Αναντιστοιχίες

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 05/04/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η ανακοίνωση της εκλογής του Λίνου Σισιλιάνου - επί σειρά ετών μέλους του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθηγητή Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου στην Νομική του ΕΚΠΑ, με μακρά θητεία σε φορείς του ΟΗΕ, της ΕΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα θεμελιώδη δικαιώματα - στην θέση του Προέδρου του ΕΔΔΑ, ασφαλώς και αποτελεί μια ιδιαίτερη τιμή και για την χώρα της οποίας έχει την ιθαγένεια. Πρώτα, βέβαια, αποτελεί κορύφωση μιας σημαντικής προσωπικής διαδρομής στο διεθνές επιστημονικό στερέωμα, με αιχμές την προβληματική των αντίμετρων ή/και την προσφυγή της χρήσης βίας στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας/του ΟΗΕ αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα (δηλαδή από την πιο hard μέχρι την πιο soft πλευρά του διεθνούς δικαίου). Είχε προηγηθεί του Σισιλιάνου ο Χρίστος Ροζάκης, εκείνος ως Αντιπρόεδρος του ΕΔΔΑ την δεκαετία του ΄90. Eνώ στην άλλη κορυφή - την Προεδρία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (επί μια 12ετία, το 2003-2015...) – βρέθηκε ο Βασίλης Σκουρής , καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο ΑΠΘ.

 

Είναι ωραίο να μετρά κανείς τους Έλληνες που αναδεικνύονται σε τέτοιου είδους σημαντικές θέσεις αναγνώρισης αλλά κυρίως ευθύνης, όπου το πολιτικό στοιχείο είναι πολύ σβησμένο - μην προσπεράσει δε κανείς τον Νικηφόρο Διαμαντούρο, επί μια δεκαετία (2003-2013) στην θέση του Ευρωπαίου Ombudsman, που δεν είναι μεν δικαστική, αλλά κείται πολύ κοντά στο δίκαιο. Είναι ωραίο και κάπως καθησυχαστικό, με την διόλου ευχάριστη εικόνα που διατηρούμε στην Ελλάδα για τα θέματα Δικαίου, Θεμελιωδών Δικαιωμάτων κοκ..

 

...Όμως συνέπεσε την ίδια εκείνη ημέρα της ανάδειξης Σισιλιάνου στην Προεδρία του ΕΔΔΑ να έχουμε την φρικιαστική πληροφορία – τι πληροφορία; ολόκληρο φιλμάκι/real-time παρακολούθηση! –  δολοφονίας Αλβανού κρατουμένου από δυο άλλους συγκρατούμενους του στις φυλακές Κορυδαλλού (όπου ο ρόλος της Πολιτείας ήταν η προσέλευση των δεσμοφυλάκων, επίσης αποτυπωμένος στο φιλμάκι, να απομακρύνουν τον δολοφονημένο κρατούμενο). Είχε προηγηθεί λίγες μέρες νωρίτερα «μακελειό» σε ψυχιατρείο των ίδιων φυλακών, με έναν νεκρό και αρκετούς τραυματίες («διετάχθη έρευνα» από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου σχετικά με τις γενικότερες συνθήκες). Και η ιστορία πάει πολλαπλά πίσω, σε διάφορα περιστατικά ανεξέλεγκτων καταστάσεων στις φυλακές τα τελευταία χρόνια: 135 θάνατοι κρατουμένων την τελευταία 3ετία, άνω των 50 το 2018. Και μην στρέψετε το βλέμμα στις αυτοκτονίες.

 

«Και τι σχέση έχουν αυτά τα επεισόδια, με τις θητείες σημαντικών Ελλήνων σε διεθνή fora που συνδέονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα;» θα πει κανείς. Το πιο απόλυτο ανθρώπινο δικαίωμα – το δικαίωμα στην ζωή – καθίσταται πιο ευαίσθητο, πιο συγκλονιστικά ευαίσθητο όταν κανείς βρίσκεται υπό συνθήκες στέρησης της ελευθερίας, μακριά από κάθε δυνατότητα άμυνας και προστασίας. Η «εύκολη» απάντηση ότι όσα διαδραματίζονται στις φυλακές αφορούν καταδίκους, συχνά δε βαρυποινίτες για ακραίες πράξεις, δεν μπορεί να λειτουργεί αυτοαθωοτικά . Οι συχνές καταδίκες της Ελλάδας από το ΕΔΔΑ για παράβαση της Ευρ. Συμβάσης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση στις φυλακές (και στα αστυνομικά τμήματα, βέβαια!) θάπρεπε να στοιχειώνει την δημόσια συζήτηση. Αντί γι αυτό, απλώς «περνάει» ως είδηση κάποιας μέρας. Μεγαλύτερη αναντιστοιχία, δύσκολα θα βρει κανείς!

 

Αφήστε ένα σχόλιο