Από το «τις πταίει» στο «τι έφταιξε» και «τι θα φταίξει»

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 26/07/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Τώρα που ολοκληρώνεται και η ιεροτελεστία του 3ημέρου εθνικού πένθους για την πέρα-από-κάθε-περιγραφή τραγωδία της πυρκαγιάς στο Μάτι – ιεροτελεστία επειδή συνυπάρχει η επιλογή του τελετουργικού με την σύγχρονη ανάγνωση του ιερού: πρόκειται για κάτι που δεν κινητοποιεί βαθύτερα αισθήματα είτε πένθους είτε συλλογικότητας/συμμετοχής, όμως δείχνει προς την κατεύθυνση μιας τομής του χρόνου -  να σταθούμε σε μια σύντομη σειρά παρατηρήσεων. Πρώτον, η έκταση της τραγωδίας/το πρόσωπο της φρίκης υποχρέωσε (κυριολεκτικά) τους πολιτικούς τενόρους σε αναστολή των εύκολων αντανακλαστικών κόντρας πάνω από τα πτώματα, όπως την είχαμε δει για παράδειγμα μετά τις πλημμύρες της Μάνδρας. «Κάνω έκκληση να ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας» είχε ξεκινήσει ο Αλέξης Τσίπρας. «Αυτές οι ώρες είναι ώρες μάχης, ενότητας και θάρρους, πάνω απ’ όλα αλληλεγγύης» συνέχισε στο διάγγελμά του αυτή την φορά, για να συμπληρώσει με το «Τίποτε και κανένας δεν θα ξεχαστεί». Απέναντι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι «το σύνολο των εθελοντών της Ν.Δ. είναι ανά πάσαν στιγμή έτοιμοι να συνδράμουν», αφού πρώτα προανήγγειλε ότι «τώρα είναι η ώρα για ενότητα και αλληλεγγύη».

 

Η προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας να συγκρατήσει κάπως τα αντανακλαστικά κατάχρησης της φρίκης, βρήκε αρωγό και… το ΕΣΡ. Το οποίο και με καθυστέρηση μιας μέρας, έστω, θύμισε στα ηλεκτρονικά μήντια την υποχρέωση να αποφύγουν «την συμβολή στην πρόκληση περαιτέρω πανικού στο κοινό και περαιτέρω οδύνης στους παθόντες και στους πενθούντες». Ακούστηκε; Περιορισμένα. Οι αυθόρμητες κινήσεις αλληλεγγύης – αλλά και οι πιο οργανωμένες, οι δεύτερες άλλοτε με την αναμενόμενη προβολή και άλλοτε εξαιρετικά διακριτικές – υπήρξαν μια ανθρώπινη όαση. Η επίσημη έκφραση αλληλεγγύης από χώρες (ιδίως Ευρωπαϊκές/Μεσογειακές και Βαλκανικές) και από διεθνείς φορείς (ιδιαίτερη η παρουσία του Κύπριου Επιτρόπου, αρμόδιου για την διαχείριση κρίσεων και την ανθρωπιστική βοήθεια Χρ. Στυλιανίδη) ήταν μια θεσμική υπενθύμιση.

 

Όμως, φυσικό ήταν μετ’ ου πολύ να επιστρέψουμε στο δίδυμο αντανακλαστικό: εναγκαλισμός με την φρίκη – και η φρίκη αληθινά περίσσεψε αυτήν την φορά! – και επαναφορά του εισαγγελικού «τις πταίει», του παραδοσιακού εκείνου Ελληνικού πολιτικού εργαλείου της δημόσιας ζωής. Που αποκλείει, φυσικά/βολικά, κάθε αναζήτηση του «ΤΙ φταίει». Κι ακόμη περισσότερο «τι ΘΑ φταίξει, πάλι, αύριο». Εδώ, αυτονόητα την σκυτάλη σήκωσαν τα μήντια, βασικά η τηλεόραση – όπου την αναζήτηση ενόχων για την τραγωδία συνόδευε το τρομερό οπτικό υλικό, τρομερό με την μεταφορική έννοια του υλικού που υπηρετεί την μηντιακή εντύπωση, τρομερό με την αληθινή εκείνου που εμποιεί τρόμου.

 

Να ομολογήσουμε ότι αυτή την φορά ο πολιτικός κόσμος πήρε κάποιες αποστάσεις. Πρώτα-πρώτα, δε, στην Αντιπολίτευση όπου ο Κυριάκος επεδίωξε στην σύσκεψη που οργανώθηκε στην Πειραιώς για αποτίμηση της κατάστασης και να παραστούν τεχνοκράτες όπως ο Κ. Συνολάκης του Πολυτεχνείου Κρήτης (έδρα Φυσικών Καταστροφών) και να δοθεί το σήμα ότι το περιεχόμενο ήταν να βρεθούν μέθοδοι, τρόποι, σχέδια, διαδικασίες – για την επόμενη φορά. Αλλά και στην Κυβέρνηση, οι συσκέψεις στο Μαξίμου πέρα από την μεθόδευση των όποιων μέτρων ανακούφισης των πληγέντων στράφηκαν στην ίδια κατεύθυνση: να ετοιμαστεί κάτι για αύριο, γιατί έχει… και συνέχεια το καλοκαίρι. (Μάλιστα όταν ανακινήθηκε μηντιακά το ενδεχόμενο απομάκρυνσης της ηγεσίας είτε της Πυροσβεστικής – για την λάθος αποτίμηση της κατάστασης: όλα τα μέσα στην Κινέττα ενώ εξαπλωνόταν η φωτιά από Καλλιτεχνούπολη έως το τραγικό Μάτι – είτε της Αστυνομίας – για την μη- διαχείριση της κυκλοφορίας στην πλευρά της Ραφήνας – φαίνεται ότι στο Μαξίμου υπήρξε άμεση διάψευση της πρόθεσης).

 

Μένει όμως, φρικτό ίζημα των ημερών, το ΤΙ φταίει. Πώς υπήρχε σχέδιο για την εκκένωση των κατασκηνώσεων παραδίπλα, αλλά τίποτε για το Μάτι; (Μήπως να ανέθεταν στον Δήμαρχο Καμίνη την διοργάνωση εκκενώσεων; Την δημιουργία αντιπυρικών ζωνών; Ο,τιδήποτε:). Πώς να λειτουργήσουν όποιες μεθοδεύσεις όταν τα σπίτια – όχι δε μόνον στο Μάτι, βέβαια… - είναι μέσα στα πεύκα, αγκαλιά; όταν οι δρόμοι είναι παντού στενοί; όταν η δόμηση καταλήγει σε αδιέξοδα; Πώς θα αντιμετωπισθεί το άγος της Δασικής Υπηρεσίας που το μόνο που ξέρει είναι να απαγορεύει να αγγιχτούν τα πεύκα (παραμονέψτε να δείτε, αύριο, τι θα γίνει στις γειτονικές περιοχές άμα τολμήσει κανείς, π.χ. στην Πεντέλη ή την Πάρνηθα, να αποψιλώσει;) Ποιος/πώς/πότε θα μαζέψει πούσια, αλλά και σκουπίδια και γυαλιά κοκ ακόμη και … στον Λυκαβηττό, που ορθότατα μεν αποκλείσθηκε αλλά την επόμενη μέρα της καταστροφής στο Μάτι, μετά από μέρες καύσωνα. Και πάει λέγοντας, οι γνώριμες και πάγια επανερχόμενες αιτίες… Το δε καλοκαίρι είναι στο μέσον του.

 

Αφήστε ένα σχόλιο