Τσίπρας – Ερντογάν: μια συνάντηση πέρα από τα τετριμμένα;

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 26/09/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Η συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν στην Νέα Υόρκη, στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, είχε περισσότερο περιεχόμενο απ’ εκείνο που βγήκε στην επιφάνεια – άλλωστε ήταν επιλογή και των δυο πλευρών να αφεθεί για αργότερα η ανάδειξη εικόνας προοπτικής των διμερών σχέσεων υπό το φως των διεθνών πιέσεων/καθοδηγήσεων. (Εδώ, ισχυριζόμαστε, βρισκόταν το κεντρικό στοιχείο αυτής της φάσης των ΕλληνοΤουρκικών που ουσιαστικά ξεκίνησε όταν η Άγκυρα ελευθέρωσε τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς).

 

Να το θέσουμε ευθύς εξαρχής: η συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν χρειάζεται να αξιολογηθεί παράλληλα με την συνάντηση των ΥΠΕΞ των δυο χωρών, οι οποίοι άλλωστε συμμετείχαν στην συνάντηση των Πρωθυπουργών, η οποία συμπληρώθηκε με την παρουσία του Βρετανού ΥΠΕΞ Τζέρεμι Χαντ προκειμένου να αποτελέσει πλατφόρμα συζήτησης των Εγγυητριών Δυνάμεων για το Κυπριακό. Με δεδομένη την αποτυχία του Κυπριακού στο Crans-Montana και νωρίτερα στο Mont Pelerin, το γεγονός ότι ξαναπιάνεται το νήμα (ή: επιχειρείται να ξαναπιαστεί), και μάλιστα με ρητή αναφορά στις θέσεις Γκουττέρες στο ζήτημα της ασφάλειας που είχαν μετακινήσει από την λογική των «εγγυήσεων» πρέπει να σημειωθεί. Και μάλιστα έτσι που έρχεται μέρες μόνο μετά από «επιθετικές» δηλώσεις Ερντογάν για διατήρηση των Τουρκικών στρατευμάτων στην Μεγαλόνησο.

 

Γιατί όμως, θα διερωτηθεί δικαίως ο αναγνώστης, να κινηθεί πάλι το Κυπριακό, το τόσες φορές και τόσο πρόσφατα βαλτωμένο; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι η γεωπολιτική/γεωοικονομική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκεται σε επιταχυνόμενη εξέλιξη και η Άγκυρα «βλέπει» πώς η πολιτική της προβολής ισχύος δεν την βοήθησε, όπως είχε συνηθίσει. Ούτε την συμφωνία Κύπρου-Αιγύπτου για αγωγό διοχέτευσης του (μέτριων ποιοτήτων) Κυπριακού φυσικού αερίου της «Αφροδίτης» στην μείζονα εγκατάσταση υγροποίησης στην Έντκου σταμάτησε. ούτε την προώθηση των ερευνών ExxonMobil (προσέξτε: μαζί με Qatar Petroleum – ξαναδείτε το πλέγμα σχέσεων…) ανέκοψε. ούτε τις κινήσεις για υποκατάσταση της ΕΝΙ η οποία πήγε πίσω όταν αναχαιτίσθηκε από Τουρκικά πολεμικά από την Γαλλική Total σταμάτησε.

 

Ταυτόχρονα, επανήλθαν οι πληροφορίες ότι το υπερσύγχρονο πλωτό γεωτρύπανο με το οποίο η Τουρκία ετοιμαζόταν να κάνει έρευνες αντιπερισπασμού στην Κυπριακή ΑΟΖ – το Deep Sea Metro μεταβαπτισμένο σε Fatih/Πορθητή και ωραία χρωματισμένο στα χρώματα της Τουρκικής σημαίας, μαζί και τα 3 συνοδευτικά του – αφού είχε ήδη αποτύχει να στελεχωθεί με Αμερικανικό ερευνητικό προσωπικό, τώρα έχει πρόβλημα και με τα Νορβηγικά στελέχη. Που θα έδιναν ουσιαστικό περιεχόμενο στις σχεδιαζόμενες γεωτρήσεις του.

 

Στην φάση ρεαλιστικής επαναπροσγείωσης που περιέρχεται σταδιακά η Τουρκία – και τούτο παρά τις κινήσεις υψηλού εντυπωσιασμού, όπως η αποχώρηση Ερντογάν από την Γενική Συνέλευση την ώρα της ομιλίας Τραμπ – το «χαρτί» της επανέναρξης των διαδικασιών του Κυπριακού είναι σημαντικό. Άλλωστε και στο γεωπολιτικό/αμυντικό σκέλος, η Άγκυρα δεν έχει χάσει από τα μάτια της την βήμα-βήμα προώθηση των Αμερικανικών σχεδιασμών για ανάδειξη της Ελλάδας σε μονιμότερη πλατφόρμα παρουσίας στην περιοχή, όπου οι Αμερικανο-Τουρκικές σχέσεις μένουν αμφίβολες (ακόμη και αν κάποια στιγμή αρχίσει εκτόνωση π.χ. με ελευθέρωση του πάστορα Brunson). Εδώ , ας αξιολογηθεί και η συνάντηση Κοτζιά με τον βοηθό ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Wes Mitchell, μετά από συνάντηση του τελευταίου με τον Κύπριο ΥΠΕΞ Ν. Χριστοδουλίδη…

 

Αυτά, ασφαλώς και δεν βγάζουν από την εικόνα το παραδοσιακό μενού των ΕλληνοΤουρκικών: διεκδίκηση των «8» από την Άγκυρα, κινήσεις εκτόνωσης/επαναφορά των ΜΟΕ στο Αιγαίο, σαφώς βαρύτερο ίχνος των θεμάτων μειονότητας στην Θράκη (ιδίως υπό το φως του τρόπου ανάδειξης/εκλογής των ιμάμηδων/μουφτήδων) με χλωμό αντίβαρο την ανακίνηση Χάλκης, από πλευράς Τσίπρα συζητήσεις για την συνέχιση της εφαρμογής της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για τις προσφυγικές/μεταναστευτικές ροές. Άλλωστε η πρόσκληση Ερντογάν προς Τσίπρα για επίσκεψη/συνάντηση εργασίας στην Κωνσταντινούπολη αξίζει κι αυτή να αξιολογηθεί.

 

 Όπως άλλωστε και η οικειότητα Νίκου Κοτζιά με τον Τούρκο ΥΠΟΙΚ (μέχρι προ ολίγου υπουργό Ενέργειας, αλλά και έμπιστο του Ερντογάν, όχι δε μόνον ως γαμπρό του..) Μπεράτ Αλ Μπαϊράκ, ο οποίος θεωρείται και αρχιτέκτονας της ρεαλιστικής προσγείωσης της Τουρκίας π.χ. στις σχέσεις με Γερμανία: αυτή, όμως, είναι μια άλλη ιστορία…