Ο Πρόεδρος Κωστής Στεφανόπουλος: Η παρακαταθήκη του για την Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε από economia 07/06/2019 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

Κωστής Ι. Αιλιανός, Ο Πρόεδρος Κωστής Στεφανόπουλος: Η παρακαταθήκη του για την Ελλάδα

Εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2018, σελίδες 316

 

 

 

Υπήρξε ο Κωστής Στεφανόπουλος μια ιδιαίτερη περίπτωση στον πολιτικό κόσμο της Μεταπολίτευσης. Ένας πολιτικός που αν και είχε ευθέως –και ευκρινώς– ταχθεί στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, τόσο στην έξοδό του από την κοινοβουλευτική μάχη (που συνδυάστηκε με την επιστροφή από τη βραχύβια ΔΗΑΝΑ, που είχε δημιουργήσει ως κομματικό φορέα, του υπολοίπου της κρατικής επιχορήγησης…) αλλά κυρίως στην προεδρική του θητεία, έχτισε κάτι το σημαντικό. Ένα χαμηλών τόνων αλλά διόλου υποχωρητικό προφίλ, μια σταθερή επιδίωξη της γεφύρωσης πολιτικών αποστάσεων, μια προσπάθεια ενίσχυσης του θεσμικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας.

 

 

Στιγμιότυπα από το πέρασμα του Στεφανόπουλου από την Προεδρία (δυο διαδοχικές θητείες, μια το 1995-2000 με πρόταση Αντώνη Σαμαρά/Πολιτικής Άνοιξης και ψήφους μόνον της ΠολΑν και του ΠΑΣΟΚ, μια το 2000-2005 με ευρεία πλειοψηφία ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.– δίνει στο βιβλίο αυτό, ανθολογώντας από λόγους και δημόσιες τοποθετήσεις του, ο διπλωματικός Κ. Αιλιανός, που χρημάτισε και Γ.Γ. της Προεδρίας επί Στεφανόπουλου.

 

 

Μια περιδιάβαση στα κείμενα, αλλά και στη διεξοδική –σχεδόν στοργική– εισαγωγή Αιλιανού θα θυμίσει τη στάση Στεφανόπουλου κατά την επίσκεψη Κλίντον στην Ελλάδα, το πώς μίλησε έντονα και για το Κυπριακό και για την ελάχιστα υποβοηθητική στάση του διεθνούς συστήματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. "Ήταν μια έκφραση διπλωματικής ευγένειας", είχε πει ο Στεφανόπουλος για το άλλο επεισόδιο: τη συγγνώμη Κλίντον για τη στάση των ΗΠΑ κατά τα χρόνια της Χούντας, έκφραση ρεαλιστική αλλά και με κάποια πικρία…

 

 

Αλλά και ανθρώπινες, όσο και πολιτικά φορτισμένες στιγμές, όπως της αναγνώρισης του Αλβανού μαθητή Οδυσσέα Τσενάι, όταν εκείνος είχε σηκώσει ως σημαιοφόρος την ελληνική σημαία, προκαλώντας θύελλα στην όχι-πάντα-ειλικρινή ελληνική κοινή γνώμη…

Αφήστε ένα σχόλιο