Η σύνδεση που δεν θα έπρεπε να γίνεται

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 14/06/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Κυκλοφορούσε εδώ και καιρό. Τώρα, τώρα που η τελική ευθεία για το κλείσιμο της τελευταίας αξιολόγησης του – θεωρούμενου – τελευταίου Προγράμματος Προσαρμογής/Μνημονίου βρίσκεται κυριολεκτικά δίπλα μας, μαζί και – υποτίθεται – η οριστικοποίηση των μέτρων ελάφρυνσης του Ελληνικού χρέους, τώρα όμως και που προέκυψε/ανακοινώθηκε η συμφωνία για το ονοματολογικό της πΓΔΜ, η συμφωνία που καταλήγει σε Severna Makedonija, πήρε άλλη έκταση. Ο λόγος για την υπονοούμενη/εικαζόμενη/συζητούμενη ως παρασκηνιακή πραγματικότητα διασύνδεση της στάσης της Ελλάδας στο Μακεδονικό – στάσης υπέρ μιας λύσης, στάσης που οδήγησε στην διαπραγμάτευση και στον συμβιβασμό που τώρα ξεδιπλώνεται – με τα αιτήματα της  ίδιας Ελλάδας προς τους Ευρωπαίους «εταίρους» για διαλλακτικότερη δική τους στάση στους όρους «εξόδου από τα Μνημόνια» και διευθέτησης του χρέους.

 

Μια τέτοια σύνδεση, σε επίπεδο τουλάχιστον διαφορετικό πιο συγκεκριμένο από το «δημιουργείται σήμερα στο διεθνές σύστημα, πάντως στους Ευρωπαίους συνομιλητές της Αθήνας, μια νέα αίσθηση ρεαλισμού της Κυβέρνησης των Αθηνών, μια αντίληψη they mean business», θα ήταν ούτως ή άλλως διαπραγματευτικά λάθος. Άμα κανείς κάνει παρόμοιες διασυνδέσεις κινδυνεύει, αντί το ένα μέτωπο να ενισχύει το άλλο ως προς την θέση του (να το πούμε ωμά: ρεαλισμός στο Μακεδονικό έναντι ευνοϊκών ρυθμίσεων στο χρέος) να δει το ένα να συμπαρασύρει το άλλο (να το πούμε κι εδώ ωμά: άμα σταματήσετε/σκοντάψετε στην συνέχεια του Μακεδονικού, παγώνει η προώθηση ή πάντως η εφαρμογή των ρυθμίσεων για μετά-τα-Μνημόνια) . Και, να πούμε την αλήθεια, η Ελλάδα/η Ελληνική πλευρά βρίσκεται και στα δυο αυτά μέτωπα σε θέση αδύναμη. Στην εκκρεμότητα του Μακεδονικού, όσο κι αν θεωρούμε ότι η πΓΔΜ είναι η αιτούσα, άρα εμείς «οι ισχυροί», αληθεύει μόνον το πρώτο σκέλος, το περί αιτούντων για πρόσβαση σε ΝΑΤΟ και ΕΕ Σκοπίων. Όμως η υφήλιος σύμπασα έχει ενσωματώσει στο ονοματολογικό το «Μακεδονία» στην καθημερινή αλλά και την πολιτική χρήση: η Αθήνα έχει χάσει προ πολλού.

 

Όσο για την «έξοδο» και την μετά-τα-Μνημόνια πορεία, θέλει πολλήν φαντασία για να θεωρηθεί ότι η Ελλάδα του Ιουνίου 2018 βρίσκεται σε ισχυρή θέση: μπορεί οι «εταίροι», οι Βρυξέλλες, το Παρίσι, το Βερολίνο να θέλουν να πουν ότι «η Ελληνική διάσωση πέτυχε τελικά, παρά τα εμπόδια», αλλά – ιδίως μετά την Ιταλική εμπλοκή – η Ελλάδα περπατάει σε λεπτότατο στρώμα πάγου, με τα καταδικαστικά πρωτογενή πλεονάσματά «της» του 3,5%. του ΑΕΠ επι χρόνια, με την αναιμική της ανάκαμψη, με την ευθραυστότητα τραπεζών κλπ.

 

Συνεπώς, η λογική μιας διασύνδεσης των δυο μετώπων φέρνει πρόσθετο κίνδυνο στην διαχείριση, αντί να δίνει διαπραγματευτικά όπλα. Όμως το κυριότερο είναι άλλο: ότι ήδη στην εύκολη κριτική που ασκείται για την λύση στο Μακεδονικό, έρχεται να προσδεθεί η αιτίαση ότι η Κυβέρνηση υπήρξε διαλλακτική στην διαπραγμάτευση προκειμένου να κερδίσει την εύνοια των «εταίρων» (και την υπερΑτλαντική στήριξη) στο οικονομικό πεδίο. Το «ξεπούλημα» είναι πιο βιτριολικό κι από την «προδοσία» στην πάντα εύκολη σε τέτοια Ελλάδα μας – Greece για την διεθνή πρακτική. Οι Έλληνες – Greeks: μην μου πείτε ότι έχετε ποτέ συστηθεί ως Hellenes… - θάπρεπε να την αποφεύγουμε με κάθε τρόπο την διασύνδεση οικονομικού και διεθνοπολιτικού. Ακόμη κι αν η πολιτική μας τάξη δεν έχει την σοφία να το κάνει…