Ορισμένα ποσοτικά των εξοπλισμών

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 03/05/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Επειδή τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότεροι στην Ελλάδα «ανακαλύπτουν» πρόσθετες συγκεκριμένες διαστάσεις στην ούτως ή άλλως δυσοίωνη πορεία των Ελληνοτουρκικών, κι επειδή η επιδείνωση των Αμερικανοτουρκικών σχέσεων έχει δώσει την εντύπωση (π.χ. με την εμπλοκή στην συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35 μετά την εμμονή της Άγκυρας να περιλάβει τους ρωσικούς S-400) ότι επέρχεται ρήγμα στα εξοπλιστικά, είναι αναγκαία μια προσγείωση. Πρώτα-πρώτα, σε κάθε στροφή παραμονεύουν ανατροπές: είδαμε ήδη την πρόταση για αγορά μεν των S-400, αλλά… φιλοξενία τους στο Αζερμπαϊτζάν . Αλλού όμως το πιο σημαντικό: Ελλάδα και Τουρκία δαπανούν το ίδιο ουσιαστικά ποσοστό του ΑΕΠ τους για την άμυνα – ένα 2,4% (απολύτως «ενάρετο» με βάση την κατευθυντήρια οδηγία ΝΑΤΟ για 2% τουλάχιστον, την οποία δεν πληρούν σημαντικές χώρες όπως η Γερμανία…). Όμως το Τουρκικό μέγεθος σε απόλυτους αριθμούς είναι σχεδόν 20 δις/χρόνο, το Ελληνικό μια ανάσα πάνω από τα 5 δις/χρόνο. Εδώ μάλιστα υπάρχει μια δυσάρεστη υποσημείωση: αναφερθήκαμε στην οδηγία ΝΑΤΟ για 2% του ΑΕΠ συνοδεύεται από σύσταση το 20% των δαπανών αυτών να κατευθύνονται σε εξοπλισμούς – σ’ εμάς μόλις το 15% πηγαίνει εκεί (σχεδόν 70% για μισθοδοσία – και μάλιστα ένα σοβαρό ποσό αφορά συνταξιοδοτήσεις). Αν τώρα θυμηθεί κανείς ότι εκείνο που λέμε «εξοπλιστικές δαπάνες» στην Ελλάδα κυρίως είναι… σταδιακή εξόφληση ήδη ανειλημμένων υποχρεώσεων από εξοπλιστικά προγράμματα του (δυσάρεστου) παρελθόντος, η εικόνα βαραίνει ακόμη περισσότερο.

 

Κάνουμε αυτή την επισήμανση διότι, με τον Πρόεδρο Ερντογάν να έχει τραβήξει την υπόθεση των F-35 στα άκρα (λέγοντας ότι «το Πρόγραμμα των F-35 θα καταρρεύσει» εάν η Τουρκία απομακρυνθεί από αυτό (βέβαια, την ίδια ακριβώς ώρα, σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο Τραμπ πρότεινε την λειτουργία μεικτής ΤουρκοΑμερικανικής Επιτροπής για διερεύνηση/διευθέτηση της διαφοράς…) ακούστηκαν από εδώ πλευρά του Αιγαίου μουρμουρητά για Ελληνική διαθεσιμότητα να λάβει την θέση της Τουρκίας στο Πρόγραμμα F-35. σήμερα, το Πρόγραμμα έχει βασικούς συμμετέχοντες ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία, Ιταλία και Ολλανδία, λίγο παραπέρα Τουρκία, Καναδά, Αυστραλία, Νορβηγία και Δανία, συνεργαζόμενες Ισραήλ και Σιγκαπούρη – με διαφοροποιημένα δικαιώματα πρόσβασης στο λογισμικό του αεροπλάνου. Απ’ εκεί και πέρα, υπάρχουν «απλοί» αγοραστές, από το Βέλγιο και Πολωνία μέχρι την Ιαπωνία, την Ινδία ή την Νότια Κορέα.

 

Το συνολικό κόστος του Προγράμματος των F-35 /JSF stealth της Lockheed-Martin θα έχει κύκλο ζωής 50 χρόνια, με εκκίνηση το 2006 – μέχρι σήμερα έχουν χτιστεί κάπου 380 αεροσκάφη, με μοναδιαίο κόστος (από 148 και μέχρι 337 εκατομμύρια, με μηχανές και avionics) αναμένει να ξεπεράσει τα 850 δις δολαρίων αν και η διαδρομή του είναι βασικά μια εμπειρία υπερβάσεων. Ήδη το 2010, η γραμμή ήταν «affordability is no longer embraced as a core pillar»!

 

Όσο για μας, το F-35 μάς είχε προταθεί το 2009, ως αντικατάσταση των F-16, αλλά μετά… έπεσε το ταβάνι! Με αποτέλεσμα μόλις το 2017 να προωθηθεί η αναβάθμιση των 84 F-16 Block 52+, πάλιν της Lockheed Martin (με κόστος, και περισσή αντιδικία, της τάξεως των 995 εκατ. δολαρίων, με διαθέσιμα FMS 490 εκατομμύρια και με 230 εκατ. σε εγχώρια υποτιθέμενη προτιθέμενη αξία). Αν υποτεθεί ότι η πρόταση για αγορά 15-20 F-35 βρίσκεται ακόμη στο τραπέζι, ακόμη και με χρηματοδότηση μέσω Αμερικανικών FMS, ένας πολλαπλασιασμός δίνει πάνω από 2 δις και έως 5 δις δολάρια – και θα μιλούσαμε βέβαια για απλή αγορά, όχι για συμμετοχή στο Πρόγραμμα ανάπτυξης των F-35.

 

Παρομοίως υπήρξαν κραδασμοί με την αποφαση για τον εκσυγχρονισμό των έξη P-38 Orion ναυτικής συνεργασίας, την άνοιξη του 2015, τότε με κόστος 500 εκατομμυρίων δολαρίων/προκαταβολή 45 εκατ., κι εδώ στην Lockheed Martin. Για να μην ξανανοίξουμε την συζήτηση για τις 4+2 φρεγάτες, τον δανεισμό των Γαλλικών Beh@rra κλπ...

 

Όπως εξηγούσε διεξοδικά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 21ης Απριλίου ο ναύαρχος Χηνοφώτης, επίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ και πρώην υπουργός, μόνον μέσα απο (γνήσια, προσθέτουμε) συναίνεση σε ένα μακροπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα θα μπορούσε να ελπίσει ότι θα βγει η χώρα απο το επικίνδυνο αμυντικό αδιέξοδο στο οποιο περιέρχεται. Σταθερά.

 

Αυτό, συν η προσεκτική και συμφωνημένη ένταξη στον εξοπλιστικό σχεδιασμό των μη-επανδρωμένων αεροσκαφών/UAV MQ9-Reaper ή και των ήδη παλιών MQ1-Predator, τα οποία ήδη έχουμε δει και στο αεροδρόμιο της Σούδας, αλλά και σ’ εκείνο της Λαρίσης. αυτά, μαζί με το λογισμικό παρακολούθησης που έχει εξασφαλίσει (εδώ, περισσοτερο ευχή παρά διαπίστωση...) η αμυντική συνεργασία με Ισραήλ, παράλληλα μ’ εκείνην με ΗΠΑ, ενόψει των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορεί να είναι η όδευση προς το αβέβαιο αύριο. (Πάλι, περισσότερα σοτιχεία στην ΚΑΘΗ 21/4, απο τον Βασίλη Νέδο αυτήν την φορά).

 

Αφήστε ένα σχόλιο