H αποδαιμονοποίηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 07/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Έτσι όπως υπόσχεται/απειλεί να εξελιχθεί η συζήτηση για την Ελληνική οικονομία και για τα επόμενα βήματά της – με τις Βρυξέλλες ήδη να ανακινούν ζήτημα αξιοπιστίας της δημοσιονομικής διαχείρισης με προοπτική αποτυχίας στην επίτευξη στόχων πλεονάσματος, με το ΔΝΤ να μας περιμένει στην γωνία, με το κλείσιμο της ζωής της σημερινής Κυβέρνησης να ταυτίζεται με μέτρα εισοδηματικής χαλάρωσης και ήδη άρσης φορολογικής επιβάρυνσης, με την Αξιωματική Αντιπολίτευση να ψηφίζει καταγγέλλοντας αλλά και να προωθεί ήδη δικό της μείγμα διαφορετικής μεν, αλλά πάλι δημοσιονομικής χαλάρωσης με οριζόντιες περικοπές φόρων – το φάσμα των δημοσιονομικών απαγορεύσεων έρχεται πάλι στο προσκήνιο. Δυσάρεστα. Επιβαρυντικά.

 

Όταν, δε ολοκληρωθεί (και αυτή) η προεκλογική εκστρατεία και βρεθεί η Κυβέρνηση – η τότε Κυβέρνηση, η όποια Ελληνική Κυβέρνηση – σε νέα συζήτηση/αντιπαράθεση με τους «εταίρους» για την συνέχεια των πραγμάτων, η έννοια του σχεδόν θεολογικού χαρακτήρα Interdictum κατά της δημοσιονομικής χαλάρωσης θα ξαναβρεθεί μπροστά μας. (Θα παρατηρεί ο αναγνώστης ότι αποφύγαμε, σαν νάταν νάρκη, να χρησιμοποιήσουμε την λέξη «επαναδιαπραγμάτευση». Όμως… περί αυτού θα πρόκειται!).

 

Πάντως, την ίδια αυτή στιγμή, συμβαίνει το μεγάλο κύμα στην διεθνή οικονομική ορθοδοξία να μεταστρέφεται ήδη. Για λόγους ασφαλώς εντελώς άσχετους με την δική μας κατάσταση – κυρίως: λόγω της εξάντλησης του οπλοστασίου μη-συμβατικών όπλων νομισματικής διαχείρισης στην εποχή των μηδενικών επιτοκίων – είχαμε τον Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ πρόσφατα να κηρύσσει το νέο Ευαγγέλιο: «Είναι φανερό ότι η τρέχουσα νομισματική μας πολιτικής είναι ήδη πολύ υπερβολικά διευκολυντική. Φθάνουμε σε ένα σημείο όπου η δημοσιονομική πολιτική καθίσταται όλο και περισσότερο σημαντική».

 

Σε μια φάση όπου κορυφώνεται το αλογοπάζαρο στην ΕΕ για τα κύρια πόστα πολιτικής καθοδήγησης – δίπλα στην Προεδρία της Επιτροπής θα κριθεί και το τημ της με αρμοδιότητα στα οικονομικά, συν ο διάδοχος του Σούπερ-Μάριο… - αυτή η επαναφορά της δημοσιονομικής πολιτικής, που είχε περιορισθεί από τον «ενάρετο» ζουρλομανδύα του Συμφώνου Σταθερότητας, έχει την σημασία της. Γιατί, εν τω μεταξύ, στις ΗΠΑ όπου – θέλουμε/δεν θέλουμε, μας αρέσει/δεν μας αρέσει – γεννιούνται οι ορθοδοξίες του αύριο, έχουμε ήδη μια κίνηση προς αποκαθήλωση της δημοσιονομικής αυστηρότητας. Της καθ’ ημάς/ «Ευρώπη» ιερής λιτότητας. Βέβαια, οι ΗΠΑ τυπώνουν το δικό τους νόμισμα και αυτό είναι νόμισμα διεθνούς αποδοχής. Πάντως η καταγραφή του ότι σε φόντο δεκαετίας 2019-2029 η προβολή του CBO/του εκεί Γραφείου Προϋπολογισμού είναι για ελλείμματα της τάξεως του 4,4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο, ενώ στα προηγούμενα 50 χρόνια (!) ο μέσος όρος ήταν στο 2,9% (μήπως έτσι σας απαντάται το ερώτημα πώς γεννήθηκε ο ιερός στόχος του 3% ελλειμμάτων στην Ευρωζώνη την δεκαετία δημιουργίας του ευρώ;) έχει το ενδιαφέρον της! Να το μεταφράσουμε: αν οι ΗΠΑ ζητούσαν να ενταχθούν στην Ευρωζώνη, θα εισέπρατταν ένα έντονο απορριπτικό «Όχι!» λόγω ελλείψεως δημοσιονομικής αρετής. Ενώ προ μηνός οι F.T. έδιναν ως βασικό ανάγνωσμα ανάλυση των Sam Fleming – Chris Giles τιτλοφορώντας το « Η Αμερική μαθαίνει να αγαπάει τα ελλείμματα».

 

Με τίποτα δεν θα ισχυρισθούμε ότι επιχειρήματα και προσεγγίσεις μεταφέρονται. άλλωστε η στήριξη του Paul Krugman ή του Joseph Stiglitz τις ημέρες διαπραγμάτευσης της Ελλάδας με τους «εταίρους» και στο υπέρθερμο 2015 αλλά και την εποχή του 2011-12, δεν βοήθησε σε τίποτε στην πράξη. Στο μέτρο όμως που τώρα μεταστρέφεται η δημοσιονομική ορθοδοξία – που έφθασε στην κορύφωση μετά την εντέλει αξιωματική διατύπωση του ορίου χρέους που σταματά την ανάπτυξη κατά – Reinhart-Rogoff, το 2010 – ας το έχουμε κι αυτό κατά νουν.

 

Αφήστε ένα σχόλιο