υπάλληλος στην Βουλή των Ελλήνων: αν δεν υπήρχε άμεση παρέμβαση του Κ. Μητσοτάκη, με το ΦΕΚ διορισμού Ζαρούλια νωπό από το Εθνικό Τυπογραφείο, ο διορισμός αυτός θα είχε υλοποιηθεί…

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2019, η εισαγγελέας της έδρας Αδαμαντία Οικονόμου, μένοντας σε μια τυπική /παραδοσιακή ανάγνωση του εγκλήματος του Γ. Ρουπακιά, δολοφόνου του Παύλου Φύσσα τον Σεπτέμβριο του 2013, ζητούσε την αθώωση όσων συμπαραπέμπονταν για σύσταση εγκληματικής συμμορίας, αρνούμενη την λογική του Fuehrerprinzip με βάση την οποία «δέθηκε» η κατηγορία για εγκληματική οργάνωση εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Περιμένοντας τώρα την ετυμηγορία του Τριμελούς Κακουργιοδικείου (είναι Εφετείο λόγω των αδικημάτων, αλλά κρίνει σε πρώτο βαθμό),  καλείται ο καθένας μας να αναλογισθεί πού θα βρισκόμασταν αν το «τραγικό τυχαίο» δεν είχε μεσολαβήσει. Αν, δηλαδή, η δολοφονία Φύσσα δεν είχε επισυμβεί αν ο ίδιος δεν είχε προλάβει να ονοματίσει τον δράστη. Εκ των υστέρων, πολλά καθησυχαστικά μπορεί να λέγονται για τα δημοκρατικά αντανακλαστικά που εκδηλώθηκαν από το πολιτικό σύστημα καθώς και για την εσωτερική αυτοϋπονόμευση της Χρυσής Αυγής, ιδίως με την ναζιστική της ταυτότητα  πέρα από την ενσωμάτωση της βίας. Όμως η διάσταση του «παρ’ ολίγον» ας μην μας διαφεύγει.

[Όποιος θέλει να σχηματίσει πληρέστερη αντίληψη για την δομή και την δράση της Χρυσής Αυγής από νομική άποψη, μπορεί να καταφύγει στο «Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής» και «ο Αρχηγός: Το αίνιγμα του Ν. Μιχαλολιάκου», αμφότερα του Δημ. Ψαρρά (Εκδ. ΠΟΛΙΣ),  και το «Το «άλλο άκρο» στο εδώλιο: Δικαιοσύνη ή ατιμωρησία ξανά» (είναι η αγόρευση του Κ. Παπαδάκη συνηγόρου πολιτικής αγωγής των Αιγύπτιων ψαράδων στην δίκη), Εκδ. ΤΟΠΟΣ]