Η δύσκολη συζήτηση για την Τουρκική μειονότητα

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 04/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Ασφαλώς προκαλεί κραδασμούς η επιτυχία του ΚΙΕΦ (DEB Partisi), του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας που ξεκίνησε πριν τρεις δεκαετίες και ιδρύθηκε επισήμως το 1991 από τον πολύν Αχμέτ Σαδίκ - σε μια φάση που δεν ίσχυε το κατώφλι του 3% για την συμμετοχή στην Βουλή – να βρεθεί στις πρόσφατες Ευρωεκλογές στην πρώτη θέση στην Ροδόπη (με 38% των ψήφων) αλλά και στην Ξάνθη (με 25%). Με την επικεφαλής την 32χρονη Τσιγδέμ Ασάφογλου που ευθέως επικαλείται Τουρκικό ανήκειν για την μειονότητα. Έχουμε τις κρίσιμες εθνικές/βουλευτικές κάλπες μπροστά μας σε λίγο παραπάνω από ένα μήνα. Ενώ το «ισχυρό μήνυμα σε Αθήνα και Ευρώπη», κατά την Ασάφογλου, δεν μπορεί παρά να διαβάζεται παράλληλα με του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου την τοποθέτηση ότι «η Τουρκική μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν επωφελείται από τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που προνοούνται από διμερή και πολυμερή έγγραφα».

 

Η συζήτηση αυτή, με δεδομένη την συνολικότερη ένταση στις ΕλληνοΤουρκικές σχέσεις –  ας μην παραβλέψουμε την νωπή παραίτηση του Έλληνα ανώτατου αξιωματικού, ο οποίος είχε μάλιστα ανακληθεί ειδικώς στην υπηρεσία, που μετείχε στις συζητήσεις για τα ΜΟΕ με Τουρκία - αλλά και με γνώριμο στην Ελλάδα τον πάγιο πειρασμό ακόμη και τα πιο επικίνδυνα ζητήματα να ρυμουλκούνται στην πιο ρηχή κομματική αντιπαράθεση, θα ήταν λάθος να προσπεραστεί.

 

Το ίδιο λάθος θα ήταν να γίνει η συζήτηση με την παραδοσιακή/παγίως επανερχόμενη φοβικότητα που έχουμε στην ωραία μας χώρα οσάκις αναδύονται στην επιφάνεια τα «εθνικά θέματα». Απόδειξη το πώς/πόσο η μέτρια εκείνη Συμφωνία των Πρεσπών (που πάντως την υποδέχθηκε με ανακούφιση η διεθνής κοινότητα) αναδείχθηκε χάριν κομματικής αντιπαράθεσης σε κατάπτυστη ή προδοτική (με επιβράβευση στις κάλπες, ειν’ αλήθεια). Αλλά και ενσωματώθηκε η Συμφωνία των Πρεσπών σε μια ανάγνωση μειονοτικής απειλής – εκεί – όταν το «Ουράνιο Τόξο» δεν κατόρθωσε να γράψει πάνω από 6.170 ψήφους (στις Ευρωεκλογές του 2004), ή 4.530 (στις Ευρωεκλογές του 2009).

 

Για να επιστρέψουμε πάντως στο ζήτημα του ΚΙΕΦ/DEB με ένα μίνιμουμ ψυχραιμίας, χρήσιμο είναι να θυμόμαστε πέντε τουλάχιστον παραμέτρους:

 

Πρώτον, το ΚΙΕΦ είχε πιάσει το 2014 σχεδόν 42% στην Ροδόπη και 26% στην Ξάνθη. Δηλαδή… βρίσκεται σε σχετική υποχώρηση. Δεύτερον, η προσπάθειά του να εκφράσει το σύνολο των μουσουλμανικών πληθυσμών, δηλαδή και όσων ζουν στην Αθήνα/Αττική και ανά την Ελλάδα κυριολεκτικά  προσάραξαν. Μπροστά στις κάπου 42.500 ψήφους σε σύνολο χώρας, μόλις κάποιες εκατοντάδες ήταν εκτός Θράκης.

 

 Τρίτον, η ανάλογη προσπάθεια να καταγραφεί το ΚΙΕΦ στην Δωδεκάνησο – μνήμη Τουρκικής μειονότητας – επίσης πήγε χαμένη. Τέταρτον, η άλλη απόπειρα (ακόμη πιο επικίνδυνη δυνητικά) να εμφανισθεί ως Κόμμα Μειονοτήτων απευθυνόμενο και στους δίγλωσσους της Δυτικής Μακεδονίας, κι αυτή προσάραξε.

 

Ασφαλώς όμως η σημαντικότερη διάσταση είναι η ευθεία άρνηση τόσο των Πομάκων της Θράκης να προσέλθουν (και να μετρηθούν…) ως Τουρκική μειονότητα, αλλά και σημαντικού μέρους των ίδιων των αυτοπροσδιοριζόμενων ως Τούρκων μουσουλμάνων να ψηφίσουν ΚΙΕΦ. Στο σύνολο των κάπου 120.000 ψηφοφόρων μουσουλμάνων της Ανατ. Μακεδονίας και Θράκης, αυτές οι 42.500 ψήφοι είναι σημαντική μεν μειοψηφία, αλλά … μειοψηφία.

 

Τώρα, πώς δεκαετίες ολόκληρες μετεμφυλιακής φοβικής διαχείρισης έκαναν την όντως πολύμορφη μουσουλμανική μειονότητα (για την οποία προνοούσε η Συνθήκη της Λωζάννης) να περιέλθει στις Σειρήνες του Τουρκικού Προξενείου, πώς το «μην πάτε σ’ εκείνο το καφενείο, είναι Τούρκοι!» ή το «όχι άδειες φορτηγού σ’ αυτούς», μαζί και με τις αδιανόητες πρακτικές της μπάρας (παλιότερα) ή της μη-αναγνώρισης ως Τουρκικών κάποιων σωματείων (τα οποία κέρδιζαν εν συνεχεία καταδίκες κατά της Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), πώς όλα αυτά «έχτισαν» Τουρκικές συνειδήσεις είναι μια άλλη ιστορία. Πικρή ιστορία. Διότι ευτυχώς, πλέον, οι πιο μορφωμένοι/πιο ενταγμένοι οικονομικά και κοινωνικά πληθυσμοί δεν ψήφισαν ΚΙΕΦ.

 

Ουσιαστική παρουσία του Κράτους στην Θράκη, οικονομική στήριξη, ευκαιρίες γνήσιας ένταξης – όχι φοβική διαχείριση και αποκλεισμοί που οδηγούν κόσμο στην αγκαλιά του Προξενείου. Αυτή είναι η πρόκληση για τα τρικυμισμένα χρόνια που απειλούν να ακολουθήσουν.

 

Αφήστε ένα σχόλιο