Περί θάρρους, περί αρετής – και σημερινής πολιτικής

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 19/09/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Είχε προηγηθεί, στα πλαίσια της ΔΕΘ, η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να «σηκώσει» την συζήτηση για τα τρέχοντα, την προεκλογική αντιπαράθεση με άλλα λόγια, σε μια ευρύτερη απόπειρα επικοινωνίας με τους πολίτες. Η άποψη ότι «έχει σπάσει το συμβόλαιο που μας κρατούσε ενωμένους, η άρρητη συμφωνία μεταξύ πολιτών και Πολιτείας», η αμφισβήτηση δηλαδή της βάσης με την οποία ο πολίτης εμπιστεύεται τις τύχες του στους πολιτικούς, παράλληλα με την αναγνώριση ότι «μπορούν [στην δημόσια συζήτηση] να ειπωθούν πολλά» και να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στις επιλογές, αλλά πάνω σε βάση αναγνώρισης της πραγματικότητας, έδειξε μια – παράτολμη ίσως για την σημερινή δημόσια συζήτηση – αισιοδοξία ότι μπορεί να υπάρξει επαναθεμελίωση της εμπιστοσύνης. Αισιοδοξία/υπεραισιοδοξία, θα λέγαμε, και τούτο όχι μόνο όσον αφορά «τους απέναντι», αλλά και «τους δικούς του». Καθώς όμως στην ίδια τοποθέτησή του ο Κυριάκος επεχείρησε να επιστρατεύσει και Κ. Αξελό για να παραπέμψει σε μια Ελλάδα «με ανήκουστες δυνατότητες, που δεν περιμένουν παρά την εκπλήρωσή τους», δείχνει αυτού του είδους η προσέγγιση να μην είναι σχήμα λόγου αλλά… πολιτικό στοίχημα.

 

Ήρθε λοιπόν και έδεσε αυτή η προσέγγιση με την διοργάνωση – από το Ίδρυμα Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και την Έδρα Μητσοτάκη στο Στάνφορντ – δημόσιας ομιλίας εις μνήμην Κωνστ. Μητσοτάκη από τον Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και Κλασσικών Σπουδών (στο Τορόντο) Ryan Ballot. Σημειώστε το θέμα/το αντικείμενο: «Το θάρρος ως δημοκρατική αρετή – και η σύγχρονη προοπτική του». Η ίδια η διατύπωση του θέματος ίσως ξενίζει, η δε προσέγγιση από τον R. Ballot πέρασε από μια συνολική ανάγνωση της κλασικής αρχαιότητας και της ανάδυσης του δημοκρατικού (Αθηναϊκού) πολιτεύματος μέσα – κυρίως – από φιγούρες όπως του Δημοσθένη ή του Αισχίνη για να δει πώς δημιουργήθηκε το «ήθος του Δήμου», η αρετή του πολίτη που (κι εδώ φθάνουμε στον πυρήνα του επιχειρήματος) στηρίζεται στην σωφροσύνη, την δικαιοσύνη και το θάρρος. Το θάρρος, όμως, που δεν είναι πλέον το πολεμικό/ηρωικό θάρρος των επικών αφηγημάτων προηγούμενων φάσεων της αρχαιότητας, αλλά εκείνο το γνώρισμα που κάνει τον πολίτη να σηκώνεται και να παίρνει τον λόγο. να ακούει την συζήτηση στην αγορά.  να αντιπαρατίθεται μ’ αυτήν την βάση.  να συντελεί στην λήψη απόφασης.  να περιφρουρεί, εν συνεχεία, την κοινή απόφαση.

 

Αν αυτή ήταν η προσέγγιση στο θάρρος ως δημοκρατική αρετή (ουσιαστικά: ως προαπαιτούμενο της Δημοκρατίας…) στην ανάλυση του Ryan Ballot, ενδιαφέρον είχε και πώς επιχείρησε να κάνει την σύνδεση με την φιγούρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ο αμφιτρύων της βραδιάς – στον «Φάρο» του Ιδρύματος Νιάρχου, μπροστά σε ένα όχι-μόνο-κομματικό, αλλά σαφώς με λογική προσέγγισης της εξουσίας, κοινό – Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι αναφορές, που είχαν και προσωπικό στοιχείο στην ζωή του Μητσοτάκη, εν πολλοίς αναμενόμενες με στιγμιότυπα γνώριμα από αφηγήματα. Η επιλογή του Κυριάκου, όμως, να σταθεί στην επιλογή Κ. Μητσοτάκη να αντιπαρατεθεί με μεγάλη μερίδα του κόμματός του το 1965 στην Βουλή (που του κόστισε την ρετσινιά της Αποστασία και τον υποχρέωσε στην διάβαση της πολιτικής ερήμου) αλλά και να φέρει τον Ιούνιο του 1989 στο ίδιο τραπέζι την Ν.Δ. με Χαρίλαο Φλωράκη και Λεωνίδα Κύρκο, δείχνει κάτι σαν προσωπική αναζήτηση από μέρος του. Για το αύριο, αυτό άλλωστε είναι που ενδιαφέρει… Η αναφορά του στις «διαχωριστικές γραμμές μίσους και διχασμού» που με την πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με φόντο άλλωστε την σκιά του Παύλου Μπακογιάννη , «έσβησαν στην Ελλάδα πριν ακόμη πέσει το Τείχος στην Ευρώπη» χρήσιμο να κρατηθεί. Καθώς και το «να περάσουμε από το σύνθημα στο επιχείρημα», αλλά και το «να βγάλουμε το θυμικό από το κέντρο των πραγμάτων».

 

Ισως έτσι και ο τίτλος το θάρρος ως δημοκρατική αρετή – η σύγχρονη προοπτική του να αποκτά σαφέστερο περιεχόμενο.

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο