Το πολυεργαλείο Βαγγέλης Βενιζέλος και η εγγύηση των καταθέσεων

Δημοσιεύτηκε από economia 12/10/2017 0 Σχόλια ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ,

Ήταν στο Thessaloniki Summit, της περασμένης εβδομάδας, όπου το πολυεργαλείο που ονομάζεται Βαγγέλης Βενιζέλος τοποθετήθηκε για πολλά και διάφορα στα πλαίσια μιας συζήτησης την οποία ήταν να έχει με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Γιώργο Σκαμπαρδώνη. Και ο μεν ατυχής Σκαμπαρδώνης αληθινά λύγισε κάτω από τον χειμαρρώδη λόγο του Β.Β. – είναι ζήτημα αν άρθρωσε τρεις-τέσσερεις λιγόλογες ερωτήσεις σε ένα σύνολο συζήτησης κοντά μιας ώρας (αρχικά προβλεπόμενο 20λεπτο – αλλά ποιος θα φρέναρε τον Βαγγέλη στην γενέθλια πόλη;).

 

Όμως από την εξαιρετικά διεξοδική τοποθέτηση Βενιζέλου – από μνήμες Σόιμπλε και σχέδια Grexit μέχρι προοπτικές επενδύσεων ή τραπεζικού συστήματος, μαζί με ανάδειξη του προβλήματος νοοτροπίας της κοινωνίας και αρκετούς κεραυνούς κατά των κατατριβόμενων σε κοινοτυπίες …– θα ξεχωρίζαμε ένα. Που αληθινά αξίζει να κρατηθεί:

 

«Από όλα όσα μας προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση, που μας προσφέρει πολλά, και η Ευρωζώνη και τα κράτη-μέλη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, εάν μου λέγατε να αναδείξω ένα, θα έλεγα ένα, το οποίο θα μπορούσε να υποκαταστήσει τα πάντα. Εάν είχαμε έναν ειδικό μηχανισμό ευρωπαϊκής εγγύησης καταθέσεων για την Ελλάδα.   Δεν πρόκειται σύντομα να ολοκληρωθεί η τραπεζική ένωση με τον τρίτο πυλώνα που είναι το ενιαίο σύστημα εγγυήσεων. Έχουμε ενιαίο σύστημα εποπτείας, έχουμε ενιαίο σύστημα εκκαθάρισης, αλλά δεν έχουμε ενιαίο σύστημα εγγυήσεων. Έχουμε εναρμόνιση εθνικών συστημάτων εγγυήσεων, είναι οι εθνικοί νόμοι για τις εγγυημένες καταθέσεις και ούτω καθ’ εξής. Εάν υπήρχε μία ευρωπαϊκή ad hoc εγγύηση για την Ελλάδα, προκειμένου να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία, οι χρηματοδοτήσεις, η πιστωτική επέκταση, οι επενδύσεις, αυτό θα ήταν πολλαπλάσιας αξίας από όλα τα προγράμματα που αφορούν την Ελλάδα, από όλα τα προγράμματα που αφορούν τα soft capitals, τα μαλακά κεφάλαια που δεν είναι τραπεζικά, αλλά είναι θεσμών, Juncker Plan ΕΣΠΑ, αλλά μοχλεύονται μέσα από το τραπεζικό σύστημα.».

 

Κάνετε τώρα ένα άλμα κι ελάτε στην μόλις χθεσινή ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ίδιο ζήτημα – φυσικά με γενική στόχευση … - της εγγύησης των καταθέσεων. Διαπιστώνοντας ότι (μετά από δυο χρόνια άκαρπων συζητήσεων) η προοπτική θέσπισης μηχανισμού δι-Ευρωπαϊκών εγγυήσεων για τις καταθέσεις μπλόκαρε ούτως ή άλλως λόγω Γερμανίας, που δεν διανοείτο διαμοιρασμό κινδύνων μεταξύ ενάρετου Βορρά (βέβαια, η Deutsche Bank… ) και ανέμελου Νότου, αλλά και που με την νέα πολιτική ισορροπία στο Βερολίνο δεν λέει να ξεμπλοκάρει, η Επιτροπή φέρνει στο τραπέζι ένα σαφώς λιγότερο φιλόδοξο σχέδιο. Το βάρος θα κουβαλάνε εφεξής πρώτα οι μεμονωμένες χώρες (αν δουν μια τράπεζά τους να καταρρέει). Και, αφού εξαντληθούν οι δικοί τους πόροι (των Ταμείων Εγγύησης Καταθέσεων που έχει η καθεμιά τους), τότε θα παρεμβαίνει Ευρωπαϊκό δίχτυ ασφαλείας. Σε πρώτη ανάγνωση, αυτό δείχνει να κινείται προς τον αντίποδα της ad hoc εγγύησης για Ελλάδα που σαν να ονειρεύτηκε ο Βενιζέλος. Όμως, με δεδομένο ότι, τελευταία φορά που κοιτάξαμε, το Ελληνικό σύστημα εγγύησης – το ΤΕΚΕ – είναι ζήτημα αν είχε 4 δις ευρώ ως αποθεματικό, μήπως τελικά κάπου εκεί καταλήγουμε άμα θυμηθούμε ότι οι κατά ΔΝΤ ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης (οι τωρινές) των τραπεζών είναι στα 10 δις ευρώ – και ζούμε υπό καθεστώς bail-in των καταθέσεων;