Προεκλογικές εκστρατείες μειωμένων προσδοκιών

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/06/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Στην τελική ευθεία προς τις κάλπες της 7ης Ιουλίου, αρχίζει ήδη και εκδηλώνεται ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Θα τείναμε να το χαρακτηρίσουμε μέχρι και πολύτιμο, για να μην πούμε και σωτήριο. Πρόκειται για μια σταδιακή, προσεκτική απόσυρση των πιο ακραίων, «παραδοσιακών» θα λέγαμε προεκλογικών υποσχέσεων/ταξιμάτων/προσδοκιών. Λες και κάποιος ψιθύρισε στο αυτί των πολιτικών ηγεσιών – ανεξαρτήτως του χρησιμοποιούμενου λεξιλογίου, αυτή είναι άλλη ιστορία… - κάτι από την σοφία του “age of diminished expectations” (βιβλίο αλλά και ατάκα του Paul Krugman, σε εντελώς διαφορετική συγκυρία - πλην με εσωτερική διδακτικότητα).

 

Λοιπόν: φαίνεται ότι έστω και στο νήμα συνειδητοποιείται ότι, όση προεκλογική ανάγκη υπερβολής στο χτίσιμο προσδοκιών κι αν καταγράφεται, η Ελλάδα του 2019+ είναι εγκατεστημένη ακριβώς στον χώρο των μειωμένων προσδοκιών/ δυνατοτήτων/στοχεύσεων. Σίγουρα οικονομικά, μάλλον και ευρύτερα.

 

Επειδή πάντα κοιτάζει κανείς πρώτα εκείνον/εκείνους που πιθανολογείται ότι θα ασκήσουν εξουσία, και επειδή οι δημοσκοπήσεις μονότονα πλέον δείχνουν πρώτη την Ν.Δ. (και όλοι μάθαμε ότι τις δημοσκοπήσεις, που είχαμε μάθει να τις υποψιαζόμαστε, καλό είναι να τις διαβάζουμε…), αξίζει να καταγραφεί στα θετικά των ημερών ότι, πάντως σε επίπεδο ηγεσίας, έχει απωθηθεί η λογική του «στις 8 Ιουλίου όλα αλλάζουν». Χωνεύτηκε η πραγματικότητα ότι ο αρχικός ενθουσιασμός, ότι οι προγραμματικές δεσμεύσεις με δημοσιονομικό κόστος – κυρίως οι μειώσεις φόρων λίγο πολύ παντού – θα μπορούσαν να υλοποιηθούν άμεσα, δεν βγαίνει πέρα. Ούτε με την απλοϊκή εκείνη λογική του «θα βάζει πλάτη η φίλος μας ο Μάνφρεντ Βέμπερ» (ο οποίος ψιλοσκόνταψε, αλώστε στις διεκδικήσεις ρόλου…), ούτε του «εμάς θα μας θεωρήσουν αξιόπιστους, άρα θα μας δώσουν την μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος που δεν πέτυχε ο Ευκλείδης». Ο δημοσιονομικός χώρος παραμένει στενός.

 

Αντ’ αυτού, είχε ήδη διακινηθεί προ ημερών από τον Κυριάκο Μητσοτάκη μια λογική του πρώτα αποδεικνύουμε αξιοπιστία/ ύστερα ανοίγουμε διαπραγμάτευση. Ήδη όμως το πράγμα πήγε ακόμη πιο πειστικά: κάθε κίνηση (κλιμακωτή δε, σε φόντο 2ετίας) θα γίνει με τον Προϋπολογισμό 2020, δηλαδή φθινόπωρο και βλέπουμε η ψήφιση κοκ. Σκεφτείτε, τώρα, στην άλλη άκρια του πολιτικού φάσματος – και δείτε τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να δέχεται (καλά, σχεδόν!) ότι η ως άνω μείωση των πλεονασμάτων θάπρεπε να επιδιωχθεί με κάποιου είδους συναίνεση, έστω με «όρο» να μην συμπιεσθούν οι δαπάνες Παιδείας, Υγείας. Επειδή είμαστε σε προεκλογική κορύφωση, ούτε το ένα, ούτε το άλλο προσέχθηκε. Όμως… έχουν την σημασία τους!

 

Όπως σημασία έχει – μεγάλη – και η υποχώρηση της ελπίζουσας να κυβερνήσει Ν.Δ. στο μέτωπο της καταπτυσιολογίας και της προδοσιολογίας περί την Συμφωνία των Πρεσπών. Και εδώ, ο Κυριάκος προηγήθηκε, συμμαζεύοντας τον ακραίο λόγο που είχε αναπτυχθεί. Δεν ακολούθησαν αρχικά οι υπερπρόθυμοι να εκμεταλλευθούν την καταφανή ενόχληση της κοινής γνώμης από την αίσθηση υποχώρησης στο Μακεδονικό – όμως ήδη η θέση «καταγγελία» ή «κατάργηση» της Συμφωνίας έχει πάει πίσω.  Άλλωστε και ο επανακάμψας στο προσκήνιο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, κατεξοχήν Μακεδών, τήρησε στάση διαλλακτική. Μένει ως θέση η στενή παρακολούθηση/ο έλεγχος της τήρησης των όρων της Συμφωνίας των Πρεσπών, ως πολεμοφόδιο για μια ενδεχόμενη λογική ανάσχεσης της διαδικασίας εισδοχής της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ  αν από την χώρα αυτή δεν υπάρξει γνήσια συμμόρφωση στις πρόνοιες της Συνθήκης. (Ενδιαφέρον: ούτε καν παρατηρήθηκε όσο έντονα θα φανταζόταν κανείς το πώς Γερμανία-Γαλλία-Ολλανδία «πούλησαν στην ψύχρα» την Κυβέρνηση Ζάεφ, αναβάλλοντας για τον φθινόπωρο κάθε συζήτηση για έναρξη – έστω – ενταξιακών διαπραγματεύσεων). Μπροστά σ’ αυτήν την προσγείωση Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ προσεκτικά – σε σύγκριση με τους όρους προεκλογικής εκστρατείας – κράτησε χαμηλούς τόνους.

 

Και στους δυο τομείς, λοιπόν, πάλι καλά! Ενώ στο αληθινά κρίσιμο μέτωπο – εκείνο των Ελληνοτουρκικών – παρά τα τζαρτζαρίσματα θέσεων/μεθοδεύσεων, σαν να έχει διαμορφωθεί μια κοινή διαχείριση της Τουρκικής επιθετικότητας. Ούτε «βυθίσατε το Χόρα», ούτε καταγγελίες για ενδοτικότητα είδαμε. Κι εδώ, πάλι καλά! Ούτε, άλλωστε, κραυγές του τύπου «νικήσαμε!», όταν προχώρησε το East Med Bill στο Αμερικανικό Κονγκρέσο…

 

Αφήστε ένα σχόλιο