ΕλληνοΤουρκικά: Τέσσερεις σκηνές σε κινούμενο περιβάλλον

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 10/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η πρώτη σκηνή – από τις πρόσφατες, εννοείται – ήταν εκείνη με τον Υπουργό Άμυνας Βαγγέλη Αποστολάκη (σαλεύει ο νους του ανθρώπου, άμα σκεφθεί στην ίδια θέση υπό τις τωρινές βαριές συνθήκες τον προηγούμενο κάτοχο του ίδιου χαρτοφυλακίου!) να επισκέπτεται στοχευμένα την Ουάσιγκτον να «περάσει μιαν εικόνα για το τι πραγματικά συμβαίνει στην περιοχή». Η δεύτερη ήταν εκείνη του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη – που την έχει αυτήν την τάση να παρεμβαίνει με αρθρογραφία επισημάνσεων στις στροφές στα «μεγάλα»: θυμηθείτε την προειδοποίηση περί ΔΝΤ λίγο πριν χτυπήσει η κρίση… - που δεν αρκέστηκε να προειδοποιήσει για ενδεχόμενο νέων Υμίων, αλλά και εξήγησε ότι αν δεν βρεθούν λύσεις, «όχι πάντα ευχάριστες», θα μπορούσε να προκύψει μια νέα τέτοια περίπτωση. Η τρίτη, αμέσως μετά την παρέμβαση Σημίτη, ήταν η συνέχιση του ίδιου επιχειρήματος από τον – αρμόδιο για την εξωτερική πολιτική της Ν.Δ. – Γιώργο Κουμουτσάκο.

 

Η τέταρτη σκηνή ήταν… γνήσια σκηνική: η παρουσία Κυριάκου Μητσοτάκη στο Καστελόριζο – μάλιστα με δηλώσεις σε φόντο πανομοιότυπο με εκείνο του ΓΑΠ/2010 – και με συνειδητή διανυκτέρευση εκεί, πέρα από την αναφορά του στα αναμενόμενα πλαίσια: «το Καστελόριζο έχει όλα τα απαραβίαστα δικαιώματα από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, και αυτά τα δικαιώματα θα υπερασπισθούμε απόλυτα κλπ.»

 

[Η αλήθεια είναι ότι όσο εξελίσσονταν αυτά, ως φόντο λειτουργούσε η διατάραξη των συζητήσεων στα πλαίσια των ΜΟΕ/Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που έτρεχαν σε Αθήνα-Άγκυρα, από την προβολή νέων θεμάτων – αντιλαμβανόμαστε – από πλευράς Τουρκίας. Αυτό ήταν, και όχι η προεκλογική φάση συνέχισης των συζητήσεων, που πήγε να εκφράσει η παραίτηση/αποχώρηση του αντιστράτηγου Ζαχαριάδη από τις διαπραγματεύσεις και η εν συνεχεία «τεχνικοποίηση» της Ελληνικής αντιπροσωπείας προς Άγκυρα. Μάλλον και η παρουσία Αποστολάκη στην Ουάσιγκτων άγγιξε αυτό το ζήτημα, υπό την έννοια ότι η Τουρκική πρόθεση για αλλαγή των κανόνων πτήσης στο Αιγαίο – με πρόσχημα την αποφυγή έντασης – πήγαινε να ανοίξει νέα κεφάλαια, αλλάζοντας αισθητά το τι αποτελεί παράβαση κανόνων FIR/παραβίαση εναέριου χώρου].

 

Καθώς στην Ελλάδα την έχουμε την συνήθεια να «διαβάζουμε» ακόμη και τα βαρύτερα γεωπολιτικά με αρκετή επιδερμικότητα, θέλει προσοχή για να μην βρεθούμε σε παρανοήσεις των μεγαλύτερων εξελίξεων στην περιοχή. Η ανακοίνωση Ερντογάν ότι το δεύτερο Τουρκικό γεωτρύπανο – το Γιαβούζ, μετά το Φατίχ που ήδη ενεργεί στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας – θα συνοδεύεται/προστατεύεται από φρεγάτες, βρήκε ήδη «απέναντι» την επισήμανση των ΗΠΑ (δια συνεντεύξεως του βοηθού υφυπουργού για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές υποθέσεις Μάθιου Πάλμερ, στο ΤουρκοΚυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων) ότι στην περιοχή βρίσκονται 10 Αμερικανικά πολεμικά πλοία, 130 πολεμικά αεροσκάφη και 900 Αμερικανοί στρατιώτες! Όμως… το τι αυτό σημαίνει αληθινά, θα φανεί μόνον σε φάση κρίσης.

 

Μέχρι τότε, επιστρέφοντας στα δικά μας-δικά μας, η εξειδίκευση της ανησυχίας Σημίτη για το ενδεχόμενο «πρωτοβουλιών [των ΗΠΑ] που ενδεχομένως δεν θα είναι συμφέρουσες για την χώρα μας», μαζί με το ότι έως τώρα «ακολουθούμε συνειδητά μιαν πολιτική με επίκληση των δικαιωμάτων μας, αλλά αποφεύγουμε να τα κατοχυρώσουμε για να μην προκαλέσουμε αμφισβητήσεις» δείχνει τι μπορεί να σημάνει διακινδύνευση Υμίων σήμερα. Το 1996 ήταν στην αρχή Κυβερνητικής θητείας. Τώρα είμαστε στο τέλος.

 

Αφήστε ένα σχόλιο