Γύρω από την Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 18/02/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Μια παράξενη - έτσι όπως έχει καταλήξει να λειτουργεί η πολιτική τάξη στην Ελλάδα του 2019...- διασταύρωση Αλέξη Τσίπρα/Κυριάκου Μητσοτάκη επετεύχθη με την συμμετοχή αμφοτέρων στην (55η) Διάσκεψη για την Ασφάλεια, στο Μόναχο.

 

Στην διοργάνωση αυτή, γνωστή και ως «Νταβός της ασφάλειας», ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι από παλιότερα οικείος καθώς η Βαυαρική ρίζα της πρωτοβουλίας έχει βάθος χρόνου. (Ο ιδρυτής της Διάσκεψης Ewald von Kleist - το βραβείο με το όνομά του πήγε στο δίδυμο Τσίπρα-Ζάεφ για την Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία θεωρήθηκε σημαντικό βήμα για την Βαλκανική: προηγουμένως το βραβείο  έχει πάει π.χ. σε Χέλμουτ Σμιτ ή Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εσταίν για τις Ευρωπαϊκές τους πρωτοβουλίες - γόνος ιστορικής πολεμικής οικογένειας της Γερμανίας, είχε συμμετάσχει στην συνωμοσία Στάουφφενμπεργκ του Ιουλίου 1944 κατά του Χίτλερ. Εκδότης μετά τον Πόλεμο, επεδίωξε με την Διάσκεψη του Μονάχου να προσδέσει την Ευρωπαϊκή Γερμανία στο Ατλαντικό όραμα ασφαλείας). Ο Αλέξης Τσίπρας είναι προσήλυτος νεότερης εποχής, καθώς η Ελλάδα του 2018-19 θεωρείται κεντρικός παίκτης στα θέματα ασφαλείας της περιοχής, μας αρέσει/δεν μας αρέσει...

 

Η Έκθεση για την Ασφάλεια/2019, που τιτλοφορείται αρκετά εύγλωττα: «Το μεγάλο πάζλ: ποιος θα μαζέψει τώρα τα κομμάτια;» Ξεκινάει με μια διαπίστωση που ίσως-ίσως εξηγεί την σχετική διστακτικότητα Αμερικανικής (Τραμπ, είχε αρχικά ακουστεί...) και Γαλλικής (Μακρόν) συμμετοχής: «Ο κόσμος δεν ζει απλώς μια σειρά μικρότερων και μεγαλύτερων κρίσεων. Μάλλον το σύνολο της φιλελεύθερης διεθνούς τάξεως δείχνει να καταρρέει - τίποτε δεν θα είναι πια όπως παλιά. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το διεθνές περιβάλλον ασφαλείας ουδέποτε υπήρξε πιο επικίνδυνο. Ζούμε ιστορική [epochal] μεταβολή [...] Μερικά μεν κράτη είναι δεσμευμένα να διατηρήσουν την φιλελεύθερη διεθνή τάξη, όμως είναι αμφίβολο αν - έτσι όπως την προσοχή τους αποσπούν άλλες εσωτερικές και διεθνείς τους μέριμνες [Σημ: υπέροχα κομψή αναφορά στην παρακρουσιακή διαχείριση Τραμπ] - έχουν την ικανότητα να αναδειχθούν αυτόν τον ρόλο».

 

Πολλές μελέτες και αδημοσίευτα υλικά συγκεντρώθηκαν και «ανοίγουν» σε συζήτηση - , με τα θέματα της ασφάλειας ψηφιακής εποχής στο προσκήνιο, με την Ουκρανία αλλά και την Αφρική στο στόχαστρο, με σοβαρή αντιπαράθεση των αυριανών Γάλλο-Γερμανικών σχεδίων αμυντικής συνεργασίας στα πλαίσια μιας post-Brexit ΕΕ, με ευγενικό αλλά σαφή αναστοχασμό σχετικά με την Αμερικανική απομάκρυνση από την Ευρώπη, ακόμη-ακόμη μια πολλή συζήτηση γύρω από τον ρόλο και την μεταβλητότητα της κοινής γνώμης... - ενώ και η διάσταση των Δυτικών Βαλκανίων φιλοξενήθηκε σε αρκετές φάσεις. Η ιδέα της Διάσκεψης για την Ασφάλεια είναι να φέρνει κοντά πολιτικές ηγεσίες με την ακαδημαϊκή/ερευνητική και την διπλωματική/τεχνοκρατική κοινότητα των θεμάτων ασφαλείας.

 

Να δούμε όταν θα έχουν σβήσει οι προβολείς της δημοσιότητας (και) στην 55η Διάσκεψη τι θα έχει μείνει πίσω: εν τω μεταξύ, π.χ., ενώ ο Ζάεφ συμβραβευόταν με τον Τσίπρα για την Συμφωνία των Πρεσπών, στα Σκόπια είχαν συναγερμό (με βάση τις Αμερικανικές υπηρεσίες) για αποφυγή-στο-νήμα τρομοκρατικού πλήγματος από πλευράς ISIS.

 

Αφήστε ένα σχόλιο