Από τον Ησίοδο στην απογραφή και τα Μνημόνια

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 20/06/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Σε μια συζήτηση για το πόσο χρειάζεται να παίρνει κανείς απόσταση από την αντίληψη ότι, στην οικονομία, ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις εξελίχθηκε μια παρουσίαση βιβλίου. Που μάλιστα την έκδοσή του (και την διοργάνωση της προβολής του) ανέλαβε το Οικονομικό Επιμελητήριο και το οποίο ανατρέχει 28 αιώνες πίσω. Να εξηγηθούμε: ο παλαίμαχος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας (35 χρόνια στην ΑΣΟΕΕ, τρία χρόνια πρύτανης, άλλα τόσα Πρόεδρος του ΚΕΠΕ) Θόδωρος Λιανός, ο οποίος με μπρίο συνέστησε στους παρευρισκόμενους να μην θεωρούν την συνταξιοδότηση πρόβλημα ή απειλή, αλλ’ αντιθέτως πολύτιμη ευκαιρία για διάβασμα και ανακάλυψη, μετέφερε ως «πρώτο εγχειρίδιο Οικονομίας» στο σήμερα τα Έργα και Ημέρες του Ησιόδου. Και επεχείρησε να αναδείξει από τους στίχους του (γνωστότερου για την Θεογονία, βέβαια) ποιήματος αυτού – γιατί ως ποιητής λειτούργησε η Ησίοδος – βασικές διαχρονικές αρχές των Οικονομικών. Γι αυτό και το βιβλίο του, το τιτλοφόρησε «Η πολιτική οικονομία του Ησιόδου»…

 

Αυτή την πρωτοτυπία προσέγγισης, την ολοκλήρωσε η επιλογή του Οικονομικού Επιμελητηρίου-εκδότη, να ζητήσει την παρουσίαση να κάνουν δυο ομότεχνοι μεν του Λιανού, αλλ’ με έντονο το στίγμα παρουσίασης στην κεντρική δημόσια σκηνή: Γιώργος Αλογοσκούφης και Νίκος Χριστοδουλάκης. Για όσους έχουν αφήσει τις μνήμες να σβήσουν, να θυμίσουμε ότι με κοινή αρθρογραφία τους στο ΒΗΜΑ και τον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ της δεκαετίας του ΄90, είχαν υποστηρίξει (αν και με αντιδιαμετρική πολιτική ένταξη) ότι η Ελλάδα/η Ελληνική οικονομία όχι μόνο θα μπορούσε, αλλά και «έπρεπε» να επιδιώξει και να πετύχει την ένταξή της στην υπό δημιουργίαν Ευρωζώνη, ολοκληρώνοντας έτσι την πολιτική επιλογή συμμετοχής στις διεργασίες της ΟΝΕ. Και τούτο – είχαν επιχειρηματολογήσει - παρά τις σοβαρές, τότε, επιφυλάξεις για τον βαθμό προετοιμασίας της Ελληνικής οικονομίας, για την δυνατότητα ασφαλούς λειτουργίας της μετά την εγκατάλειψη του μοχλού της νομισματικής πολιτικής κοκ. (Παραλειπόμενο: όσοι τους το θύμιζαν την βραδιά της παρουσίασης του βιβλίου Λιανού, αντιμετώπισαν φιλική μετάθεση της συζήτησης).

 

Και στην μεν «ανάγνωση» του έργου του Ησιόδου εισέφεραν και οι δυο τους ενδιαφέρουσες πτυχές: πώς, για παράδειγμα, αναδεικνύοντας την γη/την γεωργία σε βασικό συντελεστή των οικονομιών ο γερο-Ησίοδος δεν παρέλειπε να τονίσει την σημασία της ανθρώπινης εργασίας, της προσπάθειας. το πώς, μιλώντας για την ναυτική επιχειρηματικότητα (και ομολογώντας ότι δεν είχε πατήσει ποτέ του σε πλοίο…), επεσήμαινε την καίρια σημασία της σωστής επιλογής της χρονικής στιγμής του ναυτικου ταξιδιού. το πώς το να λαμβάνεις δανεικά από τον γείτονα είναι συνάρτηση του να μπορείς να τα επιστρέφεις (κι αν δίνεις κάτι παραπάνω – τόκο θα λέγαμε – καλύτερα, γιατί μπορείς να προσδοκάς με νέα διευκόλυνση στο μέλλον). Αλλά και η άρθρωση των θεσμών – ιδιοκτησία, οικογένεια, αγορά/ανταλλαγές, κεντρική εξουσία – περιγράφονται με αρκετή πληρότητα. Καθώς, άλλωστε, και η δόμηση της πραγματικότητας των αναγκών/της σπάνιος αγαθών.

 

Όμως δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη παρότρυνση από το κοινό – το Οικονομικό Επιμελητήριο, εδώ, είχε οργανωτική επιτυχία: αρκετός κόσμος, με διάθεση να ακούσει και να συζητήσει: όλοι σχεδόν είχαν υπάρξει φοιτητές του Θ. Λιανού, αρκετοί και των Αλογοσκούφη/Χριστοδουλάκη, πολλοί τεχνοκράτες του Δημοσίου, κάποιοι από επιχειρήσεις – για να «ανάψουν» και πολιτικά ζητήματα. Χρειαζόταν ή όχι, έβλαψε και πόσο η απογραφή; υπήρξε αναπόδραστη ή ήταν καταδικαστικά κακότεχνη η προσφυγή στα Μνημόνια και η διαμόρφωσή τους; Πιο μαχητικός – και υποσχόμενος να επανέλθει – ο Νίκος Χριστοδουλάκης, πιο σαν αποσυρμένος ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Πάντως μια ενδιαφέρουσα βραδιά.

 

Αφήστε ένα σχόλιο