Όταν το ΙΟΒΕ (πάλι) μας φωτίζει

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 28/04/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Πάντα, την παρουσίαση της Τριμηνιαίας Έκθεσης του ΙΟΒΕ την περιμένει κανείς με αίσθηση προσδοκίας. Ακόμη περισσότερο αυτήν την φορά.

 

Τον τελευταίο καιρό, άνοιξε ένας όχι-πάντα-σοβαρός κύκλος συζήτησης (δηλαδή μην υπερβάλουμε: δεν υπάρχει "συζήτηση", υπάρχει κάτι σαν υπερηφάνεια/καυχησιολογία από την Κυβέρνηση, αυτονόητα κάτι σαν καταγγελία/καταστροφολογία από την Αντιπολίτευση) γύρω από το πελώριο, μη-αναμενόμενο πρωτογενές πλεόνασμα για το 2016. Να θυμίσουμε ότι, όταν η Κυβέρνηση το θεώρησε δεδομένο (ως υπέρβαση του σχεδιασμένου 0,5% του ΑΕΠ) και βάσει αυτού έστησε τον κακότυχο και πάντως κακότεχνο "Δώρο Χριστουγέννων"/one-off επίδομα στους χαμηλοσυνταξιούχους, τόσο οι Ευρωπαίοι "εταίροι"/οι Θεσμοί/η Τρόικα, όσο και η εδώ Αντιπολίτευση και μεγάλο μέρος του Τύπου οργίσθηκαν. Γιατί θα μπορούσε ο στόχος (του +0,5% του ΑΕΠ, ξαναλέμε) να μην πιαστεί, πάντως γιατί έπρεπε να αναμένεται η πιστοποίηση του κατά ΕΛΣΤΑΤ πλεονάσματος από την Eurostat. Όταν το πλεόνασμα άρχισε να ακούγεται για 3-3,5%, ακούστηκε ένα γκλουπ. Όταν η ΕΛΣΤΑΤ το ανέφερε στο 3,9% του ΑΕΠ, η δε Eurostat έδωσε την σφραγίδα της - ή, κατ' άλλην ανάγνωση, πήγε στο... 4,2%, μείζων αμηχανία!

 

Δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας καθ' ομολογίαν έκανε "τον σταυρό του" για το επίτευγμα. ο Πούλ Τόμσεν του ΔΝΤ προσπέρασε την απόλυτη αστοχία - το Ταμείο μιλούσε, μέχρι και το φθινόπωρο, για ... +0,1% έναντι του "δικού μας" +0,5% του ΑΕΠ. οπότε την σκυτάλη της καταγγελίας άδραξε η Αξιωματική Αντιπολίτευση, η οποία προηγουμένως θεωρούσε ότι ο στόχος δεν θα επιτευχθεί. ο δε Βαγγέλης Βενιζέλος ενεδύθη τον μανδύα του Σαβοναρόλα, αρθρογραφώντας με το μπρίο (όπως και για την υπεράσπιση του PSI "του") προκειμένου να καταδείξει όχι το αδιανόητο πλέον, αλλά το βλαβερό και επικίνδυνο του πλεονάσματος.

 

Εδώ, εδώ ακριβώς, ήρθε εντελώς επίκαιρα η Έκθεση του ΙΟΒΕ να βάλει λίγη τάξη στα πράγματα. Να εξηγήσει, δηλαδή, ότι η επίτευξη τέτοιας δημοσιονομικής ισορροπίας είναι ασφαλώς κάτι καλό, κάτι το θετικό, ότι δίνει μια σταθερή βάση. Όμως, όπως επιτυγχάνεται με μοχλό την φορολόγηση, προβληματίζει. Πώς; Άμα αποσυρθούν από τον ιδιωτικό τομέα, κατευθυνθούν και παραμείνουν πόροι προς το Δημόσιο - μονιμότερα, εννοείται - τότε η θετική βάση για εκκίνηση κάποιας ανάπτυξης υπονομεύεται... Άλλωστε το ΙΟΒΕ έχει σταθεί και άλλοτε στο επίφοβο παράδοξο, μέσα στην  κρίσης και τα Μνημόνια, το μερίδιο του δημόσιου τομέα να μεγαλώνει.

 

Η αλήθεια είναι ότι, αυτή την φορά, η δημόσια προσοχή στράφηκε περισσότερο σε μιαν άλλην επισήμανση του ΙΟΒΕ. Στην αναφορά του στο ότι ο αναμενόμενος, πλέον ρυθμός ανάπτυξης (καλά, μεγέθυνσης) για το 2017 μάλλον γύρω στο 1,5% του ΑΕΠ θάπρεπε να αναμένεται, αντί του 1,5-1,8% που είχε αναφερθεί την προηγούμενη φορά. (Τότε υποτίθεται, η επίσημη Ελληνική πρόβλεψη ήταν για... 2,7%, των Βρυξελλών 2,8%). Με προϋπόθεση, βέβαια, να κλείσει η εκκρεμότητα της αξιολόγησης κοκ. (Συν θα προσθέταμε προσεκτικά, να μην υπάρξει τρικλοποδιά στην τουριστική κίνηση). Έσπευσε όμως το ΙΟΒΕ να προκαταλάβει την νέα παρεξήγηση που θα δημιουργηθεί, αλλιώς, σε λίγον καιρό. Ποιά; Ενώ πέρσι-πρόπερσι η Ελληνική οικονομία "έβγαζε" μηδενικό πληθωρισμό, ήδη φέτος πορεύεται μ' ένα 1-1,5%. Οπότε το ονομαστικό ΑΕΠ "υπόσχεται" να καταγραφεί - άθροισμα της πραγματικής μεγέθυνσης και του πληθωρισμού - σε επίπεδο αντίστοιχα υψηλότερο. άρα, ας το θυμόμαστε όταν έρθει η ώρα...

Αφήστε ένα σχόλιο