Μια επεισοδιακή παρουσίαση

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 25/02/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η παρουσίαση του βιβλίου των Κωστή Βαΐτσου και Βλάση Μισσού – στο φιλόξενο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών – με θέμα «Πραγματική οικονομία: Εμπειρίες Ανάπτυξης, Κρίσης και Φτωχοποίησης στην Ελλάδα» την περασμένη εβδομάδα, ήταν ούτως ή άλλως μια πρωτοβουλία που πήγαινε (όπως άλλωστε και το βιβλίο) πιο μακριά από την συνηθισμένη ανάλυση των καιρών σχετικά με την Ελληνική οικονομία. Ήδη η αναφορά στην πραγματική οικονομία, αλλά και η ενσωμάτωση του κοινωνικού στον τίτλο το φανέρωνε.

 

Στην εισαγωγική του τοποθέτηση, ο Γιάννης Δραγασάκης χαρακτήρισε το βιβλίο αυτό ως «έργο προσανατολισμού», με επιδίωξη να προσπεράσει την εμπειρία της (εν πολλοίς τιμωρητικής) λιτότητας των Μνημονίων και την αναποτελεσματικότητα (ex post ιδωμένη) της «συνταγής» της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα και να στρέψει προς το μέλλον. Αναζητώντας πρακτικές πολιτικής, αλλά με βάση στοιχεία. (Άλλωστε, η αναζήτηση και επεξεργασία στοιχείων, ορισμένες φορές αδημοσίευτων από ΕΛΣΤΑΤ μέχρι EUROSTAT/AMECO, είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του βιβλίου των Βαΐτσου/Μισσού).

 

Στην δική του προσέγγιση, ο Νίκος Θεοχαράκης -ΕΚΠΑ και ΚΕΠΕ – επέμεινε στην απουσία επιλογής παραγωγικού προτύπου που χαρακτήρισε την Ελληνική οικονομία στα χρόνια της Μεταπολίτευσης (την οποία βασικά καλύπτει η ανάλυση του βιβλίου) αλλά και ακόμη γενικότερα, καθώς ήδη από την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ υπήρξε μια λογική του τύπου «φέρτα τώρα νάχουμε, και θα τα βρούμε!» Αυτή η τάση, καθώς και η – όχι συμπτωματική – σύγχυση μεταξύ μεγέθυνσης/growth και ανάπτυξης/development είναι που χρειάζεται πλέον να ξεπεραστεί. Για τον Μιχάλη Ψαλιδόπουλο πάλι, που μίλησε μέσω Skype από το ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, η στροφή της συζήτησης προς το μέλλον προϋποθέτει ότι θα ξεφύγει από την συνήθη επισήμανση κλαδικών στοχεύσεων σε τουρισμό – ναυτιλία – ευγενή αγροτικά προϊόντα, αλλά θα επιδιώξει μιαν ευρύτερη προώθηση διεθνώς ανταγωνιστικής παραγωγής. Αν παλιότερα η Ελλάδα είχε αναζητήσεις παραγωγικού προτύπου του Μπάτση, του Βαρβαρέσου, του Ζολώτα ή και του Ανδρέα Παπανδρέου, τώρα μάλλον παρακολουθεί αμήχανα…

 

Για τον Γιώργο Αργείτη – ΕΚΠΑ και ΙΝΕ/ΓΣΕΕ –  εκείνο που λείπει από την προσέγγιση της συζήτησης για την Ελληνική οικονομία, είναι ένας «αναπτυξιακός πραγματισμός», που θα στοχεύσει όχι στην μακροοικονομική ισορροπία, ούτε μόνον στην επιχείρηση, αλλά σ’ εκείνο που περιέγραψε ως μεσο-οικονομία, δηλαδή την επιμονή στην ταμειακή/κλαδική διάσταση, που θα μπορέσει να φέρει διατηρήσιμη ανάπτυξη.

 

Ενώ όμως η κριτική προσέγγιση του έργου των Βαΐτσου-Μισσού πορευόταν προς το τέλος της, και ενώ ο Κωστής Βαΐτσος στεκόταν στο πώς η Ελληνική πραγματικότητα θα αντιμετωπίσει εκείνο που περιέγραψε ως «μετατόπιση τεκτονικών πλακών» και σε οικονομία και σε κοινωνία, διαμορφώνοντας συνθήκες διατηρησιμότητας (η οποία δεν έχει εξασφαλισθεί, το αντίθετο μάλιστα), και στρέφοντας την αντιμετώπιση της κρίσης σε προσαρμογή αξιών και παραγωγικών δομών συνάμα, σημειώθηκε ένα επεισόδιο που τράνταξε όσους παρευρίσκονταν. Ο ομιλητής κάποια στιγμή σταμάτησε, χλώμιασε, κατέρρευσε: ο Βαΐτσος είχε πάθει καρδιακό επεισόδιο, χρειάστηκε ανάνηψη επί τόπου (σημαντική παρατήρηση: αρκετοί στο κοινό, που δεν είχε παρόντα γιατρό, γνώριζαν την τεχνική, οι δε άνθρωποι του ΕΙΕ και διέθεταν αλλά και γνώριζαν την χρήση απινιδωτή), ειδοποιήθηκε ασθενοφόρο που μάλιστα χρειάστηκε επιστράτευση Δραγασάκη για να επισπεύσει. Ο ομιλητής έφυγε αναίσθητος, αν και αναπνέοντας πάλι – στην συνέχεια έγινε γνωστό ότι, την επόμενη μέρα, υπεβλήθη σε επέμβαση για βηματοδότη. Μια όντως επεισοδιακή παρουσίαση.

 

Αφήστε ένα σχόλιο