Αποχαιρετισμοί

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 15/06/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Συνειδητά, μια γεύση αποχαιρετισμού/αποχαιρετισμών είχε η 22η Στρογγυλή Τράπεζα του Economist που έφερε - για μιαν ακόμη χρονιά - αντιμέτωπο το Ελληνικό πολιτικό σύστημα και την επιχειρηματικότητα της χώρας με εκείνο που αποκαλούμε διεθνές περιβάλλον.

 

Ήταν όντως χαρακτηριστικό: οι περισσότεροι συμμετέχοντες ακολούθησαν το «σύνθημα» που έδινε η συντονίστρια της εκδήλωσης Joan Hoey του ECONOMIST, όταν εισήγαγε π.χ. τους τέσσερεις εκπροσώπους της Τρόικας/ήδη Κουαρτέτου – Φίλιπ Γκέρσου του ΔΝΤ, Ντέκλαν Κοστέλλλο της Ευρ. Επιτροπής, Φραντσέσκο Ντρούντι του ESΜ και Νίκολα Τζιαμμαριόλι της ΕΚΤ - παρατηρώντας ότι «είναι η τελευταία φορά που αυτός ο σχηματισμός θα βρεθεί επί σκηνής». Και οι ίδιοι, και όλοι όσοι ασχολούνται με το Ελληνικό Πρόγραμμα, με μεγάλη επιμέλεια επανέρχονταν στο πώς «ολοκληρώνεται για την Ελλάδα η φάση των Προγραμμάτων», στο πώς «διανύονται τα τελευταία βήματα προς την έξοδο κοκ». Βέβαια, ο ένας (π.χ. ο Κλάους Ρέγκλινγκ, το καθοριστικό «αφεντικό» του ESM - θα επανέλθουμε) έθετε την έμφαση στο ότι πρέπει ανυποχώρητα να προχωρήσει η ολοκλήρωση των προαπαιτούμενων της αξιολόγησης• ο άλλος ότι εκείνο που χρειάζεται είναι να εξασφαλισθεί η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων («συνέχιση, συμπλήρωση, φιλοδοξία στόχων» κατά τον Κοστέλλο με αποφυγή της επαναφοράς των παλιών σφαλμάτων χαλαρότητας κατά τον Γιώργο Χουλιαράκη - κι εδώ θα επανέλθουμε)• ο τρίτος ότι έχει σημασία μια πειστική ελάφρυνση του χρέους (π.χ. ο Γκέρσον του ΔΝΤ). Όμως η πολιτική ουσία - και δεν το λέμε ως επικοινωνία, αυτό - παρέμενε η συνεχής επιβεβαίωση της λήξης των Προγραμμάτων. Ο αποχαιρετισμός.

 

Ο Ντ. Κοστέλλο, μάλιστα, ο οποίος αναφέρθηκε περισσότερο και την μετά-το-Πρόγραμμα φάση με αναφορά στην λογική της ενισχυμένης παρακολούθησης/enhanced surveillance (αντί της μετά-το-Πρόγραμμα εποπτείας post-Programme monitoring) φρόντισε να έχει ξεκαθαρίσει ότι κάτι τέτοιο «δεν αποτελεί πρόγραμμα, πλην όμως θα προσφερθεί στήριξη [στην συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, ιδίως] εφόσον χρειαστεί». Εκείνο που ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό, ήταν οι παράλληλες τοποθετήσεις Ρέγκλινγκ και Χουλιαράκη: ο καθένας με τον ρόλο του, βέβαια, όμως στις τοποθετήσεις τους επί της ουσίας (τού αύριο της πορείας της Ελλάδας) υπήρξαν επάλληλοι, σχεδόν σκιά ο ένας του άλλου. Ο Ρέγκλινγκ, βέβαια, ερχόταν από συνάντηση με Αλέξη Τσίπρα όπου – εν τέλει – περιέγραψε/προδιέγραψε τα της ελάφρυνσης χρέους (όσης και όπως θα δοθεί, μέσω ESM αν και με σφραγίδα Eurogroup) και με Κυριάκο Μητσοτάκη (τον οποίο, ας το πούμε έτσι, απεθάρρνε από το να διακόψει με την πρόταση μομφής «του» την ψήφιση του Πολυνομοσχεδίου και του Αναθεωρημένου Μεσοπρόθεσμου στην Βουλή, εκτροχιάζοντας έτσι το Eurogroup της 21/6…), αλλά κυρίως κρατούσε το πηδάλιο της ήρεμης, αν και «τσιγκούνικης» για την Ελλάδα ελάφρυνσης χρέους, ενδεχομένως με χρήση του αδιάθετου υπολοίπου χρηματοδότησης του τρίτου Προγράμματος. Ο δε Γιώργος Χουλιαράκης , αφού πρώτα «απεκήρυξε» κάθε πειρασμό επανόδου της Ελλάδας σε διαχείριση δημοσιονομικής χαλαρότητας, με μεγάλη σαφήνεια και κοιτάζοντας τον φακό κατάματα, διακήρυξε ότι το (όποιο τελικά διαμορφωθεί…)  cash buffer ένα και μόνο προορισμό έχει: πληρωμή τόκων και αποπληρωμή του χρέους. Τίποτε άλλο!

 

Είχε ασφαλώς και πολλά άλλα ενδιαφέροντα η 22η Στρογγυλή Τράπεζα του Economist, από τον Βίλντις Ντομπρόβσκις (Αντιπρόεδρο της ΕΕ για το ευρώ) που κι αυτός μίλησε για «εμπροσθοβαρή μέτρα ελάφρυνσης του Ελληνικού χρέους» για την σταδιακή επιστροφή στις αγορές και μέχρι την συζήτηση για το … Uber, με παρουσία Νίκου Παππά. Όμως αυτοί οι αποχαιρετισμοί είχαν το ενδιαφέρον τους.

 

Αφήστε ένα σχόλιο