Μετά την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών, η ουσιαστική πορεία

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 25/01/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Μέχρι το νήμα, το σασπένς για την ψηφοφορία στην Βουλή των Ελλήνων για την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Μετά από μαραθώνια διήμερη συζήτηση, μεταφέρθηκε για σήμερα το μεσημέρι η τελική ψηφοφορία - κι αφού απεφεύχθη ο χειρισμός ψήφου μομφής/δυσπιστίας με αυτό ουσιαστικά το αντικείμενο (καθώς είχε προηγηθεί λίγα 24ωρα νωρίτερα ψήφος εμπιστοσύνης με 151 …), χειρισμός που θα μπορούσε να είχε οδηγήσει όχι μόνον σε πολιτικές αλλά και διεθνοπολιτικές περιπέτειες (αφήνουμε εκτός συζητήσεως το «εθνικές»: αρκούν οι τοποθετήσεις/προειδοποιήσεις του διαμεσολαβητή – κατ’ εντολήν  Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, θυμίζουμε - Μάθιου Νίμιτς σχετικά με τις συνέπειες μονομερούς τορπιλισμού της Συμφωνίας των Πρεσπών στην τελευταία αυτή στροφή), η ψήφιση θεωρείται βέβαιη, με μόνο μέτωπο ανοιχτό τον ακριβή αριθμό των ψήφων. Ήδη, όμως αρχίζει μια ακόμα πιο ουσιαστική αν και λιγότερο συνειδητοποιημένη πορεία.

 

Η πορεία της εφαρμογής, της εφαρμογής της Συμφωνίας στον χρόνο. Και είναι βαρύ και απαιτητικό πράγμα ο χρόνος – σε αντίθεση με το σύνθημα, με την ατάκα!

 

Πρώτο βήμα η ψήφιση του Πρωτοκόλλου ένταξης της – ήδη – Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ (Ξαναθυμίζουμε ότι ήδη στο ΝΑΤΟ η χώρα αυτή έχει προβλεφθεί να κάθεται μεταξύ Netherlands και Norway, δηλαδή με βάση το North και όχι το Mazedonia. Συμβολισμοί, αλλ’ έχουν την δική τους σημασία. Όπως το ότι η Καγκελάριος Μέρκελ έδωσε ένα «Ευρωπαϊκό» σήμα μιλώντας για Nord-Macedonien. Όπως ο Ζόραν Ζάεφ που έταξε να είναι ο πρώτος o οποίος θα λάβει Βορειο-Μακεδονικό διαβατήριο, κλείνοντας ένα δυσάρεστο κύκλο κεντρισμάτων περί την ιθαγένεια). Όσο νωρίτερα, όσο λιγότερο αντιπαραθετικά, τόσο καλύτερα: μετά την ψήφιση της βασικής Συμφωνίας, η διατήρηση εκκρεμότητας με το ΝΑΤΟ για μια μέρα, έστω, πέρα από τα τεχνικά αναγκαίο, μόνο κακό θα έκανε.

 

Δεύτερο – και σαφώς μεγαλύτερο… - βήμα, η μη-εγκατάλειψη της προσπάθειας να επεξηγηθεί τι κάνει και τι δεν κάνει η Συμφωνία των Πρεσπών. Κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει, για να πάμε στον πυρήνα της ελληνικής πολιτικής παθογένειας, τι θα περιλάβει η επερχόμενη εκλογική αντιπαράθεση από την αμφισβήτηση της πολιτικής σοφίας ή/και των τεχνικών μεθοδεύσεων της Συμφωνίας: όμως, τουλάχιστον να γίνει χωρίς τις παρανοϊκές αναφορές σε «εκχώρηση εθνικού εδάφους», χωρίς τις αταβιστικές επαναφορές «προδοσίας»/ «μειοδοσίας» καις των συναφών (όσοι έχουν κοντή μνήμη για το τι κοστίζουν αυτά, ας θυμηθούν τον λιθοβολισμό της σκιάς του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Πεδίον του Άρεως, με την Ιεραρχία σε διάθεση αναθέματος επικεφαλής)! Ανάλογα ισχύουν για την άλλη – ουσιωδέστερη, αυτή – διάσταση: του φόβου εκδήλωσης, επι του εδάφους, αλυτρωτικών/μειονοτικών βλέψεων: είναι γνωστή η εντελώς οριακή έως τώρα πολιτική παρουσία/εκλογική απήχηση του «Ουράνιου Τόξου». Χρειάζεται σοβαρότητα και όχι αναρρίπιση φόβων η αντιμετώπιση παρόμοιων φαινομένων.

 

Αντίστοιχη, βήμα-βήμα, η αντιμετώπιση των διόλου αμελητέων πρακτικών προβλημάτων: επωνυμίες, μάρκες εμπορικές, επίσημες ονομασίες. Εδώ, ο χρόνος είναι προτιμότερο να λειτουργήσει αντίστροφα: βαθμιαίες κινήσεις, σεβασμός ευαισθησιών των ΒορειοΕλλαδιτών, υποβοήθηση/στήριξη στην αναζήτηση λύσεων. (Αν αυτή διάσταση εμπλακεί σε προεκλογικό λόγο, αυτοτραυματισμός. Κανείς δεν μπορεί να το αποτρέψει, όμως… ας συνειδητοποιούνται οι ωφέλεις μιας μη-απολύτως-κοντόφθαλμης λογικής).

 

Σταθερά, δε, παρακολούθηση της τήρησης της Συμφωνίας των Πρεσπών από την απέναντι πλευρά. Αυτό που εδώ καταθέσουμε δεν είναι μια προσχηματική καλολογία: είδαμε στα εντελώς τελευταία βήματα, ακόμη και μετά την κύρωση των συνταγματικών αλλαγών στην Βουλή των Σκοπίων με 2/3 (που να δεχθεί κανείς ότι «απαιτούσε» κινήσεις εξευμενισμού της εκεί κοινής γνώμης), κινήσεις άκριτης μονομέρειας στην ερμηνεία/ «ανάγνωση» της Συμφωνίας. Και μάλιστα από Κυβέρνηση Ζάεφ, ενώ ήδη έχουν σε μερικές εβδομάδες Προεδρική προεκλογική περίοδο, ίσως και πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Με την εθνικιστική/αδιάλλακτη πλευρά του πολιτικού φάσματος να παραμένει ενεργή.

 

Όμως, άπαξ και κυρωθεί και αρχίσει να λειτουργεί η Συνθήκη των Πρεσπών, η Αθήνα θα χρειαστεί να παρακολουθεί βήμα-βήμα κινήσεις, τυχόν παρεκκλίσεις, παρασπονδίες. Και… να εναντιώνεται. Άμεσα. Στο διεθνές περιβάλλον, άμα προκύψουν. Με τα εργαλεία που δίνει η ίδια η Συνθήκη και που βοηθούνται από τους συσχετισμούς της εποχής.

 

Ας ξεκινήσουμε, ήδη, με την ιδιαίτερα προσεγμένη «απάντηση» στην ρηματική διακοίνωση με την οποία μας στάλθηκε η ΒορειοΜακεδονική επικύρωση, οι συνταγματικές τους προσαρμογές κοκ. με κάποιες ήδη ζαβολιές. Που χρήζουν απαντήσεως.

 

Αφήστε ένα σχόλιο