Το Μάτι, ο σεβασμός των νεκρών, το άγος

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 07/05/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Υπήρχε στην Ελληνική παράδοση – δεν θέλουμε να εκστομίσουμε το «απ’ αρχαιοτάτων χρόνων», αλλά αν πάει κανείς στον καημένο τον Όμηρο θα το βρει ήδη, εκεί… –  ο σεβασμός των νεκρών. Αυτό, μαζί με τόσα και τόσα άλλα, δείχνει να χάθηκε! Οριστικά. Αντί για τον σεβασμό και την σιωπή μπροστά στον θάνατο, έχουμε την «αξιοποίηση» του θανάτου, της φρίκης του θανάτου, του άγους που παραμονεύει παραδίπλα.

 

Προσπερνώντας την συνήθη ύλη αυτής της στήλης ερχόμαστε σήμερα να τοποθετηθούμε στο θέμα της τρομερής μνήμης της καταστροφής στο Μάτι, με τους 100+ νεκρούς και με την εικόνα της πλήρους/ζοφερής εγκατάλειψης που άφησε πίσω της. Αφορμή το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά και της ομάδας του, όχι απλώς πλούσιο σε υλικό και «βαρύ», αλλά και προσεκτικό σε διατύπωση και χρησιμοποίηση του πρωτογενούς υλικού. (Το οποίο υλικό, βασικά οι συνομιλίες των τραγικών ωρών της καταστροφής, διέρρευσε απ’ όσους είχαν πρόσβαση – απ’ ποιους άλλους; Το ίδιο και η δικογραφία που ήταν τμηματικά γνωστή. Όμως όσοι θέλησαν επ’ αυτού να εναντιωθούν στο υλικό Παπαχελά, δεν έχουν δίκιο: μόνον έτσι/πάντα έτσι βγαίνουν στο φως «τα μεγάλα». Το θέμα για τον δημοσιογράφο είναι το πώς. Εδώ, ο χειρισμός ήταν σωστός. Άλλο θέμα είναι το πότε: όντως η προεκλογική διάσταση φέρνει βαρύ τραυματισμό στην κυβερνητική παράταξη. Όμως και πάλι, εδώ έχουμε να κάνουμε με το πότε το βασικό υλικό κατέστη διαθέσιμο. Και με το ότι, από μήνες ζούμε και επί μήνες θα ζούμε σε δηλητηριαστική φάση).

 

Πάμε όμως στον πυρήνα αυτού του θέματος – τον κατ’ εμάς πυρήνα. Το πολιτικά τραυματιστικό που μένει πίσω είναι η αίσθηση – η οποία με το ντοκιμαντέρ βάρυνε – ότι παρά την γνώση ότι υπήρχαν ήδη νεκροί, υπήρξε πολιτική/σκηνοθετική χρήση της τραγωδίας: αυτό από την Κυβέρνηση. Η δε αλήθεια είναι ότι τα πρώτα εικοσιτετράωρα, κι ενώ είχε ξεκινήσει το κύμα της έντονης επιθετικότητας/αναζήτησης ενόχων/κατάρας κοκ,  από την Αντιπολίτευση και δη από τον Κυριάκο υπήρξε μια στάση σιωπής-αποχής. Δεν κράτησε πολύ: ως και προσπάθειες να… αποτραπεί η προσφορά οικονομικής στήριξης από ισχυρούς και επωνύμους (επειδή την διαχείριση των προσφορών θα είχαν επίσημοι φορείς, άρα «οι κακοί») ζήσαμε τότε. και ποιος να αντισταθεί στην αντιπολιτευτική ανάγκη αναζήτησης ενόχων/εκκλήσεων για κακουργηματικές διώξεις/τιμωρίας κοκ. Ακολούθησαν όσα όλοι γνωρίζουμε, η Κυβερνητική προσπάθεια να ριχτεί φως – συνεπώς και ευθύνη… - στην πολεοδομική αναρχία της περιοχής, μαζί και με τόσων άλλων, ή στις περιφράξεις θανάτου ορισμένων σημείων. η αντιπολιτευτική προσπάθεια κατασπάραξης ανθρώπων που είχαν τις θέσεις υψηλού προφίλ (κάποια στιγμή η Ρένα Δούρου θάπρεπε να γράψει κάτι σαν βιβλίο – άμα άκουσε προσεκτικά το υλικό Παπαχελά, έχει έτοιμη την απολογητική πλατφόρμα γι αυτήν την δίωξη της Περιφέρειας).

 

Και τώρα, μετά από μήνες και μήνες, ζούμε – και θα ζήσουμε! – την απόλυτη προεκλογική «αξιοποίηση» της τραγωδίας στο Μάτι.

 

Εδώ, ας μας επιτρέψει ο αναγνώστης μια κατακλείδα πάλιν από τα βάθη του χρόνου. Στους αρχαίους το άγος, η έννοια του εναγούς, δεν αφορούσε την εξατομικευμένη ευθύνη, τον φταίχτη: η εναγής συμπεριφορά  σε μια πολιτεία – θεωρούσαν τότε – έρχεται κι επικάθηται σε όλους όσοι βρίσκονται και κινούνται στην συγκεκριμένη στροφή της ιστορίας. σημαδεύει όλον τον λαό που ζει και ανέχεται την συμπεριφορά αυτή.

 

Μήπως θα ήταν καιρός να αφήσει η πολιτική μας τάξη – και τα μήντια, που οδηγούμε τον σύγχρονο χορό. τα social media ούτως ή άλλως δεν επιδέχονται συζήτηση!… -τους νεκρούς του Ματιού στην ησυχία τους;

 

[Βέβαια, η «ουσία της ουσίας», δηλαδή  ότι τίποτε – μα ΤΙΠΟΤΕ! – δεν έχει αλλάξει στις διαδικασίες αντιμετώπισης τέτοιων τραγικών περιστατικών, πλην ίσως ότι οι αρμόδιοι θα φροντίζουν να μην μιλούν από καταγραφόμενα μέσα αλλά από … καρτοκινητά, ούτε τώρα, ούτε στο προβλεπτό μέλλον θα προσεγγισθεί].

 

Αφήστε ένα σχόλιο