Μια μαρτυρία από τις Γερμανικές επανορθώσεις

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 18/04/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Τα αναμενόμενα, με την ανάδειξη στην Βουλή - μετά από πολύμηνη διαδρομή στα πλαίσια Διακομματικής Επιτροπής - του θέματος των Γερμανικών επανορθώσεων. Που, τώρα, θα αποτελέσει, λέει, αντικείμενο κοινοβουλευτικής διπλωματικής προσπάθειας (σε απλουστευτική μετάφραση: θα δώσει στον Νίκο Βούτση την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά την φιγούρα και το χιούμορ του φίλου της Ελλάδας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε).

 

Αξίζει να καταγράψει κανείς την διαβεβαίωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η Ν.Δ. θα ψηφίσει το υπερκομματικό κείμενο που ετοίμασε το Προεδρείο», προσθέτοντας έκκληση να παραμείνει η συζήτηση μακριά από επικοινωνιασμούς. Δεν παρέλειψε, βέβαια, να σημειώσει ότι ενώ το βασικό πόρισμα είχε υποβληθεί το 2016 στην Βουλή - οσμή Ζωής Κωνσταντοπούλου... - η Κυβέρνηση μόλις τώρα έφερε το ζήτημα στην απερχόμενη Βουλή για συζήτηση. Το τελευταίο αυτό επέλεξε και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, για να κατακεραυνώσει την Κυβέρνηση, με μια κοινοβουλευτική εισήγηση που περιέλαβε πολλά από τα παραδοσιακά Βενιζέλεια αναλυτικά εργαλεία – αλλά και να διερωτηθεί αν ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης θα δώσει πλέον την (παγίως αποφευγόμενη) άδεια για εκτέλεση αποφάσεων Ελληνικών Δικαστηρίων κατά του Γερμανικού Δημοσίου…

 

Η αστραπιαία αντίδραση του Γερμανού κυβερνητικού εκπροσώπου της Καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ, που ήταν να αναδειχθεί μεν «το μεγάλο βάρος και την οδύνη που προκάλεσε η Γερμανία στην Ελλάδα την εποχή του Ναζισμού», αλλά να επαναλάβει ότι «το ζήτημα των Γερμανικών επανορθώσεων έχει νομικά και πολιτικά οριστικώς διευθετηθεί» εξηγεί γιατί ο (Πρωθυπουργός) Αλέξης Τσίπρας κράτησε χαμηλά την μπάλα, αν και προανήγγειλε ρηματική διακοίνωση προς την Γερμανία στο αμέσως επόμενο διάστημα.

 

Επειδή και το σκηνικό και η σκηνοθεσία (και το ίδιο το έργο που ανεβαίνει πάλι) είναι γνωστά - αν και ο Κ. Μητσοτάκης φρόντισε να διαχωρίσει την διεκδίκηση του κατοχικού δανείου ως «νομικά ανοικτή και πολιτικά εφικτή», - ας μας επιτρέψει ο αναγνώστης μια προσωπική μαρτυρία:

 

Βρισκόμαστε στο 1975 - μάλλον - και ο Άγγελος Αγγελόπουλος, διοικητής τότε της Εθνικής Τραπέζης, μου εξηγεί τις λεπτομέρειες των γερμανικών επανορθώσεων, των αποζημιώσεων, του κατοχικού δανείου. το ιστορικό και νομικό φόντο . τις οικονομικές αποτιμήσεις, λίγο πολύ την ουσία των πραγμάτων. Και φυσικά, με δεδομένη την στήριξη στην φιγούρα Ευρωπαϊκά προβεβλημένη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, δίνει ένα περίγραμμα του τι θα μπορούσε να διεκδικηθεί πώς, πότε κλπ. Φιλοξενείται σχετικό κείμενο στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, κάνει κάποια εντύπωση.

 

Μετά από λίγες εβδομάδες, συζήτηση-ενημέρωση στο γραφείο του Ξενοφώντα Ζολώτα, διοικητή πλέον της Τράπεζας της Ελλάδος (θυμίζουμε ότι είχε ξεκινήσει ως υπουργός Συντονισμού στα πρώτα βήματα της Μεταπολίτευσης με επαφές με Γερμανία για στήριξη κλπ...), διαβλέπω κάποια ψυχρότητα σε μια σχέση που είχε αρκετή προσήνεια. Ρωτάω - μου λέει, σε άπταιστο πληθυντικό τον οποίο χρησιμοποιούσε όταν διαφωνούσε σε κάτι - «μάλλον ζημιά κάνεις με την συζήτηση για τις γερμανικές επανορθώσεις». Γνωρίζοντας την οικειότητα Ζολώτα-Αγγελόπουλου δυο (ακόμη και την γειτνίαση στην Διονυσίου του Αρεοπαγίτου) εκφράζω την απορία αλλά και επιμένω στην ορθολογικότητα εκείνου που υιοθέτησα φιλοξενώντας το ως θέση. «Δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα», ακολουθεί αφήγηση των μεταπολεμικών χρόνων, των διεκδικήσεων σε διάφορες φάσεις, της φιγούρας Ηermann Josef Abs, των προσπαθειών Καραμανλή, των αποτυχιών κλπ.

 

Η δημοσιογραφική περιέργεια με κατατρώγει, οπότε αργότερα σε συνάντηση με τον Παναγή Παπαληγούρα, τότε υπουργό Συντονισμού και ουσιαστικό πυλώνα της Κυβέρνησης Καραμανλή, του θέτω το ερώτημα - ενώπιον άλλων δημοσιογράφων - τι και πώς θα κάνει η Κυβέρνηση για την υπόθεση των γερμανικών επανορθώσεων. «Αν θέλεις να μείνουμε φίλοι, ή μάλλον να σου λέω καλημέρα, κομμένα αυτά!» ήταν η απάντηση. Στη συνέχεια επαναφέρω το θέμα κατά μόνας για να λάβω την ηπιότερη τοποθέτηση «αυτά, μόνον ο Καραμανλής - και μην πας να τον ρωτήσεις».

 

Ζητώ συγγνώμη για το προσωπικό στοιχείο της αφήγησης , αλλά με έκανε έκτοτε πολύ προσεκτικότερο οσάκις μου ερχόταν επάνω μου το ζήτημα των Γερμανικών οφειλών. Και δεν μιλάμε φυσικά για τις απαράγραπτες ανθρώπινες/ηθικές ευθύνες για την καταστροφικότερη Κατοχή που επεφύλαξαν σε ευρωπαϊκή χώρα: αυτές εύκολα αναγνωρίζονται, από Προέδρους της Δημοκρατίας μέχρις Κυβερνητικών Εκπροσώπων, μέχρι και σε λυρικούς/δραματικούς τόνους. Όμως στην πολιτική πραγματικότητα…

 

Αφήστε ένα σχόλιο