Μετά την τοποθέτηση Σημίτη

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 19/03/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Κανείς δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Κώστα Σημίτη για απουσία από τα δημόσια πράγματα. Κάθε τόσο – όχι συχνά, όμως με διακριτό τρόπο – παρεμβαίνει με τοποθετήσεις. Που δεν επιδιώκουν να είναι δημοφιλείς, ενώ δε δεν είναι υψηλών τόνων πάντα «γράφουν».

 

Όμως, αυτήν την φορά, η πολιτική συγκυρία είναι τέτοια που η τοποθέτηση – διόρθωση: η σειρά τοποθετήσεων – Σημίτη στην Θεσσαλονίκη μπορεί να έχει δυσανάλογα μεγάλη επιρροή στα πράγματα. Όχι αναγκαστικά προς την κατεύθυνση που ο ίδιος έδειξε, αλλά μεγάλη. Έτσι όπως ήρθε σε μια φάση όπου πρόσωπα από τον Εκσυγχρονιστικό (δηλαδή … Σημιτικό) χώρο του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος ΠΑΣΟΚ είχαν αρχίσει να «περνούν» (δια των «Γεφυρών», αλλά και γενικότερα) προς τον υπό διαμόρφωση πόλο ΚέντροΑριστεράς με κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάλεσμα Σημίτη για «συσπείρωση των δυνάμεων της προοδευτικής Αριστεράς» στο πλαίσιο του ΚΙΝΑΛ μπορεί να κρίνει πολλά πράγματα.

 

Αν δημιουργήσει αντίθετο ρεύμα από εκείνο των τελευταίων εβδομάδων, μπορεί να δώσει στο ΚΙΝΑΛ (που σε λίγες μέρες έχει και συνεδριακή διαδικασία…) μια νέα δυναμική. Αν ΔΕΝ πετύχει κάτι τέτοιο, τότε η κίνηση Σημίτη θα επισπεύσει την περιθωριοποίηση του χώρου, σε φύλακα μνήμης – σαν την Ένωση Κέντρου του τέλους της δεκαετίας του ΄70 (δεν είναι δα και τόσο παλιά υπόθεση, αυτή). Γνωρίζει άλλωστε, ο ίδιος ο Κώστας Σημίτης, από την τρομάρα των εκλογών του 2000 ότι το πού θα πάει το πράγμα μπορεί να το επηρεάζουν οι ηγεσίες, να το σχεδιάσουν, όμως το επιλέγει ο λαός/η κάλπη . Έστω και στο νήμα.

 

Η κεντρική τοποθέτηση Σημίτη ήταν εκείνη που αφορούσε την Συμφωνία των Πρεσπών – γύρω από την οποία είχε ξεκινήσει η ροή δυνάμεων προς μια συνεργασία με τον μεταπλαθόμενο ΣΥΡΙΖΑ/Προοδευτική Συμμαχία. Εκεί, η θέση Σημίτη είναι (α) υπέρ της λύσης στο ονοματολογικό, (β) επικριτική για τις συνολικές ισορροπίες της Συμφωνίας των Πρεσπών, (γ) ασαφής ως προς το αν έπρεπε η διαιώνιση της μη-λύσης (επιλογή που έκανε και η δική του διακυβέρνηση) ήταν η σωστή επιλογή και τώρα.

 

Δεύτερος πυλώνας της τοποθέτησης Σημίτη ήταν η έντονη κριτική στις στάσεις της τωρινής οικονομικής πολιτικής, «εστιαζόμενης σε παροχές και επιδόματα», όπου βρήκε την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να μην «διαφέρει από τις παλιοκομματικές, πελατειακές Κυβερνήσεις». Εδώ ήταν που ο Κώστας Σημίτης βρήκε άμεσο αντίλογο από Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο οποίος εγκάλεσε (και) την δική του διακυβέρνηση για εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους. Μάλλον περισσότερη σημασία, πάντως, θα άξιζε να έχει δοθεί στην άλλη αποστροφή του λόγου Σημίτη – εκείνην που αφορά την υγεία των τραπεζών, με κορύφωση την προειδοποίηση ότι μπορεί «οι καταθέτες να χάσουν τα λεφτά τους»…

 

Όπως ξεκινήσαμε να λέμε, στα δυο αυτά μέτωπα – Μακεδονικό και επιλογές οικονομικής πολιτικής – θα κριθεί η εμβέλεια της τοποθέτησης Σημίτη. Δεν θα φθάσουμε μέχρι του σημείου να πούμε ότι το ΚΙΝΑΛ τείνει να αποκτήσει νέα καθοδήγηση – ποτέ ο Σημίτης δεν θα βοηθούσε σε τέτοια κατεύθυνση – όμως αν τώρα «μετρηθεί» ανοδικά, και μάλιστα με Ευρωεκλογές σε απόσταση αναπνοής, αυτό θα έχει γνήσιο πολιτικό αποτέλεσμα. Αν αρνητικά, ομοίως!

 

Εκεί όπου ο λόγος Σημίτη περιέλαβε μια εμφανή ζαβολιά, ήταν η ατάκα «η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει ως κύριο στόχο την εξουσία»: με ενδεχόμενη εξαίρεση (ίσως…) κάποιες στιγμές Κυβέρνησης Καραμανλή (Κωνσταντίνου, μέσα δεκαετίας του ΄70) όλες, μα όλες οι Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης με την ηδύτατη εξουσία έζησαν σφιχταγκαλιασμένες: να θυμίσουμε πχ. την υπαναχώρηση τρόμου από την ασφαλιστική μεταρρύθμιση Γιαννίτση;

 

Όμως η ζαβολιά επεκτείνεται και το δεύτερο σκέλος της ατάκας Σημίτη: «έχει ως κύριο στόχο την εξουσία και δημαγωγεί». Όσοι εζησαν την μορφοποίηση του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου – όπου αναδείχθηκε  ως πόλος πολιτικής και ο Κώστας Σημίτης, άλλωστε, σε πολλαπλές υπουργικές θητείες – γνωρίζουν ότι η δημαγωγία υπήρξε σταθερά της Μεταπολίτευσης. Βασική σταθερά. Άλλοτε πιο επιτυχημένη, άλλοτε λιγότερο.

 

Αφήστε ένα σχόλιο