Το Νεώριο Σύρου – πριν την μετάβαση Τσίπρα, πριν την ΟΝΕΧ

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/08/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσιζε να κάνει επίσκεψη στην Σύρο – και μάλιστα στο Νεώριο, το ηλικίας άνω των 150 ετών ναυπηγείο που μετά από πολλές περιπέτειες και μακρόχρονη ουσιαστική έκλειψη επιδιώκεται να αναζωογονηθεί (σε λίγες μέρες αποφασίζεται από το Πρωτοδικείο Σύρου η υπαγωγή στο άρθρο 106δ του Ν.3588/2007 Πτωχευτικού για μεταβίβαση επιχείρησης με πρόγραμμα εξυγίανσης, ώστε να επαναλειτουργήσει κανονικά) – φέρνοντας το μήνυμα ότι «η ανάκαμψη θα έρθει στην πραγματική οικονομία» και επιχειρώντας να δώσει δείγμα γραφής της «μετα-Μνημονιακής» εποχής, δεν είναι και τόσο βέβαιο ότι γνώριζε επακριβώς την ιστορική διαδρομή της μονάδας που επισκεπτόταν.

 

Ασφαλώς είχε ενημερωθεί – ιδιαίτερα από τον Στέργιο Πιτσιόρλα, ο οποίος κουβάλησε τις τελευταίες φάσεις προσπαθειών ώστε η Αμερικανικών επενδυτικών κεφαλαίων αλλά Ελληνικής επιχειρηματικότητας ΟΝΕΧ Shipyards του Πάνου Ξενόκωστα να «σηκώσει» αυτό το τμήμα δραστηριοτήτων του Ομίλου Ν. Ταβουλάρη, αναλαμβάνοντας τις υποχρεώσεις προς τις τράπεζες (Alpha και Πειραιώς), Εφορία, ΕΦΚΑ, Δήμο, ΔΕΗ, άλλους προμηθευτές και εργαζόμενους – αλλά με ουσιαστικό haircut επί των 64 εκατομμυρίων οφειλών (στις τράπεζες με 40-81,5% περικοπή, σε Δημόσιο και ΕΦΚΑ – εξόφληση σε 280 άτοκες μηνιαίες δόσεις μετά από διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων) και με επιχειρηματικό σχέδιο που μιλάει για  αύξηση μετοχικού κεφαλαίου 14,5 εκατ. ευρώ , πλήρη εξόφληση εργαζομένων και επενδύσεις 30 εκατ. ευρώ σε βάθος 25ετίας για αναβάθμιση της μονάδας.

 

Όμως η ιστορία του Νεωρίου αποτελεί ήδη μια μακρά σειρά προσπαθειών, ναυαγίων (μιας και μιλούμε για θαλάσσια δραστηριότητα), επανεκκινήσεων, ατυχιών, νέων προσπαθειών και νέων αποτυχιών. Η τελευταία αυτή προσπάθεια για να διασωθεί το Νεώριο από την ΟΝΕΧ – ήδη δραστηριοποιούμενη στα συστήματα ασφαλείας (από την Διώρυγα της Κορίνθου μέχρι την φύλαξη των συνόρων) αλλά και την νανοτεχνολογία, ήδη δε και με σχέδια για ναυπήγηση stealth σκαφών για συνθήκες Αιγαίου και για κατασκευές/επισκευές ναυτικών πλατφορμών ΝΑΤΟ  – παίρνει την σκυτάλη από τον Όμιλο Ν. Ταβουλάρη. Ο οποίος είχε αποκτήσει το 1994 μετά το κλείσιμο (επί Κυβέρνησης Μητσοτάκη, το 1992) μαζί και με τα Ναυπηγεία Ελευσίνος.

 

Η εποχή Ταβουλάρη (ο Νίκος Ταβουλάρης, απόστρατος στρατιωτικός, υπήρξε στενός συνεργάτης του Στ. Νιάρχου, ενώ διετέλεσε Πρόεδρος του ΟΑΕ αλλά και Γεν. Διευθυντής της Πολιτικής Άνοιξης…) διήρκεσε σχεδόν 25 χρόνια, κατορθώνοντας να κινηθεί στην ελεύθερη αγορά για επισκευές και μερικές ναυπηγήσεις yachts, αλλά εν πολλοίς στηρίχθηκε σε παραγγελίες για πυροσβεστικά σκάφη ή/και συμμετοχή σε προγράμματα πυραυλακάτων των Ναυπηγείων Ελευσίνας. Πάντως οι προσπάθειες να αξιοποιηθεί η γεωγραφική θέση του Νεωρίου αλλά και η γεωπολιτική συγκυρία δεν απέδωσαν – τα χρέη προς τις τράπεζες και φορείς συσσωρεύονταν και από τα μέσα του 2016 η μονάδα τελούσε υπό ημι-κατάληψη.

 

Είχε προηγηθεί μια φάση – που ξεκίνησε το 1968 – η οποία είχε ελπισθεί ότι θα ήταν η «χρυσή εποχή» του Νεωρίου καθώς το ναυπηγείο είχε αναληφθεί από τους αδελφούς Γουλανδρή, οπότε και έγινε η προμήθεια και εγκατάσταση των δυο βασικών εργαλείων του ναυπηγείου – των πλωτών δεξαμενών «Βιολάντω Γουλανδρή» και «Ερμούπολις» (Η πρώτη, η και μεγαλύτερη, ατύχησε τελευταίως και ημιβυθίστηκε). Αντιμέτωποι μετά το 1971 και μάλιστα μετά το 1973 με την ενεργειακή κρίση και την αρχή της έκλειψης της Ευρωπαϊκής ναυπηγικής, οι Γουλανδρήδες επεχείρησαν να στρέψουν την παραγωγή προς αυτοκίνητα – όμως αυτή η προσπάθεια δεν απέδωσε. Από την δεκαετία του ΄80 το Νεώριο υπολειτούργησε, υπό τον έλεγχο των τραπεζών.

 

Ακόμη νωρίτερα, τα μεταπολεμικά χρόνια, το Νεώριο είχε «προικοδοτηθεί» με σύγχρονη για την εποχή (μέσα της δεκαετίας του ΄50) πλωτή δεξαμενή που είχε δοθεί στην Ελλάδα στα πλαίσια των Γερμανικών επανορθώσεων. Τότε, την διαχείριση του Νεωρίου είχαν οι εφοπλιστές Μηνάς και Νικόλας Ρεθύμνης, ξαδέλφια των Κουλουκουντήδων. Λίγο μετά την παραλαβή της πλωτής δεξαμενής, επίσκεψη/επιθεώρηση από τον τότε υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή…. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, το Νεώριο λειτούργησε υπό τον επίσης εφοπλιστή Μηνά Διακάκη, με μεταξύ άλλων εργασίες πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού (επί Α΄ Ελληνικής Δημοκρατίας). Ακόμη νωρίτερα, πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Νεώριο υπήρξε ο χώρος όπου ναυπηγήθηκε (το 1892) το πρώτο μεταλλικό  εμπορικό πλοίο στην Ελλάδα, ενώ εκεί λειτούργησε και αξιόλογο μηχανουργείο και χυτήριο. Η ιδιοκτησία ανήκε τότε σε εμπορικές οικογένειες της Ερμούπολης: στα χέρια τους έγινε και η πρώτη πτώχευση του ναυπηγείου – το 1893…

 

Αφήστε ένα σχόλιο