Tο στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών – στα σοβαρά

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 14/01/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Δυο μέρες μετά την λήξη το «σασπένς» στην Βουλή των Σκοπίων, που τελικά πέρασε μετά την πολύπλοκη διαδικασία με ψήφο των 2/3 των βουλευτών την αναθεώρηση βασικών διατάξεων του Συντάγματος της (ήδη) Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, και ενώ σιγά-σιγά η Συμφωνία των Πρεσπών – κυρωμένη από τους «απ’ εκεί» - έρχεται πλέον στην Βουλή των Ελλήνων, εν μέσω περίπου ομόφωνων επαίνων και ενθαρρύνσεων του διεθνούς συστήματος (φυσικά όχι της Μόσχας, ενώ η Άγκυρα σιγεί…), είχαμε από Ελληνικής πλευράς την πρώτη διοργάνωση υψηλού προφίλ συζήτησης που να … στηρίζει την Συμφωνία των Πρεσπών «απ’ εδώ».

 

Αναφερόμαστε στην ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Το «στοίχημα» της Συμφωνίας των Πρεσπών», που συγκέντρωσε χθες (στο Μέγαρο Μουσικής) με πρόσκληση της «Πρωτοβουλίας Πολιτών υπέρ της ανάγκης επίλυσης του Μακεδονικού» και με συμμετοχή σε αντίστοιχα πάνελ αφενός πανεπιστημιακών/διανοούμενων όπως ο Μιχάλης Σταθόπουλος, ο Νίκος Μαραντζίδης, ο Αντώνης Λιάκος και ο  Κωστής Παπαϊωάννου, αφετέρου πολιτικών όπως ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ο Σπύρος Δανέλλης, ο Γιάννης Ραγκούσης και ο Νίκος Μπίστης. Γνώμη μας: αν η εκδήλωση αυτή δεν είχε λιγάκι «αυτοκαπελωθεί», με περιγραφές και παραπομπές στο (συνεχιζόμενο, υποτίθεται) άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΚεντροΑριστερά (η οποία, όντως, τόχε ένα πρόβλημα με την φιγούρα Καμμένου/την συμπόρευση με ΑΝΕΛ -  η οποία το πρωί της Κυριακής έληξε με δήλωση Καμμένου στην έξοδο από το Μαξίμου…), άνοιγμα όπου η στάση στο Μακεδονικό και τώρα στην Συμφωνία των Πρεσπών δίνει περιεχόμενο και προοπτική συμπόρευσης, αν επιπλέον δεν είχε προκριθεί επικοινωνιακά (τι άλλο;) να υπάρξει  και χαιρετισμός του Αλέξη Τσίπρα, τότε θα είχε βαρύνει αισθητά το πολιτικό της περιεχόμενο. (Τουλάχιστον ο Τσίπρας χαιρέτισε με τος πολιτικούς/στο τέλος).

 

Τι εννοούμε; Έτσι όπως η συζήτηση για «το στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών» γίνεται ακριβώς μια εβδομάδα πριν το επόμενο – ένα των πολλών! – «Συλλαλητήριο για την Μακεδονία» στο Σύνταγμα, με πρόσκληση μάλιστα με μουσική Μίκη Θεοδωράκη, είναι μια συζήτηση ουσίας, ενημέρωσης, διευκρίνησης προς μια καχύποπτη – και δημοσκοπικά αντίθετη: προσοχή εδώ! – κοινή γνώμη σχετικά με το «γιατί» και το «πώς» της άρσης αυτής της δηλητηριώδους εκκρεμότητας. Αντί λοιπόν να μπει στο μπλέντερ των εσωτερικών πολιτικών επανασχεδιασμών, θάξιζε να είχε γίνει η συζήτηση ανιδιοτελώς, ανεξάρτητα από ισορροπίες: ώστε να βοηθηθεί να αναμετρηθεί ο κάθε πολίτης με επιχειρήματα, με επιλογές, με τον εαυτό του.

 

Για τους λόγους που θεωρούμε ότι εξηγήσαμε, θα σταθούμε στο πρώτο σκέλος της διοργάνωσης. Μάλιστα θα αναδιατάξουμε κάπως την σειρά, προτάσσοντας την εισήγηση Ν. Μαραντζίδη, ο οποίος πήρε την πρωτοβουλία να ενσωματώσει στην δική του τοποθέτηση ενός αληθινά «μεγάλου» του Μακεδονικού, του Νίκου Μέρτζου. Ο οποίος θεωρεί – τώρα στην κόψη του (πολιτικού) μαχαιριού - την Συμφωνία των Πρεσπών, ασφαλώς «έναν επώδυνο συμβιβασμό, που έθιξε βαθιά το αίσθημα των Ελλήνων, αλλά δεν αφήνει ανοικτές πληγές στο σώμα της Ελλάδας. Αντιθέτως κλείνει πολλές. Εξοικονομεί πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο για άλλα σοβαρότερα μέτωπα, διασφαλίζει την ρευστή βαλκανική ενδοχώρα, αναβαθμίζει κατακόρυφα την γεωπολιτική αξία της Ελλάδας». Για τον Μαραντζίδη, η Συμφωνία δεν είναι καλή ή χρήσιμη, «είναι σπουδαία»: ξεμπλοκάρει τις διμερείς σχέσεις, παρουσιάζει την Ελλάδα με θετικό πρόσημο στην διεθνή σκηνή μετα-τα-Μνημόνια, διαπαιδαγωγεί στο εσωτερικό με όρους κουλτούρας και ανοίγματος. Εναντιώνεται, δε, στον λαϊκισμό και τον κυνισμό όσων έχουν «καταστήσει το Μακεδονικό επάγγελμα», αλλά και αντιπαρατίθεται με όσους λειτουργούν «με βάση τον φόβο και την ανασφάλεια».

 

Ο Αντώνης Λιάκος θύμισε πως η ίδια αυτή συζήτηση είχε γίνει παλιότερα με Άγγελο Ελεφάντη, Φίλιππο Ηλιού, Σπύρο Ασδραχά, Βασίλη Παναγιωτόπουλο, όταν είχε αρχικά ξεσπάσει το Μακεδονικό ως πολιτικό ζήτημα. Έτσι, ζήτησε από πολλούς στην Αριστερά να ξανακοιτάξουν την σημερινή τους προσέγγιση στο ζήτημα αυτό. Θύμισε ότι πρόκειται για εκκρεμότητα που πάει πίσω όχι απλώς δεκαετίες, αλλά αιώνες, ότι ο Ελληνικός πληθυσμός στην ευρύτερη περιοχή υπήρξε μειοψηφικός και μόνον μετά από πολέμους και μετακινήσεις πληθυσμών προέκυψε η σημερινή ισορροπία, ότι ο Τρικούπης είχε πει ότι η Μακεδονία, αν καταληφθεί από τους Βουλγάρους θα γίνει Βουλγαρική, άμα από Έλληνες Ελληνική… Ο Λιάκος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου απομόνωσης της Ελλάδος διεθνώς, αν η Συμφωνία των Πρεσπών δεν προχωρήσει – αλλά και θεώρησε ότι όλη αυτή η συζήτηση αποτελεί συνδρομή στην δημιουργία «προοδευτικού πόλου» σήμερα.

 

Στην ισορροπία που είχε υπάρξει τον 20ο αιώνα στον ευρύτερο χώρο της Μακεδονίας στάθηκε και ο Μιχάλης Σταθόπουλος, θυμίζοντας ότι αν ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος έγινε εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Βαλκανικός Πόλεμος έγινε «για την μοιρασιά» - που έδωσε 51% στην Ελλάδα, 38% στην τότε Σερβία/μετέπειτα Γιουγκοσλαβία, 11% στην Βουλγαρία. Για τον Σταθόπουλο, το ΄92 διεπράχθη μεγάλο λάθος, με κινήσεις υπό συναισθηματική φόρτιση που ανέβασαν το «η Μακεδονία είναι μια και είναι ελληνική» (Κ. Καραμανλής), ή το «το όνομά μας είναι η ψυχή μας» με το οποίο είχε δραστηριοποιηθεί η Μελίνα (και το ακολούθησε ο Α. Παπανδρέου). Το λάθος εκείνο της διαμόρφωσης πολιτικής με βάση το συναίσθημα εγκλώβισε σε στάσεις ανιστόρητες, αγεωγράφητες και απομονωτικές.

 

Όσο για τον Κωστή Παπαϊωάννου, στάθηκε στο πόσο η διαχείριση του Μακεδονικού έγινε με βάση μύθους, ψευδαισθήσεις, εναλλακτική πραγματικότητα και θεωρίες συνωμοσίας. Γι αυτόν, έφθασε να έχει δημιουργηθεί στα εθνικά θέματα «καθεστώς εξαίρεσης» που απαγορεύει την αντίθεση με την θεωρούμενη «εθνική γραμμή», ενώ ειδικά από το Μακεδονικό οικοδομήθηκαν πολιτικές καριέρες ενώ δημιουργήθηκαν «συνθήκες πολιτικού κοντραμπάντου». Επεσήμανε επίσης με μόλις υποκρυπτόμενη πικρία πως «Πρωθυπουργοί, που χειρίστηκαν το θέμα» παραμένουν σιωπηλοί – σε μια φυγή από την ατομική ευθύνη «που θα κριθεί αυστηρά».

 

Σταματούμε εδώ την κάλυψη, πριν αρχίσει το κυρίως πολιτικό μέρος της εκδήλωσης. Άλλωστε, ενεφανίσθη μέχρι και …ο Τέρενς Κουϊκ. Και πριν προσέλθει για τον χαιρετισμό του ο Αλέξης Τσίπρας – με πρωτοφανή, εν τω μεταξύ, μέτρα ασφαλείας στο Μέγαρο και γύρω απ’ αυτό.

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο