Βαγγέλης Βενιζέλος: η αντίληψη της μοναξιάς σε φόντο αναζήτησης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 21/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Στοιχηματίζουμε ότι θα μείνει στις κλασικές ατάκες του  - συνήθως φτωχικού σε διατυπώσεις, τελευταίως – Ελληνικού πολιτικού λόγου, η τοποθέτηση του Βαγγέλη Βενιζέλου στο άνοιγμα των διήμερων εργασιών του «Κύκλου Ιδεών» (με θεματική την ανασύσταση της μεσαίας τάξης): «Ποτέ δεν ήμουν τόσο μόνος, αλλά και τόσο συλλογικός». Εξέφρασε κάτι περισσότερο από μια πικρία, αποτύπωσε και μιαν αμηχανία στην αναζήτηση του συλλογικού – εκείνου δηλαδή του στοιχείου που νομιμοποιεί την ενασχόληση με το δημόσιο πράγμα.

 

Έχει ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς ότι στον εισαγωγικό του χαιρετισμό ο Βαγγέλης Βενιζέλος περιέλαβε – ήταν βλέπετε η ένταση των ημερών στην Ανατολική Μεσόγειο… - μιαν από τις καλύτερες προσεγγίσεις σχετικά με το έως που φθάνει/πόσο χρησιμεύει η επίκληση του διεθνούς δικαίου σε καταστάσεις όπως των Τουρκικών διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα ΕλληνοΤουρκικά στο βάθος. Για μιαν ακόμη φορά «θύμισε» την ικανότητα που διαθέτει, να συνδυάζει τεχνική γνώση των θεμάτων με πολιτική διεισδυτικότητα: ανέδειξε έτσι εις κοινήν θέα το κενό που θα μείνει στην συνήθως απλώς συνθηματολογική πολιτική μας σκηνή με την απομάκρυνσή του – όσο διαρκέσει.

 

Πάντως, άμα προχωρήσει κανείς στον πυρήνα της παρουσίας Βενιζέλου σ’ αυτήν την στροφή των πραγμάτων – στο κλείσιμο της διήμερης διοργάνωσης που ανέλυσε εξαντλητικά το τι είναι/τι δεν είναι/τι μπορεί να είναι η μεσαία τάξη την οποία όλοι πλέον στοχεύουν! – καταγράφει δυο βασικές διαπιστώσεις/στοιχήματα. Η πρώτη έχει την διάσταση πολιτικού στοιχήματος: για τον Βαγγέλη Βενιζέλο η μεσαία τάξη – «υπαρκτή και εκτεταμένη, παρότι ασαφής και εσωτερικά αντιφατική» – μπορεί (και πρέπει: πάντα βαρύ το «πρέπει» στην πολιτική της πράξης…) να λειτουργήσει «ως βάση και ως πλατφόρμα «για την ανάταξη της κοινωνίας και της οικονομίας συνολικά». Έχοντας δείξει ιδιαίτερη συνοχή, μέσα στην κρίση, θεωρείται η μεσαία τάξη (πάντα κατά Βενιζέλο) «προνομιακό κοινωνικό ακροατήριο των μεταρρυθμιστικών πολιτικών». Και – εδώ φθάνουμε στον πολιτικό πυρήνα! – βρίσκεται σε στενή σχέση με το πολιτικό κέντρο. Ιδού λοιπόν «το πρόβλημα της πολιτικής ηγεμονίας», η επόμενη μέρα.

 

Η δεύτερη είναι η επισήμανση/παραδοχή ότι υπάρχει, έτσι που ήρθαν τα πράγματα, «διπλή μετεκλογική δέσμευση» για την Ελλάδα του 2019, «φαινόμενο που στην μεταπολιτευτική ιστορία εμφανίζεται για πρώτη φορά». Η σημερινή (συστηματική και δημοκρατική: Βενιζέλεια η διατύπωση) Αντιπολίτευση έχει υπερψηφίσει βασικά δημοσιονομικά μέτρα της (απερχόμενης, με λογική στρατηγικής ήττας κατά την πάγια επίσης Βενιζέλεια διατύπωση) Κυβέρνησης. Σ’ αυτήν την «πολιτική και ηθική δέσμευση» των ήδη ψηφισμένων προστίθενται οι προεκλογικές επαγγελίες, δεσμεύσεις και προτάσεις Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ. Εδώ βρίσκεται – και είναι πολύτιμο, αυτό να αναδεικνύεται – μια θεμελιώδης μετεκλογική πρόκληση: πρώτον να εμπεδωθεί, απ’ όποιον/όποιους ζαλωθούν μετεκλογικά την ευθύνη διακυβέρνησης, η αξιοπιστία απέναντι στους Ευρωπαίους κοκ «εταίρους». ύστερα να ανοίξει, με διαπραγματευτική δεινότητα, ένας άλλος δρόμος πέρα από τα πρωτογενή πλεονάσματα (και τα υπερπλεονάσματα των τελευταίων χρόνων).

 

Αυτών των δυο προκλήσεων η ανάγνωση οδηγεί τον Βαγγέλη Βενιζέλο στην καταληκτική τοποθέτηση (;), ευχή(;), υπόσχεση (;) ότι «το μεγάλο κενό μετά τις κάλπες της 7ης Ιουλίου» θα καλυφθεί μ’ αυτήν την λογική εκ των πραγμάτων.

 

Αφήστε ένα σχόλιο