Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 08/04/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Είναι κάτι που κάθε Κυβέρνηση επιχειρεί να φέρει εις πέρας – στην έξοδό της! Αναφερόμαστε σε τέσσερα παράλληλα μέτωπα, που έχουν να κάνουν με την εκπληκτική αναπτυξιακή ανάσχεση που έχει εγκατασταθεί στον χώρο των ακινήτων, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Ή μάλλον που έχει εμπεδώσει την ανάπτυξη… διά της αυθαιρεσίας και της καταπάτησης.

 

Τα τέσσερα αυτά μέτωπα είναι: η εκκλησιαστική περιουσία, τα διαφιλονικούμενα του Δημοσίου με ιδιώτες (τα δυο αυτά συναρτώνται άμεσα), η ρύθμιση των δασικών και το καθεστώς του αιγιαλού. Τελευταία φορά ήταν επί Κυβερνήσεως Σαμαρά, η οποία και ξεκίνησε με την κοινή εταιρεία Εκκλησίας-Κράτους εκείνο που πήγε να συνεχίσει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά έπεσε σε ξέρα. επιχείρησε να προχωρήσει και στα διαφιλονικούμενα με πρόταση για εξαγορά από μέρους των ιδιωτών και για εξωδικαστική επίλυση των διαφορών Δημοσίου-ιδιωτών καθώς και σε ρύθμιση/χάραξη του αιγιαλού/παραλίας, όμως σταμάτησε με την πτώση της και στα δυο.

 

Στην τωρινή στροφή της ιστορίας της Μεταπολίτευσης, πάλι γινόταν μια προσπάθεια να «ξεκολλήσει» από το απόλυτο πάγωμα η υπόθεση των ακινήτων που – για να διαφυλάσσεται με ζήλο ο δημόσιος, ή παλιν ο δασικός χαρακτήρας τους – όχι απλώς μένουν αναξιοποίητα, αλλά και περιέρχονται όλο και περισσότερο στην παραδοσιακή Ελληνική μορφή αξιοποίησης: η καταπάτηση. Την περασμένη εβδομάδα, το Συμβούλιο της Επικρατείας – σε Ολομέλεια – ξήλωσε την απόπειρα (του 2016, δηλαδή στο ξεκίνημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ: μια εξαίρεση) να νομιμοποιηθούν οι περιβόητες «οικιστικές πυκνώσεις» , δηλαδή οι οικισμοί αυθαιρέτων κτισμάτων κάπου 300.000 στρεμμάτων σε περιαστικές περιοχές – Λουτράκι, Αγ. Θεόδωρους, Αττικής, Βοιωτίας, Χαλκιδικής κυρίως… - οι οποιες κρίνονται δασικού χαρακτήρα εκτάσεις. Η ανυπαρξία δασικών χαρτών αλλά και πολεοδόμησης έφερε το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση αυτή (είχε προηγηθεί το 2017 αντίστοιχη απόφαση από το Ε’ Τμήμα με προσφυγές WWF και ΓΕΩΤΕΕ τώρα απεφάνθη η Ολομέλεια), η οποία βέβαια… δεν θα σβήσει τους αυθαίρετους οικισμούς από τον χάρτη, όμως θεωρείται ότι θα λειτουργήσει αποτρεπτικά εφεξής.

 

Αντίστοιχη πρωτοβουλία εξορθολογισμού της πραγματικής κατάστασης στον αιγιαλό/παραλία – όπου ο καθένας μπορεί να δει με μια βόλτα ανά την Ελλάδα τι επικρατεί στην πράξη από πλευράς αυθαιρεσιών! – με νομοθετική πρωτοβουλία για αδειοδότηση/νομιμοποίηση ορισμένων δραστηριοτήτων, που περιλαμβάνουν λιμενικές, αφαλατώσεις, βιολογικούς καθαρισμούς, αθλητικές, δημοτικού χαρακτήρα. Ξέσπασε σάλος στον Τύπο, ότι επιχειρείτο – προεκλογική περίοδος, γαρ! – κύμα νομιμοποίησης αυθαιρεσιών στον αιγιαλό και η πρωτοβουλία δείχνει να παγώνει.

 

Κανείς, δε, δεν χρειάζεται να επανέλθει στο πώς η – επιτυχής, επιτυχέστατη – συνδικαλιστική κινητοποίηση του κατώτερου κλήρου, να μην χαθεί η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα, «πάγωσε» και την προσπάθεια αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας.

 

Με τρία στα τέσσερα μέτωπα παγωμένα, και οι δειλές προσπάθειες ανακίνησης/ρύθμισης της υπόθεσης των διαφιλονικούμενων ακινήτων που γίνονταν (κι ας ήταν ασύμβατες με το «DNA του ΣΥΡΙΖΑ») μήπως και βγούμε από την κανονικότητα της καταπάτησης προτού κλείσει ο δεύτερος αιώνας ελεύθερου Ελληνικού Κράτους, πάγωσαν κι αυτές.

 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.

 

Αφήστε ένα σχόλιο