H ξεθεμελιωτική λειτουργία της συζήτησης για τις συντάξεις

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 19/07/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Τετραπλά ξεθεμελιωτική καταλήγει να είναι η δημόσια συζήτηση (η πολιτική ανταλλαγή βολών, η μηντιακή κάλυψη του ζητήματος, η όποια προσπάθεια της κοινωνίας – αλλά και καθενός πολίτη χωριστά – να παρακολουθήσει και να καταλάβει) γύρω από τις συντάξεις. Η οποία, τώρα, με την δημοσιοποίηση της Εγκυκλίου του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για την διαμόρφωση του Προϋπολογισμού 2019, «διάβασε» την πραγματικότητα της μεγάλης (σαφώς ευρύτερης και από το 1% του ΑΕΠ του νόμου Κατρούγκαλου) μείωσης των συντάξεων για το 2019: μείωση της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 3,22 δις ευρώ, μέσα από την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» και τον επανυπολογισμό των κύριων συντάξεων κατά Κατρούγκαλο, αλλά και άλλες μειώσεις στις επικουρικές κοκ. [Το 1% του ΑΕΠ είναι κάτι σαν 1,8 δις: τα 3,22 είναι κάπου 1,8% του ΑΕΠ].

 

Παράλληλα, συνεχίζεται η μάχη των διαρροών ή/και των υπαινικτικών ή/και άμεσων τοποθετήσεων των κυβερνητικών ότι οι εν λόγω μειώσεις «δεν είναι αναγκαιες» καθώς και ο ΕΦΚΑ εμφανίζεται πλεονασματικός, αλλά και τα πρωτογενή πλεονάσματα/υπερπλεονάσματα δημιουργούν δημοσιονομικό χώρο (βέβαια το 6μηνο κάπου «σκόνταψε»…) ώστε να μπορεί να συνεχίζεται (ενδεχομένως) η στήριξη των συντάξεων από τον Προϋπολογισμό. Ενώ άνθησε η πλειοδοσία από πλευράς Αξιωματικής αλλά και ελάσσονος Αντιπολίτευσης, απ’ όπου καλούν/προκαλούν τους Κυβερνητικούς να δηλώσουν – εδώ και τώρα! – ότι περικοπή συντάξεων δεν θα ισχύσει, να το νομοθετήσουν, να το πάρουν πίσω!

 

Όλη αυτή η ωραία ατμόσφαιρα δημιουργεί, συντηρεί και επαυξάνει αυτό που ξεκινήσαμε περιγράφοντας ως ξεθεμελιωτική λειτουργία. Βήμα πρώτο, ξεθεμελιωτικό της όποιας εναπομένει κοινωνικής συνοχής: άμα δεν λειτουργήσει η κατάργηση της προσωπικής διαφοράς, όμως λειτουργήσει ο επανυπολογισμός Κατρούγκαλου, οι νέες (μετά την άνοιξη του 2016) χορηγούμενες συντάξεις θα είναι από αισθητά έως πολύ κατώτερες των «παλαιών». [Αμα μάλιστα δει κανείς πιο λεπομερειακά την κατάσταση, θα διαπιστώσει ότι όσο νωρίτερα έσπευσε κανείς να συνταξιοδοτηθεί – δηλαδή να τεθεί υπό την προστατευτική ομπρέλλα διαδοχικών αναβολών μνημονιακών ή και προ-μνημονιακών μέτρων – τόσο το καλυτερο!]. Υστερα, ξεθεμελιώνεται η ίδια η πολιτική αντιπαράθεση: η Κυβέρνηση συμφωνεί, νομοθετεί, ήδη δι’ εγκυκλίου προσδιορίζει με σαφήνεια περικοπές, όμως κουβαλούν οι κυβερνητικοί ως βασική υπόσχεση/θέση την μη εφαρμογή τους. Μάλιστα με ενδο-κυβερνητικό διαγκωνισμό, ποιος θα το πει αυτό πιο έντονα. Σπεύδει η Αντιπολίτευση να επιτείνει την ξεθεμελιωση: έχοντας πάγια εξηγήσει ότι η μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης είναι θέμα διαρθρωτικό («θα τα τινάξει μεσοπρόθεσμα [δηλαδή: μεθαύριο] η Κοινωνική Ασφάλιση») όχι δημοσιονομικό («λεφτά δεν υπάρχουν»), τώρα προσέρχεται ως πλειοδοτών διεκδικητής της με κάθε τρόπο «διάσωσης» των συντάξεων. Μάλιστα και εδώ, διαγκωνισμός: ΝΔ (όπου έχουν οι δύσμοιροι και το Σύμφωνο Αλήθειας να τηρήσουν!) και μετά-ΠΑΣΟΚ σπρώχνονται ποιος θα αμυνθεί καλύτερα υπέρ των (παλαιών: λεπτομέρεια) συνταξιούχων. Δηλαδή… ο καθένας των δικών του!

 

Ποια η επόμενη ξεθεμελιωτική λειτουργία; Την είδαμε με το επεισόδιο Μοσκοβισί, που έκανε την φιλο-Ευρωπαϊκή Αντιπολίτευση να ξεθάψει το τσεκούρι του πολέμου κατά των Βρυξελλών, στοχευμένα ή και γενικά. των Βρυξελλών που «στηρίζουν» την πολιτική της νυν Κυβέρνησης να παίξει με την προσδοκία αναβολής στις μειώσεις των συντάξεων, ή αναβολής, ή κλιμάκωσης, ή…. Και, βέβαια, η (ξεθεμελιωτικότερη όλων, δε) η δική μας η μηντιακή: όπου «επεξηγώντας» τι θα συμβεί/τι δεν θα συμβεί/τι σημαίνει/που θα καταλήξει το πράγμα, συλλογικά χαϊδεύουμε εκείνο που εκάστοτε θεωρούμε δημοφιλές ζήτημα – κατακρίνοντας τον Γιώργο Αυτιά που έκανε κεντρικό θέμα κάθε τηλεοπτικού πάνελ συζήτησης το συνταξιοδοτικό, με όσους πιάσουν στασίδι στην εκπομπή του (καλά, εντάξει, και τον πρύτανη των πρωϊνάδικων Γιώργο Παπαδάκη).

 

Μπροστά σ’ αυτήν την πάνδημη ξεθεμελιωτικότητα, κοντεύει να προσπεράσει κανείς την ογκώδη λεπτομέρεια ότι άμα βγάζεις από την οικονομία ένα -  πρόσθετο – 1,8% του ΑΕΠ ως εισόδημα/δαπάνη, κάτι δυσάρεστο θε της κάνεις, στην μικροοικονομική ισορροπία της.

 

Αφήστε ένα σχόλιο