…Οπότε και η Ευρώπη κινείται, σοβαρά όπου «ανήκει» η Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 20/03/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Ίσως, λοιπόν, αυτή την φορά η Ευρώπη να μην συρθεί – απλώς – πίσω από τα γεγονότα. Η ορμή με την οποία ο Covid-19 περνάει, πέρασε ήδη από την Ιταλία (όπου ο αριθμός των θυμάτων ξεπέρασε εκείνον της Κίνας, ενώ η Ιταλία έχει περίπου το 1/25 του πληθυσμού της, ο δε Ιταλικός Βορράς το 1/5 του πληθυσμού της επαρχίας Χουμπέι – για να συγκρίνουμε αντίστοιχα πράγματα) σε Ισπανία πρώτα, ήδη όμως Γαλλία και Γερμανία, αφυπνίζει ουσιαστικότερα αντανακλαστικά.

 

Έτσι, η αρχικά χλωμή αντίδραση της ΕΚΤ υπό την (πολιτική, το ξέραμε) ηγεσία Κριστίν Λαγκάρντ για επέκταση κατά 120 δις ευρώ του QE συνοδεύτηκε πλέον από παρόμοιου χαρακτήρα πρόγραμμα στήριξης ύψους 750 δις (σ’ αυτό το τελευταίο μπήκε και η Ελλάδα, για κάτι σαν 12 δις ευρώ σε δυνατότητα αγοράς Ελληνικών ομολόγων, παρά την παραμονή της χώρας μας αισθητά κάτω από την επενδυτική βαθμίδα). Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα για να καταλάβει κανείς ότι η μετάβαση από την τάξη μεγέθους των 120 σε εκείνων των 750 δις μέσα σε λίγες μέρες  – και η χαλάρωση των διαδικασιών, αλλά ας μείνουμε ήδη στα βασικά – δείχνει πως υπήρξε σοκ συνειδητοποίησης. Η διαρροή ότι η Λαγκάρντ «προσπέρασε» τις Γερμανικές (και Ολλανδικές) επιφυλάξεις, ομοίως χαρακτηριστική. Όμως επίσης διδακτικό – κι αυτό έχει εξαιρετική σημασία για την συνέχεια – το ότι η αρχική στάση ΕΚΤ/Λαγκάρντ ότι «δεν είναι αποστολή της Τράπεζας να μεριμνά για τα spreads των κρατικών ομολόγων») που ουσιαστικά εγκατάλειπε την Ιταλία στην μοίρα της, αντιστράφηκε. Και έφερε πλησιέστερα σε ένα «whatever it takes» τύπου Ντράγκι, για την διάσωση της ενότητας της Ευρωζώνης (Ευρωζώνη χωρίς Ιταλία=μη-Ευρωζώνη).

 

Με αυτή την ευκαιρία, δυο λόγια για την – σημαντική – εξέλιξη της αποδοχής του Ελληνικού χαρτιού στην νέα εκδοχή Q.E.. Η κατά παρέκκλιση αποδοχή αυτή είχε απορριφθεί το 2016-17 απολύτως. πήγε να «περάσει» όταν η Ελλάδα βγήκε από τα Μνημόνια το καλοκαίρι του 2018 (με ισχυρή προσπάθεια Στουρνάρα, τότε, παρά την πρόδηλη αντιπάθεια που τού είχε η Κυβέρνηση), αλλά δεν κατορθώθηκε. και τώρα, πάλιν η προετοιμασία του εδάφους/groundwork ήταν από Γ. Στουρνάρα, αλλά όντως χρησίμευσε η επικοινωνία Κ. Μητσοτάκη-Κρ. Λαγκάρντ.

 

Πάντως, στο επίπεδο της ακόμη πιο απαραίτητης δημοσιονομικής χαλάρωσης – που ορθώς την υπέδειξε ως απολύτως κυρίαρχης προτεραιότητας ή ίδια Κριστίν Λαγκάρντ, εξαρχής – η ευθεία απόφαση για παράκαμψη των περιορισμών/του τοτέμ πλεονασμάτων του Συμφώνου Σταθερότητας υπήρξε σημαντικό  βήμα (εδώ «χώρεσε» και η άρση του δικού μας 3,5% πρωτογενούς πλεονάσματος). Όμως δύο πράγματα θέλουν προσοχή: Πρώτον, η αναφορά σε αποδοχή ενός στόχου 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ σε δημοσιονομική επέκταση (και μάλιστα σταδιακά) είχε ξεπεραστεί, ήδη όταν ανακοινώθηκε…, από την αρνητική δυναμική του Covid-19. H Αμερικανική συζήτηση -  βέβαια προεκλογική – «ανέβασε» τον στόχο ενός 5% και η Βρετανική κάπου εκεί δείχνει να πηγαίνει. [Εδώ θέλει μια πρόσθετη προσοχή, μην αθροίζονται μήλα με πορτοκάλια: άλλο οι ενισχύσεις, άλλο η παροχή φορολογικών και ασφαλιστικών διευκολύνσεων, άλλο οι δανειακές εγγυήσεις].

 

Δεύτερον, σε επίπεδο Eurogroup – και πλησιάζει Κορυφή της ΕΕ – οι Γερμανικές, Ολλανδικές, Φινλανδικές επιφυλάξεις δεν έλλειψαν: ναι μεν ο Όλαφ Σολτς είναι σοσιαλδημοκράτης, όμως η  εκλογική μηχανή λειτουργεί αλλιώς στην Γερμανία. Υπάρχει κι ένα τρίτο, για μας: αν συγκρίνει κανείς τα μέτρα 2 δις που προαναγγέλθηκαν (1% του ΑΕΠ περίπου) με τα 3,8 δις που ξανα-αναγγέλθηκαν (προσοχή σε μήλα και πορτοκάλια…) , ήδη δε με τα 10 δις που μπαίνουν στην συζήτηση, βλέπει ακριβώς την ολίσθηση από το 1% στο 5% του ΑΕΠ.

 

Όμως… προσοχή αν ΥΠΑΡΧΟΥΝ, αν δε ΥΠΑΡΞΟΥΝ διαθέσιμοι δημοσιονομικοί πόροι. Γιατί χρηματοδότηση με δανεισμό, πρόσθετο δανεισμό, είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση για την Ελλάδα του 2020 – έστω και με πρόσβαση του χαρτιού της σε Q.E. κρίσης.

 

Αφήστε ένα σχόλιο