Εν όψει του G-20

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 26/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Σε απόσταση αναπνοής βρισκόμαστε, πια, από την συνάντηση του G-20 που γίνεται στις 28/29 Ιουνίου στην Οζάκα – την Προεδρία του άτυπου, αλλ’ όσο πάει ουσιαστικότερου, αυτού διεθνούς φόρουμ ασκεί η Ιαπωνία («για πρώτη φορά» κατά τον Πρωθυπουργό Σίντζο Άμπε «έχοντας την ευθύνη αυτού του κορυφαίου φόρουμ διεθνούς οικονομικής συνεργασίας»). Οι Ιάπωνες που θα λειτουργήσουν ως αμφιτρύωνες θυμίζουν ότι η Οζάκα είναι κατεξοχήν εμπορική πόλη, γι αυτό και ο Άμπε στην πρόσκληση προς τους ηγέτες των 20 ισχυρότερων οικονομικά χωρών – «από τον ανεπτυγμένο αλλά και τον αναδυόμενο κόσμο» - δήλωνε την αποφασιστικότητα να υπερασπισθούν «και την οικονομική ανάπτυξη και την μείωση των ανισοτήτων» - όλα αυτά λαμβάνοντας υπόψη τους Στόχους Βιωσιμότητας της Χιλιετίας (ΟΗΕ).

 

Η αλήθεια είναι ότι εμάς, στην Ελλάδα, οι ημέρες του G-20 μας ενδιαφέρουν από μια περίπλοκη καραμπόλα: στο περιθώριο της Συνόδου, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα έχει την ευκαιρία ενός πρόσωπο-με-πρόσωπο με τον Ντόναλντ Τραμπ ξεκαθαρίσματος των παράδοξα μπλεγμένου σχέσεων Τουρκίας-ΗΠΑ. Που, με S-400 και F-35, με ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή στην μέση, με παλαιές κυρώσεις και ενδεχόμενο νέων κατά της Αγκυρας (με πρωτοβουλία Κονγκρέσσου, αυτές…), με τριγωνική σχέση Ιράν/Τουρκίας/Ρωσίας σ’ ένα φόντο επίφοβης Μέσης Ανατολής, με «ανάγκη» στήριξης της Τουρκικής οικονομίας για να μην προκύψει ντόμινο, είναι ιδεωδώς κατάλληλες για «διαρρύθμιση σε επίπεδο Κορυφής». Που μπορεί και τα ενεργειακά στην Κύπρο αλλά και την Ελληνική διάσταση να αγγίζει από σπόντα.

 

Όμως η διαδικασία των G-20 αποτυπώνει ούτως ή άλλως τα μεγάλα παράδοξα της εποχής. Το πιο παράδοξο είναι η εικόνα με τον Κινέζο Πρόεδρο Σι Ζινπίνγκ να πολεμάει καβάλα στο άσπρο άτι των rules-based trade system/του διεθνούς εμπορικού συστήματος με βάση κανόνες, εναντίον της δεδηλωμένης πρακτικής των ΗΠΑ επί Τραμπ να εισαγάγουν όποια προστατευτική ρύθμιση «κρίνεται αναγκαία». Θα ξεκινήσουν οι εργασίες του G-20 με την επίφοβη υπόθεση Huawei επι σκηνής, με ανταλλαγή δασμών και μη-δασμολογικών περιορισμών σε εκτόξευση, με ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα (και ΕΕ, πιο δειλά, στο βάθος…) να προειδοποιούν για εκτροχιασμό του διεθνούς εμπορίου, για κόστος δισεκατομμυρίων που θα φέρουν οι καταναλωτές των πλουσίων χωρών, για βαθμιαία διάσπαση των αλυσίδων προμήθειας/αξίας που στηρίζουν την παγκοσμιοποίηση.

 

Όχι πως μπορεί μια χώρα σαν την Ελλάδα να κάνει κάτι περισσότερο από το να παρακολουθεί, αλλά κι αυτό κάτι είναι: να βλέπουμε τον κόσμο, πού πηγαίνει.

 

Αφήστε ένα σχόλιο