Τουρκικά παραλειπόμενα

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 03/04/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Με την τάση που έχουμε, στην πάντα πρόθυμη για συζήτηση και αξιολόγηση και προβλέψεις και συμπεράσματα επί των ζητημάτων των άλλων – των Ευρωπαίων, των Αμερικανών, των Κινέζων, των Βρετανών στο Brexit, των Γάλλων στα «κίτρινα γιλέκα» - κοινή γνώμη και μηντιακή μικροκοινότητα να θεωρούμε ότι «καταλάβαμε», αναπόδραστο ήταν να δούμε ένα κύμα Ελληνικού ενδιαφέροντος να κατακλύζει τις Τουρκικές εκλογές, την «πύρρειο νίκη» Ερντογάν ή την «μετωπική υποχώρηση» του ίδιου, την «επιβολή της οικονομίας επί του εθνικισμού», την διαφοροποίηση των παράλιων/των μεγάλων πόλεων από την ενδοχώρα/Ανατολία. Και ταχύτατες προβολές σε αμφισβήτηση της εξουσίας Ερντογάν, σε συσχετισμό της υποχώρησης στις κάλπες με την ψύχρανση των Αμερικανο-Τουρκικών σχέσεων, ακόμη και σε βελτίωση της περιφερειακής θέσης της Ελλάδας – ή, αντίθετα, σε πρόβλεψη για αύξηση της επιθετικότητας της Τουρκίας, αντισταθμιστικά, από Αιγαίο μέχρι Κύπρο.

 

Θα συνιστούσαμε να σημειωθούν κάποια πρόσθετα στοιχεία, τα οποία ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μετά από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου στο προσκήνιο:

 

Πρώτον, σε μια Τουρκία όπου συχνά-πυκνά γινόταν λόγος για αμφιλεγόμενες συνθήκες στις κάλπες – αν μη για νοθεία, ευθέως, με τα φώτα να σβήνουν και να «αναδύονται» κρίσιμες ψήφοι σε καταμετρήσεις, ή πάλι με την μετάδοση αποτελεσμάτων να γίνεται με διακοπές και εκπλήξεις – σ’ αυτές ακριβώς τις εκλογές, το αποτέλεσμα στην Κωνσταντινούπολη των εκατομμυρίων κατοίκων κρίθηκε κυριολεκτικά στο νήμα/για κάποιες λίγες χιλιάδες ψήφους. Δηλαδή… το Ερντογανικό καθεστώς ή δεν μπόρεσε ή δεν κατόρθωσε να «παίξει» με το αποτέλεσμα, κι ας ήταν εν γένει υψηλα τα ποσοστά του ΑΚΡ ανά την χώρα. Δηλαδή, σε μια χώρα με δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους απολυμένους, με δικαστές και δικηγόρους και δημοσιογράφους στην φυλακή, η έννοια της νοθείας ή πάντως της πίεσης έμεινε «εκτός» (Άλλη ιστορία οι ενστάσεις: πού δεν γίνονται ενστάσεις; Το θέμα είναι να δούμε τώρα πώς θα διεξαχθεί και πώς θα καταλήξει η επανακαταμέτρηση ψήφων στην Πόλη). Να πει κανείς ότι η Διοίκηση, οι κατεστημένες δομές ανακτούν εξουσία; Να θεωρήσει ότι η εποχή Ερντογάν έχει ωριμάσει/υποχωρήσει, ή τι; Ή θα ζήσουμε επανεπίθεση;

 

Δεύτερον, μια ματιά στον Εκρέμ Ιμάμογλου, τον νικητή της κάλπης της Κωνσταντινούπολης, εναντίον του (πρώην πρωθυπουργού) Μπιναλί Γιλντιρίμ. Υποψήφιος του CHP/των Κεμαλιστών, πρώτα-πρώτα έχει επώνυμο με ευθεία παραπομπή στην θρησκεία – «Γιος του Ιμάμη». Προερχόμενος από τον Πόντο, από την Τραπεζούντα, βρέθηκε ως εσωτερικός μετανάστης στην Πόλη όπου εργάστηκε στον κατασκευαστικό τομέα – και μπήκε στην τοπική αυτοδιοίκηση ως δήμαρχος του Μπεϋλίκντουζου. Έχει δράση στην εκδοχή κοινωνίας πολιτών, στην «πολιτική της γειτονιάς», η οποία ανέδειξε πριν 3 δεκαετίες τον Ερντογάν. Όχι ακριβώς φιγούρα από την εποχή του Κεμαλικού κατεστημένου…

 

Τρίτον, λίγη προσοχή και στις συνολικές ισορροπίες: συνολικά λοιπόν, το ΑΚΡ κράτησε τις δυνάμεις του – όμως το συνεργαζόμενο ΜΗΡ του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (δεν κατέβασε υποψηφίους σε Πόλη, Άγκυρα, Σμύρνη) βρέθηκε πίσω από το Iyi Parti/το  Καλό Κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ (που κινήθηκε συχνά σε συμμαχία με το CHP). Τώρα πιο από τα δυο αυτά είναι πιο ακραία εθνικιστικό…. Ενώ το Κουρδικό/φιλο-Κουρδικό HDP δεν είναι απλώς ότι κράτησε τις δικές του δυνάμεις, αλλά δείχθηκε πρόθυμο για τοπικές συνεργασίες (και αυτό δεν κατέβασε υποψηφίους στις μεγάλες πόλεις).

 

Η Τουρκία δεν θα γίνει εύκολα κατανοητή. Ακόμη λιγότερο προβλέψιμη.

 

Αφήστε ένα σχόλιο