Ένα νοσοκομείο-«βαρόμετρο»

Δημοσιεύτηκε από economia 14/05/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Oικονομική Επιθεώρηση, Mάιος 2019, τ. 982  

ΒΟΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

 

 

 

 

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν βγήκα στη δημοσιογραφία, θυμάμαι τα μεγάλα θέματα που στοίχειωναν την πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων και κοσμούσαν τα προγράμματα των υποψηφίων δημάρχων της ευρύτερης Θεσσαλονίκης. Το κυκλοφοριακό, με τις απαραίτητες αναλύσεις για το μετρό, την… υποθαλάσσια αρτηρία, τη ρύπανση του Θερμαϊκού, τα σκουπίδια, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και, βέβαια, το αιώνιο αίτημα και όνειρο: το νοσοκομείο των Δυτικών Συνοικιών.

 

Αν κάτι συνδέει όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και πρωθυπουργούς που παρήλασαν από το βήμα της ΔΕΘ κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, αυτό είναι οι αναφορές στο συγκεκριμένο θέμα. Όλες οι προεκλογικές εξαγγελίες, για να γίνουμε σαφέστεροι, ξεκινούσαν απ’ αυτό.

 

Γι’ αυτό και έχει μεγάλη δύναμη εκείνη η εικόνα από τα μέσα του ’80: μιας παρέας φίλων που πήγαν στην τότε ερημιά, σε ένα πετρώδες μέρος στη βορειοδυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης, στην περιοχή της Ν. Ευκαρπίας του Δήμου Παύλου Μελά. Ανάμεσά τους οι αδελφοί Νίκος και Λεωνίδας Παπαγεωργίου, που ήθελαν να κάνουν επιτόπιο έλεγχο καταλληλότητας του μέρους.

 

Καταλληλότητας για ποιο πράγμα;

 

Ο Νίκος Παπαγεωργίου έδειξε την πλαγιά και με μια αποφασιστική κίνηση του χεριού του φώναξε: ΕΔΩ!

 

Εκείνη τη στιγμή άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά ένα όραμα: η δημιουργία ενός σύγχρονου νοσοκομείου εκεί ακριβώς όπου το είχε ανάγκη η πιο αδύναμη οικονομικά μερίδα των ανθρώπων της ευρύτερης Θεσσαλονίκης.

 

Το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου στη συνείδηση όλων των Βορειοελλαδιτών, και ιδιαίτερα των Θεσσαλονικέων σήμερα, είναι μια σημαντική πραγματικότητα στον τομέα της δημόσιας υγείας. Αυτό είναι αποτέλεσμα όλων των διοικήσεων και των εργαζομένων στο Νοσοκομείο, αλλά κυρίως μια υλοποίηση του οράματος και της μεγάλης δωρεάς των αδελφών Νίκου και Λεωνίδα Παπαγεωργίου, δύο τέκνων της ευεργετομάνας Σιάτιστας, με βάση την οποία σχεδιάστηκε, κτίστηκε, εξοπλίστηκε, στελεχώθηκε και λειτούργησε το Νοσοκομείο.

 

Όλα αυτά, αλλά και η ίδια η έναρξη λειτουργίας του, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Υπήρξαν τριβές, διχογνωμίες, αντιδράσεις, καθυστερήσεις ετών, αλλά τελικά και υπερβάσεις και συναίνεση σε καθοριστικές στιγμές.

 

Όλα τα παραπάνω ήταν αποτέλεσμα πολιτικών και άλλων αντιπαλοτήτων της εποχής, αλλά και διαφορετικής προσέγγισης στα βασικά στοιχεία που αφορούν την οργάνωση και τη λειτουργία του Νοσοκομείου.

 

Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου, το γεγονός είναι ότι η πόλη διαθέτει μια νοσοκομειακή μονάδα με λειτουργικότητα και υψηλές προδιαγραφές σχεδιασμού και τεχνολογίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

 

Για να τηρηθεί κατά κάποιον τρόπο πάντως η παράδοση που θέλει αυτό το μεγάλο ίδρυμα να συζητείται πάντα εν θερμώ, σημειώθηκε ένα περιστατικό που συζητήθηκε την ημέρα της εορταστικής εκδήλωσης για τα είκοσι χρόνια του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου στο Ολύμπιον, που σφραγίστηκε από την αποχώρηση της Υ-ΜΑΘ ύστερα από αποδοκιμασίες που ακούστηκαν κατά την ομιλία της.

 

Πλέον είναι η ευκαιρία του απολογισμού, της κριτικής αποτίμησης επιτευγμάτων και λαθών, αλλά και του σχεδιασμού –σε στέρεες βάσεις πια– των επόμενων 20 χρόνων αυτού του μεγάλου νοσοκομείου, που είναι σημείο αναφοράς για το σύστημα υγείας στη χώρα και βαρόμετρο για τις εξελίξεις στον χώρο αυτό.

 

Ίσως η ουσία της πλεύσης για τα επόμενα 20 χρόνια να εντοπίζεται στα λόγια του δημάρχου Θεσσαλονίκης, που είπε μεταξύ άλλων, κατά τον χαιρετισμό του στην εκδήλωση:

 

«Η πορεία του Νοσοκομείου μέχρι τώρα και όσα κατάφερε μέχρι σήμερα είναι άξια θαυμασμού και μίμησης. Το κράτος πρέπει να καταλάβει ότι η υγεία των πολιτών είναι θέμα διαχείρισης, με σωστό τρόπο».

Αφήστε ένα σχόλιο