Δειλή απόπειρα να δούμε τα επίδικα των εκλογών στο Ισραήλ

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 09/04/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Έτσι όπως η Ελλάδα του 2019 έχει εναγκαλισθεί στενά με το Ισραήλ – ας πούμε με την όλο και στενότερη αμυντική συνεργασία υπό το φιλικό βλέμμα των ΗΠΑ ή πάλι με την ενεργειακή συνεργασία με σαφή όμως διάσταση ασφάλειας όπως αποκρυσταλλώθηκε στην Κορυφή «3+1» προ ημερών, με Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ να συνέρχονται με παρουσία του Αμερικανού ΥΠΕΞ – χρειάζεται κανείς να έχει μιαν κάποια αίσθηση του τι διακυβεύεται/πού γέρνουν τα πράγματα στις σημερινές εκλογές στο Ισραήλ. Εκλογές που προκηρύχθηκαν όταν η Κυβέρνηση Νετανιάχου (θεώρησε ότι) έχασε την πλειοψηφία στην Κνεσσέτ/Βουλή του Ισραήλ, τυπικά μεν γιατί δεν μπόρεσε να περάσει νομοσχέδιο που θα καταργούσε την υποχρεωτική στράτευση των υπερ-ορθόδοξων Ισραηλινών, περισσότερο όμως επειδή ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αισθανόταν απειλημένος (μεταξύ άλλων και λόγω παράλληλων υποθέσεων διαφθοράς που τον εμπλέκουν – η Ισραηλινή Αστυνομία κινείται αδυσώπητα).

 

Βγαίνοντας από δεκαετίες φιλο-Αραβικής/φιλο-Παλαιστινιακής παράδοσης, οι Έλληνες «δυσκολευόμαστε» να δούμε την πολυπλοκότητα του Ισραήλ ως στρατηγικού εταίρου. Μικρό παράδειγμα: η Κορυφή των «3+1» πραγματοποιήθηκε στην Ιερουσαλήμ, την στιγμή που η Ελληνική Πρεσβεία παραμένει ακόμη στο Τελ Αβίβ (και η Κυπριακή, άλλωστε) ενώ οι ΗΠΑ του Μάϊκ Πομπέο έχουν αναγνωρίσει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ εδώ και καιρό τα Ιεροσόλυμα. Επειδή περί αναγνωρίσεων, σημειώστε ότι οι ίδιες ΗΠΑ αναγνώρισαν προ ημερών «ως μέρος του  Ισραήλ» (με Προεδρική Δήλωση στις 25 Μαρτίου, κατά την επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσιγκτων) τα υψώματα του Γκολάν: μέχρι σήμερα μόνον το ίδιο το Ισραήλ διεκήρυσσε ότι τα εδάφη αυτά υπάγονται στην κυριαρχία του, και όχι της Συρίας: η αναγνώριση κυριαρχίας μετά από στρατιωτική επιχείρηση (η υπόθεση πάει πίσω, στον Πόλεμο των Έξη Ημερών του 1967 και εκείνον του 1974…) δεν είναι απλή υπόθεση!

 

Πάμε τώρα στις σημερινές εκλογές στο Ισραήλ. Οπου προσέρχονται σχεδόν 50 κόμματα με βασικά τα 13, διεκδικώντας 120 έδρες με βάση ένα σύστημα απλής αναλογικής (με φραγή εισόδου το 3,25%) και με λίστα για όλους (τα κόμματα ορίζουν την σειρά των υποψηφίων). Ο επί 13 χρόνια πρωθυπουργός (1996-99 και 2009 έως τώρα) Μπενιαμίν Νετανιάχου, του δεξιού Λικούντ – μόνον η ιδρυτική φιγούρα του Ισραήλ Νταβίντ Μπέν Γκουριόν έμεινε για περισσότερο στην εξουσία (15 χρόνια: 1948-53, τα ηρωϊκά χρόνια, και 1955-63) – άσκησε εξουσία την τελευταία φορά με μόλις 30 έδρες. Η έννοια «συμμαχική Κυβέρνηση» κυριολεκτείται στο Ισραήλ απόλυτα: γι αυτό και θα περάσουν πολλές πολλές βδομάδες, μάλλον, μέχρι να δούμε που θα κάτσει η μπίλια των σημερινών αποτελεσμάτων.

 

Ο Νετανιάχου, που κυβέρνησε μαζί με 5 κόμματα δεξιο/θρησκευτικό «ψαρεύει» τις ψήφους των ακραίων σχηματισμών, π.χ. ανακοινώνοντας ότι θα προσαρτήσει τα υψώματα του Γκολάν και (ακόμη πιο αμφιλεγόμενα) τις περιοχές της Δυτικής Όχθης όπου υπάρχουν Ισραηλινοί οικισμοί (μέχρι και 400.000 άτομα). Ενώ στην Ελλάδα οι περισσότεροι θυμούνται τις εποχές όπου το Λικούντ/Δεξιά είχε αντιπαρατεθεί με τους Εργατικούς/Αριστερά, τώρα πλέον οι δεύτεροι δεν ασκούν καμιά ουσιαστική επιρροή. Αντ’ αυτού, το Λικούντ βρίσκει απέναντί του τον σχηματισμό («μόνον οι ισχυροί κερδίζουν» το μόττο του), που σχηματίσθηκε ακριβώς προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο Νετανιάχου και κινείται κάπου στο Κέντρο: επικεφαλής ο Μπέννυ Γκάντζ, άλλοτε επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, σε συμμαχία με Γιάϊρ Λαπίντ  (συγγραφέα και τηλεπαρουσιαστή που πάντως συμμάχησε και με Λικούντ) και Μοσέ Γιαλόν (πρώην υπουργό Άμυνας): οι Εργατικοί ίσως βρεθούν κοντά, αλλά μάλλον σε λογική αντι-Λικούντ.

 

Αν αυτά είναι σχηματικά, τολμήστε να δείτε την παρουσία του κόμματος των Νάφταλι Μπέννετ και Αγιέζε Σακέντ (που κάνει το Λικουντ να φαίνεται νερόβραστο), ή το κεντροδεξιό Κουλάνου (που στοχεύει στον περιορισμό του κόστους ζωής). Ή πάλι τα κόμματα «ειδικής στόχευσης» όπως εκείνο που αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των Ρωσόφωνων, ή τα Χαρέντι των ορθοδόξων (μόνον άνδρες μέλη, άλλο για τους Ασκενάζι, άλλο για τους Σεφαραδίτες, με υπεράσπιση του θρησκευτικού χαρακτήρα της χώρας), ή τέλος τα κόμματα που εκφράζουν τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ.

 

Τα παραπάνω, δεν είναι παρά μια δειλή – επαναλαμβάνουμε – απόπειρα καταγραφής της πολυπλοκότητας του Ισραήλ, σήμερα. Και… να μαθαίνουμε τουλάχιστον τα ονόματα.

 

Αφήστε ένα σχόλιο