25 χρόνια από την Κορυφή της Κέρκυρας

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 24/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Με πρωτοβουλία του Συλλόγου Albert Cohen Κέρκυρας, οργανώθηκε εκδήλωση για την 25ετία από την Σύνοδο Κορυφής της Κέρκυρας (24-25 Ιουνίου του 1994). Πρέσβεις των τριών χωρών - Σουηδίας, Φινλανδίας και Αυστρίας - που είχαν τότε ενταχθεί στην ΕΕ των «12» - καθώς και ο πρώην Πρωθυπουργός της Σουηδίας Κάρλ Μπίλτ, επανέφεραν στον εμβληματικό χώρο των Ανακτόρων Αρχαγγέλου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου την μνήμη της (μάλλον) πιο επιτυχημένης Κορυφής που οργανώθηκε από Ελληνική Προεδρία.

 

Πράγματι, στην Κορυφή της Κέρκυρας υπογράφηκε η Συνθήκη Προσχώρησης των τριών νέων Κρατών (λάθος! των τεσσάρων νέων Κρατών: είχε προσέλθει και η Νορβηγία, όπου όμως το κυρωτικό δημοψήφισμα απέβη αρνητικό και η τελευταία Σκανδιναβική χώρα - η Δανία είχε μπεί στην ΕΕ των «9» μαζί με Βρετανία και Ιρλανδία το 1973 - έμεινε «εκτός»), με την εκφρασμένη προσδοκία τα νέα Κράτη μέλη να δώσουν «πρόσθετη ώθηση στις προσπάθειες για περιβαλλοντική και κοινωνική προστασία, για διαφάνεια και ανοιχτή διακυβέρνηση». Με καθυστέρηση αρκετών χρόνων, και η περιβαλλοντική διάσταση της ΕΕ αλλά και «κάτι σαν» διαφάνεια προωθήθηκε στην διστακτική Ένωση.

 

Στην ίδια εκείνη Κορυφή συμφωνήθηκε και η δημιουργία Επιτροπής Περιφερειών, που αργότερα κατέστη και θεσμικό όργανο της ΕΕ - χωρίς να λάμψει ιδιαίτερα.

 

Κατά τα άλλα, η Κορυφή έδωσε την ευλογία της σε «Λευκή Βίβλο» (μια ακόμη...) για μεσοπρόθεσμη στρατηγική ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητας και απασχόλησης, σε μια λογική που ξαναβρίσκει κανείς αργότερα στην Στρατηγική της Λισσαβώνας (2005), ενώ επιχείρησε να δρομολογήσει - αυτή ήταν η συνιστώσα που θέλησε να τονίσει η Ελληνικη Προεδρία... - διαρθρωτικές πρωτοβουλίες σχετικά με την απασχόληση. Αν κάτι, έμεινε πίσω μια έμφαση στον κοινωνικό διάλογο.

 

Στην Κορυφή της Κέρκυρας ακούστηκαν ήδη διάφορα μελλοντοστραφή σχετικά με την Κοινωνία των Πληροφοριών. Ρητώς διευκρινίστηκε ότι «την πρόκληση οφείλει να αντιμετωπίσει κυρίως ο ιδιωτικός τομέας», όμως ειπώθηκαν και διάφορα εμπνευστικά περί «πολιτικής ώθησης» και «υποστηρικτικού ρόλου» των Κρατών και της ΕΕ (ήταν η εποχή Bangemann, για όσους έχουν την μνήμη των Ευρωπρωτοβουλιών).

 

Από κει και πέρα, στην Κέρκυρα υπήρξε συζήτηση αλλά χωρίς αληθινή ώθηση, για τις ενταξιακές προοπτικές Μάλτας και Κύπρου - ενώ είπε και έναν καλό λόγο (για νιοστή φορά) για την επίλυση του Κυπριακού. Την ίδια στιγμή, λόγος γινόταν και για την προώθηση της Τελωνειακής Ένωσης με Τουρκία... Παράλληλα, καταγράφηκαν οι αιτήσεις για ένταξη Πολωνίας, Ουγγαρίας, αλλά και συζητήθηκαν οι προοπτικές Βαλτικών χωρών.

 

Διαβάζοντας τα πράγματα προς τα πίσω, μπορεί κανείς να πει ότι η Κορυφή της Κέρκυρας υπήρξε η Κορυφή ωρίμανσης της Ελλάδας στην ΕΕ. Η Κορυφή των Αθηνών (α΄ 6μηνο του 1983) ουσιαστικά υπήρξε «πρώτης γνωριμίας», με τον Ανδρέα σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την Μάργκαρετ Θάτσερ. Παρά την βαριά παρουσία Μιττεράν-Κολ, οι εργασίες είχαν κλείσει χωρίς κοινό ανακοινωθέν, και ας υπήρχαν μείζονα ζητήματα ανοιχτά όπως η ΚΑΠ. Στην δεύτερη Κορυφή, της Ρόδου (β΄ 6μηνο του 1988), με ΥΠΕΞ Θόδωρο Πάγκαλο, πήγε σαφώς πιο εποικοδομητικά, με έμφαση στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης αλλά και στα περιβαλλοντικά που ωρίμαζαν. Η Κορυφή της Κέρκυρας με φρεσκοσυμφωνημένη άλλωστε την Συνθήκη του Μάαστριχτ που άνοιγε τον δρόμο για την ΟΝΕ/Ευρωζώνη, και με Ζακ Ντελόρ στην πρώτη σειρά των πραγμάτων μάλλον υπήρξε ό,τι το επιτυχέστερο.

 

Η επόμενη - Κορυφή της Θεσσαλονίκης, α΄ 6μηνο 2003 - βρήκε την Ελλάδα στον πιο ισχυρό Ευρωενθουσιασμό της, με Κώστα Σημίτη και Γιώργο Παπανδρέου, με υπογραφή της «μεγάλης» διεύρυνσης  προς Ανατολάς και Κύπρο-Μάλτα (Ευρώπη των «25»), αλλά και με παρουσίαση του Σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Παρά τους πολύπλευρους ενθουσιασμούς, ούτε το ΕυρωΣύνταγμα προχώρησε, ενώ  η διεύρυνση προς Ανατολάς μπόλιασε την Ευρώπη με προβλήματα εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα.

 

Στην αναδρομή που έγινε στην προ 25ετια πολιτική συγκυρία, ο τότε Πρωθυπουργός της Σουηδίας - και μετέπειτα διαμεσολαβητής στην κρίση της πρώην Γιουγκοσλαβίας - Καρλ Μπιλτ περιέγραψε τις προσδοκίες που τότε ανοίγονταν για την Ευρώπη, ιδίως με την πτώση του Τείχους που διαφαινόταν. Διόλου τυχαία, κεντρική σημασία στην Κορυφή της Κέρκυρας είχε - πέρα από την διεύρυνση προς Αυστρία, Σουηδία, Φινλανδία - η συμφωνία συνεργασίας ΕΕ-Ρωσίας, που αποτυπώθηκε με την παρουσία του Μπορίς Γιέλτσιν που απετέλεσε παγκόσμιο γεγονός. Ο Μπιλτ αναφέρθηκε και στο κλίμα ανοίγματος της ΕΕ προς την Νοτιοανατολική Ευρώπη, κλίμα που ήδη «κοιτούσε» προς τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, όπου ο ίδιος δεν μπορούσε τότε να φαντασθεί ότι σε λίγο καιρό θα διαδραμάτιζε καίριο διπλωματικό/ειρηνευτικό ρόλο.

 

Ο τότε Αναπληρωτής ΥΠΕΞ της Σουηδίας Frank Belfrage, που είχε υπάρξει και ο βασικός διαπραγματευτής της διεύρυνσης, περιέγραψε το κλίμα των ανηφορικών διαπραγματεύσεων καθώς η ΕΕ επιχειρούσε - με την Συνθήκη του Μάαστριχτ - την εμβάθυνση και θεσμική μετεξέλιξή της και ήταν διστακτική προς την διεύρυνση και την πρόσθετη διαταραχή που θα έφερνε.

 

Ο Jimmy Jammar, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μίλησε για την Ευρώπη τότε και τώρα, δίνοντας μιαν εικόνα μετρημένης αισιοδοξίας για τις εξελίξεις: μπορεί οι πρόσφατες Ευρωεκλογές να διέλυσαν την ανησυχία για αρνητικές εξελίξεις στην κατεύθυνση Ευρωφοβικών τάσεων, όμως και πάλι η ανακάλυψη «εχθρών» (μέσα και έξω) λειτουργεί ανασχετικά για την Ευρώπη.

 

Οι πρέσβεις των τριών χωρών της διεύρυνσης του 1994 έδωσαν την δική τους κατάθεση, όπως άλλωστε και ο δήμαρχος της εποχής. Πάντως την παράσταση έκλεψε - κυριολεκτικά ! - η λαμπρή Παιδική Χορωδία Κέρκυρας, με δύσκολα κομμάτια σε ιδιαίτερη εκτέλεση.

 

Όλο με όλο, η 25ετία από την Κορυφή της Κέρκυρας ανήκει όντως σε μια φάση που άξιζε να εορτάζεται.

 

Αφήστε ένα σχόλιο