Πώς λειτουργεί η εξισορρόπηση Αμερικής – Κίνας στο χωριό μας;

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 16/07/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Θα ήταν αρκετά απλοϊκό, να θεωρήσει κανείς ότι η κίνηση των τεκτονικών πλακών  που επισυμβαίνει σε επίπεδο διεθνούς εμπορίου – με τις ΗΠΑ να έχουν ξεκινήσει εμπορικό πόλεμο παραδοσιακού τύπου εναντίον της Κίνας, με τιμωρητικούς δασμούς ύψους 34 δις ευρώ σε κινεζικά προϊόντα να έχουν ήδη οδηγήσει σε αντίμετρα του ίδιου ύψους από το Πεκίνο και με εξαπλάσιας αξίας μέτρα να προαναγγέλλονται από την Ουάσιγκτον ως συνέχεια. με την διαμάχη ΗΠΑ – ΕΕ να ανεβάζει τόνους στο ίδιο μοτίβο, ενώ και ο Καναδάς βρήκε μπροστά του την Αμερικανική επιθετικότητα με την επίκληση «λόγων εθνικής ασφάλειας»(!) για την επιβολή δασμών σε αλουμίνιο και χαλυβουργικά – δημιουργεί στην μικρή, πάντα «παρακολουθηματική» Ελλάδα κάποια αντανακλαστικά διαμόρφωσης στρατηγικής στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Και όμως: η Αθήνα, αν και απασχολημένη όσο ποτέ με την προσπάθεια να επανέλθει σε κάποιαν κανονικότητα, βρίσκει τον χρόνο να θεωρήσει δικαιωμένο από τις εξελίξεις τον εαυτό της. Για τι; Για «το Κινεζικό χαρτί», που έπαιξε όσο λίγοι στην περιοχή. Και το οποίο συνεχίζει να παίζεται, διακριτικά – αλλά σταθερά.

 

Ενώ και στην ΕΕ, όπου η «Κινεζική επενδυτική επέλαση» είχε αρχίσει όχι απλώς να ανησυχεί αλλά και να φέρνει στην επιφάνεια ρυθμιστικά αντανακλαστικά – η «Ευρώπη» πάντα έτσι προχωράει: με ρυθμιστικά καθεστώτα… - π.χ. για την παρακολούθηση και ενδεχόμενη ανάσχεση «επενδύσεων σε στρατηγικούς τομείς» (έρευνα και ανάπτυξη σε τομείς αιχμής, ενέργεια, δίκτυα) , οι πρόσφατες άγαρμπες παρεμβάσεις Τραμπ στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις με αφορμή την παρουσία του στην Ευρώπη (επίθεση κατά Γερμανίας, στάση στο ΝΑΤΟ, Μεγ. Βρετανία…) δημιουργεί δεύτερες και τρίτες σκέψεις για το αν και κατά πόσον τελικά το Πεκίνο αποτελεί απειλή ή αντίπαλον δέος για μια νέο-ηγεμονική Αμερική.

 

Η παρουσία του Προέδρου Σι στο φετινό Νταβός, όπου προσήλθε ως ο βασικός υπερασπιστής ενός συστήματος εμπορίου βασισμένου σε κανόνες/rules-based, δεν έχει ακόμη σβήσει ως μνήμη στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες -  ακόμη λιγότερο στο Βερολίνο. Έτσι λοιπόν,  την στιγμή που η Ελλάδα με Αμερικανική επίνευση «παγώνει» σχέσεις με Ρωσία (οι οποίες, βέβαια, οικονομικά ουδέποτε πέρασαν από το στάδιο προσδοκιών και υποσχέσεων σε κάτι περισσότερο…), θα μπορούσε η Κινεζική παρουσία να λειτουργήσει κάπως εξισορροπητικά, ώστε να μην βρεθούμε «με διπλωματική μονοκαλλιέργεια τις σχέσεις με ΗΠΑ»; (η εξεζητημένη διατύπωση προέρχεται από διαμορφωτή πολιτικής).

 

Η αλήθεια είναι ότι η Κινεζική παρουσία συμβολίζεται – αλλά και εν μέρει συνίσταται – από την παρουσία Cosco στον Πειραιά, με ό,τι βέβαια αυτό αφήνει ως ενδεχόμενο για δίκτυα logistics ή και για ναυπηγοεπισκευή, άντε και από την 24% συμμετοχή τξς State Grid στον ΑΔΜΗΕ. Από κει και πέρα, το «παρών» στην χρηματοδοτική βάση του Ελληνικού/LAMDA Development απομένει να αποδειχθεί στην πράξη. Ενώ ούτε η παρουσία στην διεκδίκηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ προχώρησε, ούτε και στον διαγωνισμό για την κατασκευή και λειτουργία του αεροδρομίου στο Καστέλι της Κρήτης με την China State Construction Engineering σε συνεργασία με AΡΧΙΡΟΔΟΝ (όπου, τελικά, προχώρησαν οι Ινδοί της GMR με την ΤΕΡΝΑ).

 

Τώρα, αν λάβει υπόσταση ενδιαφέρον των Κινέζων για την πλατφόρμα logistics του Θριασίου – που «δένει» απόλυτα με την παρουσία Cosco στον Πειραιά -, αν προχωρήσει και το ενδιαφέρον για τον τομέα της ενέργειας (Shenhua με Κοπελούζο για ανανεώσιμα, ήδη με China Energy Investment Co για τα λιγνιτικά της ΔΕΗ), η Κινεζική παρουσία «βαραίνει» στην μεγάλη υποδομή. Και μάλιστα στην ενέργεια, όπου οι ΗΠΑ τείνουν να δραστηριοποιηθούν με τα τέρμιναλ φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη αλλά και με τις υποθαλάσσιες έρευνες για υδρογονάνθρακες/ExxonMobil. Αν, επιπλέον, δείξει ότι φεύγει από την σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας Κινεζικό ενδιαφέρον για την Διώρυγα του Αξιού/Μοράβα/Δούναβη (που πάει στα 15-20 δις ευρώ, συν βαρύ γεωπολιτικό αποτύπωμα) αυτή η λειτουργία εξισορρόπησης προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις.

 

Αφήστε ένα σχόλιο