Περί Ευρώπης, ξανά

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 15/05/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Πέρασε και έφυγε η 9η Μαΐου - Ημέρα της Ευρώπης, κι ας μην κατάφερε να προστεθεί στην συνείδηση ευρύτερων στρωμάτων των Ευρωπαϊκών πληθυσμών ως κάτι που «γιορτάζεται» υπό την έννοια μιας επετείου με αναγωγή συμβολισμών ή αξιών στο σήμερα. Και όλοι οι καλοί πολιτικοί ταγοί της Ευρώπης έκαναν το καθήκον τους με τις αντίστοιχες δηλώσεις. Ο ημέτερος Νίκος Κοτζιάς επέλεξε την αναφορά στο «πιο φιλόδοξο και επιτυχημένο μοντέλο ειρήνης και συνεργασίας στην παγκόσμια Ιστορία», προσθέτοντας και κάποια περί κράτους δικαίου και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πάντως δεν παρέλειψε και αναφορές στις «εγγενείς αδυναμίες» του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που οφείλουν «να θεραπευθούν», πλην επέλεξε την οδό της ασφαλούς  γενικότητας: έλλειμμα /λογοδοσίας και δημοκρατικής νομιμοποίησης στόχευσε, όχι πράγματα πιο συγκεκριμένα όπως την στρεβλή λειτουργία της Ευρωζώνης που ζήσαμε...

 

Καθώς όμως ο Νίκος Κοτζιάς είναι λιγάκι και μέρος της διαπραγμάτευσης για «Το Μέλλον της Ευρώπης», περισσότερο ένα άλλο από εκείνα που ανέφερε θάπρεπε να προσεχθεί : η «αποφυγή εδραίωσης ενός συστήματος δυο ταχυτήτων» - πέρα από τα περί ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους ή της αλληλεγγύης - δείχνει ότι η Ελλάδα ως κράτος μέλος ετοιμάζεται να οχυρωθεί πίσω από μια παθητική/θεσμική ανάγνωση της Ευρώπης, προκειμένου να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος από την αναγνώριση της πραγματικότητας των πολλών ταχυτήτων ( «ο βασιλιάς είναι γυμνός»), με παράλληλη στράτευση σε επιδίωξη αντισταθμίσεων.

 

Την ίδια στιγμή, σε κεντρικότερο/υψηλότερο επίπεδο, ο Εμμανουέλ Μακρόν - ήδη στεφθείς με το Βραβείο Καρλομάγνου για την προσφορά του στην Ευρωπαϊκή ιδέα - επετίθετο (φραστικά) στον γερμανικό «φετιχισμό» των δημοσιονομικών και εμπορικών πλεονασμάτων. Αυτό δεν έπεισε την - συμπαρευρισκόμενη, αφού σε γερμανικό έδαφος/στο Άαχεν είναι που επιδίδεται το βραβείο - Καγκελάριο Μέρκελ να μετακινηθεί από τον Γερμανικό σκεπτικισμό για κάθε δημοσιονομική χαλάρωση. Οχυρώθηκε πίσω απο την αναγνώριση ότι στην ΕΕ υπάρχουν (όπως μεταξύ Γερμανίας - Γαλλίας...) «διαφορετικές κουλτούρες και διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης» της Ευρώπης του αύριο.

 

Προς τι αυτές οι αναφορές στην εν πολλοίς «για τα μάτια του κόσμου» εορταστική προσέγγιση της 9ης Μαΐου; Επειδή λιγότερες από 40 μέρες μας χωρίζουν από την Κορυφή του Ιουνίου, όπου οι ηγέτες της ΕΕ (υποτίθεται ότι) θα παρουσιάσουν τον Οδικό Χάρτη για το Μέλλον της Ευρώπης. Εκεί, λοιπόν, θα φανεί αν θα υπάρξει κάτι περισσότερο από υψηλόφρονες διατυπώσεις - Words, words, words που θάλεγε και ο Σαξπηρικός Άμλετ... - από τους μεγάλους της ΕΕ. Καθώς δε, λίγο αργότερα θα κρίνεται στην Κορυφή της Ευρωζώνης το αληθινό αύριο της μικρής Ελλάδας στην υποχωρούσα διεθνώς Ευρώπη, η αληθινή Ελληνική θέση στην Ευρωπαϊκή συζήτηση - αν μάλιστα μείνει στις γενικόλογες μεταΚαραμανλικές διατυπώσεις Κοτζιά! - κινδυνεύει να είναι μια γνησίως περιθωριακή παρουσία. Ο Αλέξης Τσίπρας έδειχνε να έχει καταλάβει την ευκαιρία που του δινόταν, με μια πιο ουσιαστική συμμετοχή στην συζήτηση για «Το Μέλλον της Ευρώπης» να πετύχει κάτι ουσιαστικότερο για την Ελλάδα του 2018+. Μάλλον αυτή η ευκαιρία, αν σταθεί κανείς στις τοποθετήσεις Κοτζιά, αφήνεται να φύγει ανεκμετάλλευτη.

 

Αφήστε ένα σχόλιο