Ιταλία, με Ελληνικές μνήμες

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 11/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η παρακολούθηση της Ιταλίας απέναντι στους «εταίρους» της στην ΕΕ με βάση το στερεότυπο «too big to fail» (και στο βάθος-βάθος «too big to save» ) καλό θα ήταν να αρχίσει να ανησυχεί λίγο περισσότερο. Δεν το λέμε τόσο επειδή κατά τα φαινόμενα μόνον η - μη-προσχηματική - απειλή παραίτησης του Πρωθυπουργού Τζουζέππε Κόντε φαίνεται ότι κράτησε όρθια την συγκυβέρνηση Ματτέο Σαλβίνι/Λουίτζι Ντι Μάιο (παραδόξως, ο δραστήριος σε ανάλογες στιγμές Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρρέλι μένει προσεκτικά στο παρασκήνιο...), ούτε επειδή η δρομολόγηση - με αρκετήν καθυστέρηση: βλέπετε «too big!» - διαδικασίες υπερβολικού ελλείμματος κατά της Ιταλίας από τις Βρυξέλλες δείχνει ότι πλησιάζει το πράγμα στο όριο.

 

Ούτε επειδή στον Αγγλοσαξωνικό - και τον Γερμανικό, άλλωστε - Τύπο πυκνώνουν οι αναλύσεις του πώς θα λειτουργούσε ένα Italexit, με τρόπο που θυμίζει αρκετά τις αναφορές 2011-12 σε Grexit. Ούτε καν επειδή ξαναβρέθηκε στην επιφάνεια η λογική κουρέματος Ιταλικού χρέους «έναντι» αποχώρησης από το ευρώ. (Εδώ, δεν δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στο ότι το χρέος της γείτονες διακρατείται πολύ περισσότερο από το καημένο το Ελληνικό στο εσωτερικό της ίδιας της χώρας. Γι αυτό, άλλωστε, και οι κατά καιρούς προτάσεις/απειλές για bail-in ομολογιούχων Ιταλικών διασωζώμενων Τραπεζών δεν προχώρησαν: θα ξηλωνόταν η εμπιστοσύνη και προς τα ομόλογα του Δημοσίου). Ενδεχομένως μάλιστα, εξηγείται, κάτι τέτοιο να «βοηθούσε» συνολικά την κινητοποίηση ρευστότητας, δε. Ούτε κι αυτό σας επανέφερε στην μνήμη την πατέντα Βαρουφάκη ;

 

Άμα ούτε αυτό σας αρκεί, δείτε μιαν άλλη άποψη Σαλβίνι: μόνος τρόπος να επανεκκινήσει η Ιταλική οικονομία - που, ειν’ αλήθεια, βρίσκεται σε μακρόχρονα  άτονη ανάπτυξη - είναι να υπάρξει ένα θετικό σοκ από ευρεία μείωση φόρων/across-the-board. Ούτε αυτό σας θυμίζει κάτι, προεκλογικές μέρες που είναι στην Ελλάδα του 2019; Το αίτημα για δημοσιονομικό χώρο, ανεξαρτήτως ύφους προβολής του, έχει μιαν ενδιαφέρουσα συνήχηση με τα δικά μας έτσι που οδηγεί ευθεία αντιπαράθεση με τον πυρήνα της δημοσιονομικής ορθοδοξίας που (ακόμη) ισχύει στην Ευρωζώνη.

 

Ενώ οι χαμηλότονες προειδοποιήσεις του (Ιταλού) Διοικητή της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι για τις ιδέες de facto παράλληλου νομίσματος, αλλά και του δύσμοιρου ΥΠΟΙΚ της Ιταλίας Τζιοβάννι Τρία για τις δημοσιονομικές ρουκέτες του δίδυμου Σαλβίνι/Ντι Μάιο, επίσης κάτι θάπρεπε να φέρνουν στην μνήμη. Αλλ’ είπαμε: όπως η no bail-out clause αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς σύνθημα για μας, έτσι θα δοκιμασθεί και το “too big” για την Ιταλία. Πότε; Αυτό είναι το μόνο που μένει εκκρεμές.

 

Αφήστε ένα σχόλιο