Όπου η συζήτηση για την κυκλική οικονομία αποκτά περιεχόμενο

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 31/05/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η μεγάλη συζήτηση που έχει γίνει στα πλαίσια του ΟΗΕ – με τους 17 Παγκόσμιους Στόχους για Βιώσιμη Ανάπτυξη – αλλά και της ΕΕ – με την προσέλευσή της στον «Ορίζοντα 2030» - έχει αρχίσει να προσγειώνεται στα σοβαρά και στην Ελλάδα. Ακούγεται ίσως λίγο εξώκοσμο, στο φόντο έντασης και αναταραχής των τελευταίων μηνών, όμως και σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής, και σ’ εκείνο το ιδιαίτερα σημαντικό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όλο και περισσότερο όμως και σε επίπεδο επιχειρήσεων και χρηματοπιστωτικών φορέων, η λογική της κυκλικής οικονομίας ξεφεύγει πλέον από την εκφώνηση αγαθών προθέσεων και πολιτικώς ορθών θέσεων και μεταφράζεται σε πράξη. Ή, τουλάχιστον, σε συγκροτημένη εφαρμογή.

 

Είχε ενδιαφέρον πρόσφατο Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής» που αντικείμενο είχε την διασύνδεση της βιώσιμης ανάπτυξης – γιατί αυτός είναι ο στόχος που υπηρετεί η όλη λογικής της κυκλικής οικονομίας – με εκείνο που, επίσης τα τελευταία (πολλά) χρόνια, τείνει να διαμορφωθεί ως πρακτική σύγχρονης εταιρικής υπευθυνότητας. Με άλλα λόγια η προσέλευση των επιχειρήσεων σε μια λειτουργία «καλού πολίτη» όχι από καλή κοινωνική διάθεση ή από ιδεαλιστική στράτευση, ούτε απλώς από διάθεση συμμόρφωσης σε ρυθμιστικούς κανόνες, αλλά από σωστή ανάγνωση του συμφέροντός τους (σε μακροπρόθεσμη βάση). Δείτε:

 

Ήρθε στο Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής» και ανέπτυξε την εθνική στρατηγική για την βιωσιμότητα ο αναπλ. υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος – όχι με δραματικούς/πολιτικούς τόνους, αλλά με προσγειωμένους/λειτουργικούς όρους. Επεσήμανε τις ευκαιρίες δημιουργίας διατηρήσιμης απασχόλησης καθώς και ισχυροποίησης των ίδιων των επιχειρήσεων που επιδιώκεται να συστρατευθούν, «επισκέφθηκε» τους διαθέσιμους πόρους – ιδίως στην ανακύκλωση – κι έφερε στο προσκήνιο την ενεργειακή διάσταση. (Και…έμεινε να παρακολουθεί το Συνέδριο πολλήν ώρα – σπάνιο φαινόμενο για «επίσημο»). Συμπλήρωσε τα στοιχεία αυτά ο Νίκος Τράντας, από το Γραφείο Θεσμικών, Διεθνών και Ευρωπαϊκών Θεμάτων της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης: κάτω από τον σχοινοτενή τίτλο κρύβεται η προσπάθεια να γίνει αληθινά συγκροτημένη προσέγγιση ενός ευρύτατου κύκλου ζητημάτων.

 

Κυρίως όμως, ήταν από πλευράς Τοπικής Αυτοδιοίκησης – από Δήμο Αγίου Δημητρίου, εδώ στην Αττική, μέχρι τον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, ή πάλι την Ναύπακτο ή την Περιφέρεια Κρήτης – που προστέθηκε, πειστικά, υλικό για την κινητοποίηση στο συγκεκριμένο, τοπικό επίπεδο. Εκεί όπου υλοποιείται, δηλαδή η έννοια της επικουρικότητας αληθινά, η λογική της μεταφοράς της πρωτοβουλίας για την επίτευξη κυκλικής οικονομίας/βιωσιμότητας «κοντά στον πολίτη», εκεί ακριβώς όπου γίνεται και άμεσα αισθητή η διατάραξη των ισορροπιών της ζωής από ένα αναπτυξιακό πρότυπο που έχει ξεφύγει.

 

Από τον κυρίως επιχειρηματικό κλάδο, ήταν ενδιαφέρων ο ευθύς μέχρις ωμότητας τρόπος με τον οποίο έθεσε την ανάγκη επίτευξης βιωσιμότητας στον τουριστικό κλάδο ο Αλέξανδρος Αγγελόπουλος της Aldemar, με την παρατήρηση ότι όταν μια χώρα 10 εκατομμυρίων δέχεται ρεύμα τουριστών (ήδη) 30, αν δεν επιτευχθεί (και όχι επιδιωχθεί!) διαχείριση με βάση την βιωσιμότητα, τότε η κατάσταση θα ξεφύγει καταστροφικά. Αυτό όμως απαιτεί παράλληλα αυτοπειθαρχία και απαίτηση, παράλληλα, πειθαρχίας από τους φιλοξενούμενους ανάλογη μ’ εκείνην που τηρούν στις χώρες τους...

 

Από κει και πέρα, η διαφωτιστική «επίσκεψη» της ανακύκλωσης αλουμινίου, με τις αναφορές της Coca-Cola αλλά και της ΕΛΒΑΛ – η αναφορά στα 365 κουτάκια που έχουν ανακυκλωθεί σε 15 χρόνια, με αποτροπή της εκπομπής 46.000 τόνων διοξειδίου του άνθρακος είναι ενθαρρυντική, όπως και η πληροφορία ότι ανακύκλωση ενός και μόνο κουτιού αλουμινίου δίνει ενέργεια που επιτρέπει μια TV να λειτουργεί επί 3 ώρες, μια λάμπα επί 4 ώρες: όμως, και πάλι, στην Ελλάδα η ανακύκλωση στα χρησιμοποιημένα κουτιά βρίσκεται στο 35% έναντι 68% μέσου όρου στην Ευρώπη. Ή πάλι η περίπτωση της Τράπεζας Πειραιώς, που έχει θέσει και «κυνηγάει» στην εσωτερική της λειτουργία ήδη από το 2005 ως στόχο την βιωσιμότητα – από την συλλογή υλικών, ιδίως χαρτιού και την μετάβαση στις ηλεκτρονικές συναλλαγές αλλά και την ανακύκλωση τόνων αποβλήτων, μιλώντας για εξοικονόμηση πόρων 5 εκατ. ευρώ/ χρόνο.

 

Ούτως ή άλλως, ο ρόλος του χρηματοπιστωτικού τομέα πάει πολύ-πολύ μακρύτερα στην αναζήτηση της κυκλικής οικονομίας, πώς; Με την όλο και πιο εκτεταμένη ενσωμάτωση στις αποφάσεις πιστοδότησης του αποτυπώματος βιωσιμότητας των χρηματοδοτούμενων ενεργειών. Η κομψή αυτή διατύπωση, που κρύβει ότι το κόστος του χρήματος θα τείνει να γίνει μεγαλύτερο για όσες επιχειρήσεις δεν πετυχαίνουν τους στόχους κυκλικής οικονομίας, μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως η πειστικότερη πίεση.

 

Αφήστε ένα σχόλιο