Μια διαφωτιστική αλληλογραφία του Γεωργίου Α΄ με Αλέξανδρο Κουμουνδούρο

Δημοσιεύτηκε από economia 11/01/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Μια λιγότερο γνωστή και σπάνια φωτισμένη περίοδος της ελληνικής Ιστορίας –με εξαίρεση βέβαια τις εργασίες που έχουν γίνει γύρω από την προσωπικότητα του Χαριλάου Τρικούπη–, εκείνη του δεύτερου μέρους του 19ου αιώνα και της βασιλείας του Γεωργίου Α΄, αποκτά έναν ενδιαφέροντα φωτισμό με την ιστοριοδιφική δουλειά του Κωστή Αιλιανού (πρέσβεως επί τιμή, με αρκετή δουλειά στην ανάλυση των χωρών της παλιάς αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, αλλά και της "Μικρής Αντάντ"). Πρόκειται για την παρουσίαση και ανάλυση ανέκδοτων επιστολών του Γεωργίου Α΄, στο ξεκίνημα της βασιλείας του –το 1867– με τον ήδη βετεράνο πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο. Οι επιστολές αυτές, που στην ουσία αποτυπώνουν την δράση Γεωργίου στην ταραχώδη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στην κορύφωση του "Κρητικού Ζητήματος", την εποχή των μεθοριακών κινήσεων με Μεγάλη Ιδέα στο φόντο, αλλά και σε φάση ισχυρών εσωτερικών αμφισβητήσεων (από τη διαβόητη ιστορία της ληστείας μέχρι τις εντάσεις μεταξύ Βασιλέως και Κυβέρνησης για την άσκηση της εξουσίας), είναι συναρπαστικές.

 

Εκείνο που προκύπτει από την παρουσίαση της αλληλογραφίας αλλά και την ερμηνευτική/σχολιαστική τουΑιλιανού –και του Κώστα Σταματόπουλου, προλογικά– είναι η ταυτότητα ενός αρκετά δυναμικού, αλλά και "ζυγιασμένου" νεαρού μονάρχη (ο Γεώργιος τότε ήταν 21,5 ετών), που ακολουθώντας την εποχή του και τις δυναστικές παραδόσεις της τότε Ευρώπης –Δανός, συγγγένευε με τη βρετανική βασιλική οικογένεια, είχε παντρευτεί ρωσίδα πριγκίπισσα– ασκούσε μεγάλο μέρος της κυρίως εξωτερικής πολιτικής ο ίδιος.

 

Ισορροπιστής και στο εσωτερικό (προσπαθώντας να συγκρατήσει την λαϊκή πίεση για "περιπέτειες" στη βαλκανική σκακιέρα, αλλά και να ανταποκριθεί στις εθνικές ανησυχίες) και στο εξωτερικό (από συμφωνία των Δυνάμεων είχε, άλλωστε, προέλθει), έκανε μια πορεία, και από του ζεύγους Όθωνα/Αμαλίας, αλλά και του διαδόχου τουΚωνσταντίνου, πολύ πιο ουσιαστική. Οι επιστολές αυτές, από το περιεχόμενο και τις ανησυχίες τους έως και το ύφος τους, αυτό αναδεικνύουν.