Απογείωση φιλοδοξιών

Δημοσιεύτηκε από economia 13/06/2019 0 Σχόλια The Economist,

Οικονομική Επιθεώρηση, Ioύνιος 2019, τ. 983

ΤΟΥΡΚΙΑ από τον Τhe Economist

 

 

 

Ένα νέο αεροδρόμιο βοηθά την Turkish Airlines να αναμετρηθεί με τους ανταγωνιστές του Κόλπου

 

 

Τα πελώρια σχέδια αεροδρομίων έχουν πληθύνει τον τελευταίο καιρό. Η Κίνα χτίζει το Beijing Daxing International –νέο αεροδρόμιο-κόμβο/hub δίπλα στην πρωτεύουσα της χώρας– με συνολική δυναμικότητα μέχρι και 100 εκατομμύρια ταξιδιώτες τον χρόνο. Μεγάλο νέο αεροδρόμιο ξεκίνησε να χτίζεται στο Ντουμπάι, για το οποίο η κυβέρνηση προσδοκά μέχρι και 130 ταξιδιώτες. Στο Αμπού Ντάμπι και το Κατάρ σχεδιάζονται πελώρια καινούργια τέρμιναλ. Κανένα όμως σχέδιο δεν είναι τόσο φιλόδοξο όσο το Νέο Αεροδρόμιο στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης, στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Ξεκίνησε να λειτουργεί στις 6 Απριλίου, με στόχο όχι μόνο να εντυπωσιάσει το κοινό, αλλά και να βοηθήσει τον εθνικό αερομεταφορά (την Turkish Airlines) να κερδίσει τους αιθέρες από τους πετυχημένους ανταγωνιστές του Κόλπου.

 

 

Δεν είναι δύσκολο να παραμερίσει κανείς ένα τέτοιο εγχείρημα ως υπερφιλόδοξο σχέδιο του προέδρου-σουλτάνου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τα πάντα σ’ αυτό το αεροδρόμιο είναι τεράστια. Η Turkish Airlines, που είναι κατά πολύ ο μεγαλύτερος χρήστης του αεροδρομίου, χρειάστηκε να μετακινήσει πάνω από 10.000 κομμάτια εξοπλισμού με συνολικό βάρος 47.000 τόνους σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από το παλιό αεροδρόμιο Ατατούρκ. Μέσα σε λιγότερο από 5 χρόνια, μια δασωμένη κοιλάδα μεγέθους όσο το Μανχάταν μετατράπηκε σε μια εγκατάσταση που μπορεί να δέχεται 3.000 πτήσεις την ημέρα, με συνολικά 90 εκατομμύρια επιβατών τον χρόνο. Ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια του κόσμου ήδη, αν όλα τα σχέδια ολοκληρωθούν θα μπορεί το 2028 να δέχεται, σε 6 αεροδιαδρόμους, έως και 200 εκατομμύρια επιβάτες τον χρόνο. Τεράστιο βέβαια είναι και το κόστος των 11 δισ. δολαρίων, ιδίως τη στιγμή που η τουρκική οικονομία συρρικνώνεται και ο πληθωρισμός έχει ξεπεράσει το 20%. Οι καθυστερήσεις που σημειώθηκαν και οι υπερβάσεις προϋπολογισμού οδήγησαν σε 6μηνη αναβολή των λαμπρών εγκαινίων. Και η επίσπευση των εργασιών έφερε 52 θανάτους εργατών – μαζί και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.

 

 

Πάντως, τα στελέχη των ξένων αεροπορικών εταιρειών δεν βλέπουν εδώ μόνο ένα σχέδιο γοήτρου. Σε σύγκριση με άλλα του Κόλπου, το αεροδρόμιο αυτό έχει σοβαρότερη επιχειρηματική βάση. […] Τα τελευταία 10 χρόνια, οι τρεις μεγάλες εταιρείες του Κόλπου (Emirates του Ντουμπάι, Etihad του Αμπού Ντάμπι και Qatar Airlines) επαναπροσδιόρισαν τις διεθνείς αερομεταφορές. Ενώ οι περισσότεροι διεθνείς αερομεταφορείς πηγαινοφέρνουν ταξιδιώτες προς και από τη βάση τους, η Emirates , η Etihad και η Qatar αξιοποιούν τις βάσεις «υπερ-σύνδεσης» που διαθέτουν για τη μετεπιβίβαση επιβατών. Η έμφαση που δίνουν σε μακρές διαδρομές (οι οποίες αφήνουν μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους) τους επιτρέπει να τιμολογούν φθηνότερα καλύτερες προσφερόμενες υπηρεσίες – κι έτσι να απορροφούν κίνηση από κόμβους Ευρώπης και ΗΠΑ, αλλά και από τις δυτικές εταιρείες που τους χειρίζονται.

 

 

Τώρα, κινδυνεύουν να δουν το μοντέλο τους να διαταράσσεται από την Turkish. Το νέο αεροδρόμιο είναι σχεδιασμένο ακριβώς για να επιτρέπει τέτοιες διασυνδέσεις. Ακόμη και τα καταστήματα του αεροδρομίου έχουν σχεδιαστεί ώστε να είναι πιο ελκυστικά και από του Ντουμπάι ή του Κατάρ. […] Η πτώση της αξίας της τουρκικής λίρας έχει και αυτή βοηθήσει· ενώ η εγγύτητα της Κωνσταντινούπολης συμβάλλει επίσης: η Turkish μπορεί να χρησιμοποιεί μικρότερα αεροπλάνα, που παρουσιάζουν χαμηλότερο κόστος λειτουργίας, για τις πτήσεις από και προς Ευρώπη.

 

 

Οι αερομεταφορείς του Κόλπου δεν θα παραιτηθούν εύκολα. Τον Φεβρουάριο, η Emirates ακύρωσε τις υπόλοιπες παραγγελίες της για το μεγα-τζάμπο Α380 της Airbus, ώστε να στραφεί σε μικρότερα αεροπλάνα. Η Emirates ελπίζει ότι η συνεργασία με τη Flydubai –η οποία έχει μόνο μικρότερα αεροπλάνα– θα βοηθήσει να διατηρηθεί το μερίδιο αγοράς της.

 

 

 

© The Economist. Μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε από τις Εκδόσεις Κέρκυρα Α.Ε., έπειτα από ειδική άδεια. Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο βρίσκεται στο www.economist.com

Αφήστε ένα σχόλιο