Χρονικό προεξαγγελθείσης αστοχίας

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 14/03/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Ήταν αναμενόμενο, δεν παύει όμως να είναι κρίμα. Πολύ κρίμα.

 

Έτσι όπως ξεκίνησε η δημόσια συζήτηση για το Σχέδιο Ποινικού Κώδικα (και, παράλληλα, Ποινικής Δικονομίας), έτσι δηλαδή που από την πρώτη στιγμή μπλέχθηκε στο επικαιρικό κι έτσι που προωθείται στο τέλος-τέλος κυβερνητικής θητείας, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα περάσει. Ούτε αυτήν την φορά. Θα μείνουμε με τα σεβάσμια (=απηρχαιωμένα) κείμενα δεκαετίας του ΄50, όπως αυτά έχουν μπαλωθεί και τροποποιηθεί με ειδικούς ποινικούς νόμους και ασυστηματοποίητες παρεμβάσεις ανά τον χρόνο. Κι ας δούλεψαν επί σχεδόν μια δεκαπενταετία σημαντικές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές από πολύ σοβαρούς ανθρώπους – Μανωλεδάκης, Γιαννίδης, Μαρκής, Παντελής, Αργυρόπουλος, Μαντάς: αναφέρουμε από μνήμης μερικά χαρακτηριστικά ονόματα πανεπιστημιακών και δικαστικών και δικηγόρων που πέρασαν και προσπάθησαν – για να παραγάγουν εκείνο που τώρα γίνεται εύκολη βορά στον «ποινικό λαϊκισμό».

 

Ήρκεσαν λίγα 24ωρα «συζήτησης» επικεντρωμένης σε εντελώς συγκεκριμένα ζητήματα – σύσταση και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, χρήση εμπρηστικών μηχανισμών/μολότωφ, ακόμη και αντικειμενική υπόσταση του βιασμού – προκειμένου να αναφλεγεί το θέμα στα τηλεπαράθυρα, να βρεθούν στα οδοφράγματα της μαχητικής απόρριψης (από κοινού και αντάμα) η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία και οι συνδικαλιστές των αστυνομικών, για να θεωρηθεί ότι το νέο προτεινόμενο ποινικό σύστημα προσβλέπει σε ελάφρυνση της θέσης της Χρυσής Αυγής ΚΑΙ σε ενθάρρυνση της πυρπόλησης αστυνομικών ΚΑΙ σε αθώωση των εμπλεκομένων στην τραγωδία στην Μάνδρα και το Μάτι. Οι πιθανότητες να επιβιώσει ο,τιδήποτε από την ομοβροντία αυτή – και την γενικευμένη καχυποψία που παρευθύς αναδύθηκε, πάλι – είναι περιορισμένες, ό,τι κι αν λέει ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Καλογήρου για ουσιαστική λειτουργία της δημόσιας διαβούλευσης που μόλις ξεκίνησε, ό,τι κι αν πασχίζουν να εξηγήσουν δημόσια άνθρωποι που δούλεψαν για το νέο ποινικό πλαίσιο όπως ο Χριστόφορος Αργυρόπουλος.

 

Αν  - όπως το βλέπουμε πιθανότερο – αποτύχει η απόπειρα να αλλάξει το βαθιά υποκριτικό ποινικό μας σύστημα, το οποίο «τσουβαλιάζει» για παράδειγμα σε βολικά εγκλήματα όπως η σύστημα εγκληματικής οργάνωσης (ή, πάλι, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος: άλλη πατέντα κι αυτή, αποσπασμένη από την υποκείμενη εγκληματική πράξη) εντελώς ανόμοιες πράξεις – Χρυσαυγή, ποδοσφαιρικά, «νύχτα», ή πάλι Novartis, εξοπλιστικά, λίστες Λαγκάρντ κοκ – και ύστερα τις αφήνει να σούρνονται και να μην οδηγούν πουθενά, τι θα έχουμε πετύχει; Μα… εκείνο που έχουμε και με την άλλη διαβόητη δρακόντεια δίωξη των «καταχραστών του Δημοσίου» που οδήγησε την καθαρίστρια σε κακουργηματική ποινή. Κυρίως όμως την υπέροχη εικόνα δεκαετών και 17ετών καθείρξεων που αναστέλλονται (οσάκις «πρέπει»). Γενικώς, δηλαδή, στην επίσειση δρακόντιων ποινών προκειμένου να ηρεμήσει η κοινή γνώμη – η κερκίδα – και να εξαντλήσει η σεπτή Βουλή των Ελλήνων το καθήκον της: να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη. Και ύστερα… αναβολές επί αναβολών, και παραγραφές, και ανασταλτικό αποτέλεσμα και εξαγορά ποινών ad nauseam.

 

Αφήστε ένα σχόλιο