Τουρκία : Διαψεύσεις και επιβεβαιώσεις

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 25/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η άνετη - με σχεδόν 10 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά - νίκη του Εκρέμ Ιμάμογλου στις επαναληπτικές δημοτικές εκλογές για την Κωνσταντινούπολη εναντίον του «ανθρώπου του Ερντογάν» (και πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας) Μπιναλί Γιλντιρίμ προξένησε ολόκληρο κύμα σχολίων αναλύσεων και προβολών. Διεθνώς και σ’ εμάς. Αναμενόμενο, όμως.... προσοχή στις διαψεύσεις. Και σε ενδεχόμενες επιβεβαιώσεις.

 

Πρώτες οι διαψεύσεις. Όταν τα δικαστήρια ακύρωσαν την πρώτη εκλογή, που είχε κερδίσει με 13.000 ψήφους ο Ιμάμογλου, όλοι - πάντως πολλοί - διέγνωσαν μια ακόμη απόδειξη αυταρχικού καθεστώτος, ελλιπούς κράτους δικαίου στην Τουρκία κοκ. Όταν μάλιστα και ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πήρε πάνω του την προεκλογική εκστρατεία, μην παραλείποντας να υπαινιχθεί ότι ο Ιμάμογλου ως καταγόμενος εκ Πόντου/Τραπεζούντας ήταν ‘Ελληνας» (χόρευε και τον τοπικό χορό, που θυμίζει πυρρίχειο!), άρα... οι Έλληνες/προαιώνιος εχθρός/ «αυτοί οι ψεύτες» κλπ. θα χαίρονταν με τυχόν νίκη του, τα στερεότυπα πύκνωσαν. Ακόμη περισσότερο όταν ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας επισκέφθηκε τον κρατούμενο στις φυλακές του Ιρμαλί Κούρδο ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ώστε να «κερδίσει» την ευμενή ουδετερότητα της Κουρδικής κοινότητας (ισχυρής στην Πόλη, παραδοσιακά). και τούτο ενώ το φιλοκουρδικό HDP του (φυλακισμένου ακόμη) Σελαχαττίν Ντεμιρτάς στήριξε αρχικά την υποψηφιότητα Ιμάμογλου ύστερα ευθυγραμμίστηκε με την ουδετερότητα Οτσαλάν.

 

Πάντως, τελικά ο Ιμάμογλου και επικράτησε, και διεύρυνε εντυπωσιακά την διαφορά του - στις 804.000 ψήφους - και «πήρε» τα ¾ από τις 40 γειτονιές της Πόλης, με ρεκόρ σε περιοχές όπως το Μπεσίκτας. Προσέξτε όμως: ο ίδιος ο Ερντογάν, έστω και με πικρία, συνεχάρη τον Ιμάμογλου, ο οποίος με την σειρά του «επιθυμεί να συνεργασθεί αρμονικά με τον Πρόεδρο [...] και να του δείξει τον οδικό [του] χάρτη για την Πόλη». Μη λησμονώντας ότι ως δήμαρχος εκεί ξεκίνησε ο Ερντογάν, κυρίως με το κοινωνικό δίχτυ που δημιούργησε πέρα από τα έργα και τις υποδομές. Αλλά και Γιλντιρίμ έσπευσε να συγχαρεί και να ευχηθεί καλή τύχη.

 

Ενώ λοιπόν ο διεθνής Τύπος διαβλέπει «αρχή του τέλους Ερντογάν» και κλονισμό του AKP που είχε συνηθίσει μόνο σε νίκες επι 25 χρόνια, οι αγορές έδειξαν να ανακουφίζονται και να στηρίζουν την κλονισμένη Τουρκική λίρα. Άλλοι αναλυτές μιλούν για νεκρανάσταση του CHP/των Κεμαλιστών-Ρεπουμπλικάνων, που είχαν και την συμπαράσταση του νεόκοπου εθνικιστικού Iyi Parti, ενώ το ριζοσπαστικότερο εθνικιστικό ΜΗΡ/του Ντεβλέτ Μπαχτσελί έμεινε σταθερό στο πλευρό του ΑΚΡ και του Γιλντιρίμ.

 

Ίσως ο αναγνώστης αισθανθεί κάπως πνιγμένος με ονόματα ηγετών και Τουρκικών κομμάτων – αλλ’ ακριβώς οι διαψεύσεις κινδυνεύουν να μας έρθουν από υπεραπλουστεύσεις. «Ευτυχώς» σιγά-σιγά πολλοί στην Ελλάδα έχουν συνειδητοποιήσει ότι η λογική «ακραίος Ερντογάν»/ «λογικότεροι Κεμαλιστές» δεν ισχύει – καθόλου! Από το CHP, άλλωστε, και τον ευρισκόμενο μονίμως στην γωνία ηγέτη του Κεμάλ Κιλινστντάρογλου – ο οποίος, τώρα, «σβήνει» μπροστά στην λάμψη του Ιμάμογλου – ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία περί των 16 ή 18 «κατεχόμενων από τους Έλληνες» νησιών και νησίδων του Αιγαίου. Η επιβεβαίωση του ότι η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει οποτεδήποτε στα ΕλληνοΤουρκικά έχει γίνει κοινή συνείδηση. Ενώ χρήσιμο είναι να μην λησμονούμε ότι τα χρόνια Ερντογάν, μετά το 2002, ήταν εκείνα που δεν είδαν αιχμή στην Τουρκική πίεση: 1976, 1987, 1996 – μέχρι πέρσι η διαχείριση επί Ερντογάν ήταν συγκρατημένη.

 

Η επιβεβαίωση του ότι η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει οποτεδήποτε στα Ελληνοτουρκικά έχει γίνει κοινή συνείδηση. Μπορεί λοιπόν ο Ιμάμογλου να μιλά για αγάπη και για άνοιγμα σε όλους – όπως και να ντύνονται, όπως και να εκφράζονται – όμως «μικρό καλάθι» από πλευράς προοπτικών μείωσης της έντασης! Και, αντίστοιχα, η εικόνα του «στριμωγμένου στην γωνία Ερντογάν» δεν είναι ασφαλές να δημιουργεί προσδοκίες ήρεμου πλου. Ενώ η εικόνα ενός ΑΚΡ σε εσωτερική πίεση, με Γκιουλ ή και Νταβούτογλου να κινούνται με «μετά-Ερντογάν» λογική, δημιουργεί νέες αβεβαιότητες.

 

Και δεν αρκεί, φοβούμεθα, ανασταλτικά  η διακριτική, ακόμη, πίεση μέτρων/measures (αντί κυρώσεων/sanctions) από την ΕΕ. Με τίποτε.

 

Αφήστε ένα σχόλιο