Η Εκκλησία ως αντικατοπτρισμός της πολιτικής σκηνής

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 19/11/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Η πορεία του εκκλησιαστικού ζητήματος στην ευρύτερη δημόσια συζήτηση, όσες φορές έχει προκύψει, δεν αργεί να μετατραπεί σε αντικατοπτρισμό των πρακτικών της πολιτικής σκηνής. Δεν αναφερόμαστε στις πολιτικές επιπτώσεις που έχουν οι τοποθετήσεις στα πλαίσια της Εκκλησίας – αυτές είναι δεδομένες, και όποιος αγνόησε την ισχύ του άμβωνος βρήκε – κατά κανόνα – την επίπτωσή της στις κάλπες. Αναφερόμαστε στις ίδιες τις στάσεις και συμπεριφορές στα πλαίσια της Εκκλησίας, που αληθινά θυμίζουν πολιτική αντιπαράθεση, πολιτικό λόγο, πολιτική αξιοποίηση της πρόσβασης στα μήντια.

 

Η ίδια η αντιπαράθεση που προέκυψε με την συμφωνία/σχέδιο συμφωνίας των 15 σημείων Αρχιεπισκόπου-Πρωθυπουργού, με κεντρικό πυρήνα την σταδιακή οικονομική αυτονόμηση της Εκκλησίας μέσα από διαδικασίες αξιοποίησης της  εκκλησιαστικής περιουσίας, με παράλληλη αποκοπή του κλήρου από την δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα, και με τρίτο μόνον επίπεδο την παρέμβαση στα συμβολικά του Συντάγματος («ουδετερόθρησκο»), δεν άργησε να δομηθεί ως πολιτική σκηνοθεσία. Ισχυροί μητροπολίτες – σχετικά απροσδόκητα ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος, πιο αναμενόμενα ο Δημητριάδος Ιγνάτιος – πήραν την αφορμή προκειμένου  να κινηθούν σε αμφισβήτηση του (80χρονου, με 10ετή θητεία στον αρχιεπισκοπικό θρόνο) Αθηνών Ιερωνύμου. Με την αποχώρηση από την σύνοδο της Ιεραρχίας – όπου ο Αρχιεπίσκοπος  είναι απλώς primus inter pares, όπως θυμίζουν σε περιόδους έντασης οι δυναμικοί μετέχοντες του βασικού αποφασιστικού οργάνου της Εκκλησίας, που ακριβώς είναι η Ιεραρχία – του Μεσσηνίας (σε μια κίνηση που θύμιζε, επισημαίνουν οι γνώστες του χώρου, την αντίστοιχη στάση Ιερωνύμου πριν 10 χρόνια, όταν άνοιγε η διαδοχή του μακαριστού Χριστόδουλου) ουσιαστικά επιχειρήθηκε να δρομολογηθεί και πάλι διαδοχή στην κορυφή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Οι πλησιέστεροι του Αρχιεπισκόπου, όπως ο Ιωαννίνων Μάξιμος, ή ο Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Γαβριήλ (ο δεύτερος με λιγότερη θέρμη) ανήκουν ούτως ή άλλως στην νεότερη γενιά, αρχιερέων που «θα χρειαστεί να περιμείνει την σειρά της».

 

Ως πολιορκητικοί  κριοί λειτούργησαν – αναμενόμενα – οι Πειραιώς Σεραφείμ και Θεσσαλονίκης Άνθιμος ανεβάζοντας τους τόνους και «περνώντας» στα μήντια , αν και – πάλιν αναμενόμενα… - το τερμάτισε ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος.

 

Όσο τώρα θα αναμένεται η συνέχεια, με την Πολιτεία να έχει πάρει πάνω της την υπόθεση στην (διόλου συμβολική, εξαιρετικά προσγειωμένη/γαιώδη) διάσταση του μισθολογικού και της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας του κατώτερου κλήρου, αλλά και με μιαν άκρια διαλόγου να περιμένει ενεργή για την συζήτηση της οικονομικής αυτονόμησης της Εκκλησίας – πριν ένα μήνα, ήδη, απ’ αυτήν την θέση, επισημαίναμε ότι οι σχετικοί σχεδιασμοί πάνε χρόνια πίσω, επι Κυβερνήσεως Σαμαρά ή και νωρίτερα ως ξεκίνημα, επί ΓΑΠ – και όσο στον μαγικό κόσμο των μήντια θα σκηνοθετείται η ιερά κόντρα, τόσο στο εσωτερικό της Εκκλησίας θα εξελίσσεται μια παραδοσιακότατα πολιτική αντιπαράθεση. Όπου το επί της ουσίας περιεχόμενο δεν θα είναι παρά το πρόσχημα για την διεκδίκηση της συνολικής εξουσίας, με μοχλό τα αισθήματα της κοινής γνώμης. Το τι αφήνει αυτό αλώβητο από την σχέση της Εκκλησίας με την θρησκεία (την οποία η Εκκλησία υπάρχει για να την διακονεί), είναι ανάλογο με το ποια σχέση διατηρεί το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό με την υπόθεση της Δημοκρατίας (στην οποία το εν λόγω προσωπικό ομνύει).

Αφήστε ένα σχόλιο