Ανασχηματισμός αμηχανίας

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 29/08/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Το ευγενές σπορ του ανασχηματισμού, έτσι όπως κάθε φορά τραβιέται σε μάκρος προκειμένου να καλύψει τις – όλο και περισσότερες… – ανάγκες της κάθε στροφής της πολιτικής ζωής, αφού προαναγγελθεί και προ-αναλυθεί και φημολογηθεί, συνήθως καταλήγει σε σχετικό ή και πληρέστερο ξεφούσκωμα. Έτσι κι αυτήν την φορά.

 

Δύσκολα θα θεωρήσει κανείς ότι το αμφίπλευρο άνοιγμα της Κυβέρνησης και προς την ΚεντροΑριστερά με Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, με θητεία στα Ευρωπαϊκά και υπουργική παρουσία στα χρόνια ΓΑΠ, από νωρίς υπέρ «ευρύτερης προοδευτικής συμμαχίας» (2014) ή πάλι με Μυρσίνη Ζορμπά, με δράση στα θέματα Πολιτισμού στην εποχή Κώστα Σημίτη. και προς την Καραμανλογενή Δεξιά με Κατερίνα Παπακώστα, υφυπουργό Υγείας επί Σαμαρά πλην διαγραφείσα επί Κυρ. Μητσοτάκη που προχώρησε πρόσφατα σε ίδρυση κόμματος (Ν.Ε.Ο/Νέα Ελληνική Ορμή), το οποίο συμπαρατάχθηκε τώρα με ΑνΕλληνες/Πάνο Καμμένο το άνοιγμα αυτό δημιούργησε ή και υπαινίχθηκε καν κάποια νέα δυναμική.

 

Πάντως σε σχέση με ονόματα που είχαν ακουστεί – Γ. Ραγκούσης, Λούκα Κατσέλη, Χάρης Παμπούκης – μάλλον λιγοστός δρόμος διανύθηκε. Ενώ η συνέχιση του πειράματος με Φώτη Κουβέλη – ο οποίος τουλάχιστον απηλλάγη από την συγκατοίκηση με Πάνο Καμμένο μετακινούμενος στο Εμπ. Ναυτιλίας /Νησιωτικής Πολιτικής – κι αυτή δεν προσθέτει τίποτε.

 

Στο άλλο πάλι νακροπέδιο, εκείνο που διακρίνει τους ιδεολογικούς χειρισμούς – ό,τι αν σημαίνει πλέον αυτή η έννοια σήμερα! – από την αναζήτηση αποτελέσματος διακυβέρνησης, στην πρώτη διάσταση θα χρειαστεί να περιοριστεί κανείς στην μετάβαση του Πάνου Σκουρλέτη στην θέση Γενικού Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, με 126 ψήφους έναντι 18 λευκών και με βάση πρόταση Τσίπρα («ένα ακόμη παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης» […] «το 2019, χρονιά ιστορικών πολιτικών μαχών»). Μπορεί ο Σκουρλέτης να θεωρείται για τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ αριστερόστροφος μάλλον, καθώς και το στίγμα του στο κόμμα – αλλά και η θητεία του ως εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η ταραχώδης υπουργική διαδρομή στο Περιβάλλοντος/Ενέργειας και στο Εσωτερικών – αφήνει να διαφανεί μια φορτισμένη προοπτική. Όμως ο ίδιος, ευθύς ως ανεδείχθη, δεν παρέλειψε να ταχθεί υπέρ «ανοιγμάτων  και συμμαχιών και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο», μετά από «διάλογο προγραμματικό και ουσίας με όμορους πολιτικά χώρους».

 

Αντίθετα, πραγματισμός δείχνει να πρυτάνευσε στην διατήρηση των σχημάτων (και των προσώπων…) και στο Οικονομικών και στο Εργασίας/Κοινωνικής Ασφάλισης, ή πάλιν η αναβάθμιση του ρόλου του Στ. Πιτσιόρλα στο Οικονομίας και Ανάπτυξης, καθώς και η συνέχεια στο Υποδομών/Μεταφορών όπου ο Χρ. Σπίρτζης έχει πλήθος «τελειώματα» στα δημόσια έργα αλλά και την διαχείριση του μετώπου των αυθαιρέτων που μένει ανοιχτό την επόμενη μέρα της τραγωδίας στο Μάτι.

 

Η κάθετη αναβάθμιση Αλέξη Χαρίστη από την διαχείριση επενδύσεων/ΕΣΠΑ στο προβεβλημένο μεν αλλά «χαρακωμάτων» υπουργείο Εσωτερικών δεν παραπέμπει σε λειτουργικό αποτέλεσμα, μάλλον σε προεκλογική διαχείριση (και μάλιστα των δημοτικών περιφερειακών: ευτυχώς οι εθνικές εκλογές έχουν από πολλού πάψει να θεωρούνται αντικείμενο διαχείρισης που εμπλέκει τον υπουργό) . Ενώ η αντίστοιχη εκτόξευση Μιχάλη Καλογήρου από την Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης στο Δικαιοσύνης, με αποτελεσματικότητα έχει να κάνει μόνον άμα θυμηθεί κανείς την προοπτική να δούμε (ή… να μην δούμε) απτή εξέλιξη στην υπόθεση Novartis, αλλά και στην διαχείριση των ευθυνών της μεγάλης πυρκαγιάς στο Μάτι.

 

Θα τείναμε να αξιολογήσουμε την όλη κίνηση ως ανασχηματισμό «αμηχανίας-και-βλέπουμε».

 

Αφήστε ένα σχόλιο