Λίγος Κεϋνσιανισμός, λίγες ίσες ευκαιρίες…

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 01/04/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Θέλει μια βουτιά στην μνήμη – την πολιτική μνήμη, δεκαετίας του ΄80, δηλαδή 35 χρόνια πίσω – και στην διαταρακτική επίδραση που είχε τότε ασκήσει στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας η ανάληψη της εξουσίας από το (ριζοσπαστικό, «ακραίο» για την Νέα Δημοκρατία και σφετεριστικό για την τότε Ένωση Κέντρου) ΠΑΣΟΚ. Μετά από πρώτα χρόνια άσκησης της εξουσίας που ακολούθησαν τις ανατρεπτικές εκλογές του 1981, και αφού ο Αντρέας ΔΕΝ έκανε δημοψήφισμα για έξοδο της Ελλάδας από την (τότε) ΕΟΚ, αλλά και διπλασίασε κατώτατους μισθούς/συντάξεις και προχώρησε στον δρόμο των «κοινωνικοποιήσεων» (τα θυμάται άραγε αυτά κανείς;), πλησίαζαν οι Ευρωεκλογές του 1984.

 

Μετά και την αποχώρηση του Γεωργίου Ράλλη, τα ηνία της ΝΔ κρατούσε ο Ευάγγελος Αβέρωφ («Φωτιά και τσεκούρι» κοκ), ο οποίος είχε ταχθεί υπέρ της – θάλεγε ο Αντρέας… – «κάθετης και εφ’ όλης της ύλης» αντιπολίτευσης. Πρόκρινε να αξιοποιήσει την αναμέτρηση των Ευρωεκλογών του Ιουνίου 1984 για μια δημοψηφισματικού τύπου – σας θυμίζει κάτι η έκφραση; – αντεπίθεση στο ΠΑΣΟΚ, με εν πολλοίς επιχειρήματα εσωτερικής πολιτικής και με αρκετήν ένταση «ΠΑΣΟΚικού τύπου».

 

Αποτέλεσμα; Η Ν.Δ. κέρδισε 2,5 μονάδες με 38% έναντι 35,5% της κάλπης του 1981. Το ΠΑΣΟΚ έχασε 6,5 μονάδες αλλά κράτησε τις δυνάμεις του με 41,5% έναντι 48% του 1981. Εκεί κάπου, η Αβερωφική λογική αντιπολίτευσης με την ένταση και την υποτίμηση του αντιπάλου εξεμέτρησε το ζην! Η διαδοχή στην Ν.Δ. από τον Κ. Μητσοτάκη έστρεψε την αντιπολιτευτικότητα σε ένα άλλο αφήγημα, θετικότερο, με την αναζήτηση της φιλελεύθερης ατζέντας και με προτάσεις Ευρωπαϊκής πολιτικής. (Βέβαια είναι αμφίβολο αν κι αυτή η στροφή θα είχε αρκέσει. όμως μπήκαν την μέση τα Κοσκωτικά, οι δίκες σε Ειδικό Δικαστήριο – τα γνωστά).

 

Γιατί αυτή η βουτιά στον χρόνο; Διότι και τώρα οι Ευρωεκλογές πάνε να παίξουν ρόλο εθνικών εκλογών, άμα πιστέψει κανείς την μέχρι προ ημερών λογική της Αξιωματικής αλλά και της ελάσσονος Αντιπολίτευσης. Και μάλιστα με αντικείμενο την «στρατηγική ήττα» του (ριζοσπαστικής εκκίνησης, αντιΕυρωπαϊκών πρώτων βημάτων, ήδη εγκαλούμενου βέβαια ως delivery boy της Δύσης…) ΣΥΡΙΖΑ, με μια δημοψηφισματική πάλι λογική.

 

Έχει όμως ενδιαφέρον να καταγράψει κανείς το πώς τώρα, στην τελική ευθεία, ο νυν επικεφαλής της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος αρχικά κέρδισε την εξουσία εσωκομματικά με φιλελεύθερο στίγμα, αλλά – πάντως μετά την Συμφωνία των Πρεσπών και την υπόθεση της εκκλησιαστικής περιουσίας – πέρασε περισσότερο στην πλευρά των αδιάλλακτων και της κατεδαφιστικής αντιπολίτευσης, κάνει τώρα ορισμένες επιλογές «θετικής πολιτικής».

 

Δείτε για παράδειγμα την ανακοίνωση μιας νέας διαδικασίας/προσέγγισης στην παραγωγή δημοσίων έργων, με παράλληλη προαναγγελία έργων της τάξης 10-12 δις ευρώ σε μια Κεϋνσιανή λογική επανεκκίνησης της οικονομίας (με ορίζοντα 2023), με έργα όπως η σύνδεση Υλίκης – Ελευσίνας, η επέκταση της Αττικής οδού, ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρόμου ή οι ενεργειακές διασυνδέσεις. Οι επιλογές επιμέρους έργων μπορεί να αμφισβητήθηκαν, όμως η περιγραφή της προσέλκυσης ιδιωτικής χρηματοδότησης και (κυρίως) ιδιωτικής οργανωτικότητας στα δημόσια έργα – με unsolicited τεχνική και οικονομική πρόταση /προμελέτη από μέρους ιδιωτών και εν συνεχεία διαγωνιστική διαδικασία σ’ αυτήν την βάση – δείχνει διάθεση να πάει η συζήτηση παραπέρα. (Βέβαια έχει προβλήματα τελικής αποδοχής Βρυξελλών ένα τέτοιο σχήμα, καθώς ούτε το Ευρωδικαστήριο ούτε η Επιτροπή έχουν πλήρως διαμορφωμένη άποψη. Όμως «απαντάει» στο ερώτημα πότε/πώς θα μπορούσε να αποκτηθεί μια ένεση 2% του ΑΕΠ ενόσω η χαλάρωση των πρωτογενών πλεονασμάτων παραμένει ζητούμενο).

 

Δείτε όμως ακόμη περισσότερο την πλατφόρμα που πήγε και υπεστήριξε ο Κ. Μητσοτάκης – στην επίσκεψη του στον «Φάρο του Κόσμου», το κέντρο προστασίας παιδιών στον (υποβαθμισμένο) Δενδροπόταμο της Θεσσαλονίκης – σε ένα ακροατήριο κυρίως Τσιγγάνων. Το «θέλω να σπάσουμε τα τείχη των διακρίσεων […] θέλω μια μέρα το παιδί που γεννιέται εδώ, να έχει τις ίδιες ευκαιρίες με το παιδί που γεννιέται στο Πανόραμα», είχε μιαν ενδιαφέρουσα διόρθωση για το στίγμα ελιτισμού, που πεισματικά είχε αγκαλιάσει η ΝΔ στην τελευταία στροφή της.

 

Να δούμε την συνέχεια, τώρα.

 

Αφήστε ένα σχόλιο