Δημοκρατία μεταξύ συγκυρίας και Ιστορίας

Δημοσιεύτηκε από economia 15/03/2019 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

Ευάγγελος Βενιζέλος, Η Δημοκρατία μεταξύ συγκυρίας και Ιστορίας:

 

Προσδοκίες και κίνδυνοι απο την αναθεώρηση του Συντάγματος

 

Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2018, σελίδες 520, τιμή: 18,80 ευρώ

 

Το ακούραστο πολιτικό - αλλα και επικοινωνιακό - δυναμό, που αποτελεί ο Βαγγέλης Βενιζέλος, έχει συγκεντρώσει σ’ αυτό το βιβλιο τοποθετήσεις και αναλύσεις του, περισσότερο επιστημονικού χαρακτήρα σε συνέδρια, εκδηλώσεις, ομιλίες κοκ, λιγότερο επικαιρικού/δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος (αν και σ’ αυτά πάντα ο Β.Β. φροντίζει να υπάρχει η σφραγίδα του επιστημονικού χωρίς να χάνεται το προσιτό στον αληθινά ενδιαφερόμενο αναγνώστη), με τις οποίες αναλύσεις φωτίζει τις πιο δύσκολες πτυχές της σύγχρονης πολιτικής κατάστασης.

Εξηγούμαστε: μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις ο Βενιζέλος να χρησιμοποιεί ως αφορμή ή ως βατήρα την συνταγματική συζήτηση κι ακόμη περισσότερο την κακότυχη συνταγματική αναθεώρηση, πλην όμως εκείνο που κάνει στην ουσία είναι να αναζητά τι σημαίνει το να κάνεις πολιτική σήμερα. Κάποιες στιγμές, και τι σημαίνει να γράφεις πολιτική η οποία να εκφεύγει του συγκυριακού και απαιτεί (ή: δέχεται την πρόκληση) να εγγραφεί σ’ εκείνο που λεγεται Ιστορία. Δηλαδή όχι απλως στον μακρό χρόνο, αλλλά και στον χώρο όπου κατοικεί η ευθύνη.

Για τον συγγραφέα, η φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία - την οποία θεωρεί όχι απλως ιστορικά επικρατήσασα, αλλά και μόνη αποδεκτή (ή: νοητή...) εκδοχή κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, ταυτόχρονα όμως την βλεπει απειλούμενη σε επίπεδο Κράτους δικαίου, εγγυήσεων και διαδικασιών - ασφαλώς και κρίνεται μέσα απο το συναπάντημα με το συγκυριακό, το επίκαιρο: το Brexit το δείχνει τώρα, το φλερτ με το Grexit το έδειξε λιγο νωρίτερα, οι Ευρωεκλογές του Μαίου 2019 θα το δείξουν πάλι σε Ευρωπαϊκό επίπεδο (τον Βενιζέλο απασχολεί πολυ επ’ εσχάτων η Ευρωπαϊκή διάσταση).  Άλλωστε η ιδια η κοινοβουλευτική λειτουργία, η κάλπη, υποχρεώνει σε επαφή με το πρόσκαιρο. Όμως εν τέλει η θέση που λαμβάνει ο πολιτικός - και, θέλει/δεν θέλει, ο πολίτης - εν τέλει αναμετράται με την Ιστορία. Και με την ευθύνη: ευθύνη του εξουσιαστή (η άλλη πλευρά του πολιτικού), ευθύνη και του ψηφοφόρου (το βασικό λειτουργικό πρόσωπο του πολίτη). Οδοιπορικό για τα χρόνια που έρχονται;

Α. Δ. Παπαγιαννίδης

 

Αφήστε ένα σχόλιο