Για την μικρή Ευρωϊστορία

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 01/07/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Όταν θα γραφτεί η μικρή ιστορία της ανάδειξης των ηγεσιών στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα το 2019, λίγο μετά τις Ευρωεκλογές του Μαΐου που χαιρετίσθηκαν ως διάψευση των ανησυχιών για Ευρωφοβική τροπή της κοινής γνώμης, μάλλον εκείνο που θα είναι πίσω ως δίδαγμα είναι το πώς οι πολιτικές καλές προθέσεις, όταν συνδυάζονται με την ανάγκη επίδειξης πυγμής, οδηγούν σε λύσεις ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Και πώς αναδεικνύουν τις βαθύτερες αδυναμίες και διασπάσεις, τις οποίες πήγαιναν ακριβώς να αποδιώξουν (ή, πάντως, να συγκαλύψουν: τα paper over, όπως λένε πολύ περιγραφικά οι Αγγλοσάξωνες).

 

Δείτε: προκειμένου να αναδειχθεί η δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας σε μια ΕΕ που αυτοαμφισβητείται για «δημοκρατικό έλλειμμα», επιχειρήθηκε (με Γερμανική κυρίως στήριξη) να θεωρηθεί αγλάισμα της δημοκρατικής προσέγγισης η λογική των Spitenkandidaten, δηλαδή εκείνη που για την – βασική! – θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής λέει: όποιοι προκύπτουν από τις ισχυρότερες πολιτικές ομάδες του ΕυρωΚοινοβουλίου, προτιμώνται. Όμως (α) οι προπορευόμενοι παραδοσιακοί Κεντροδεξιοί/ΕΛΚ, βρέθηκαν να έχουν υποχωρήσει στις Ευρωκάλπες, με την άνοδο π.χ. Πρασίνων, Φιλελεύθερων και Μακρονιστών, ενώ (β) ανάμεσά τους προέκριναν υποψήφιο έναν σαφώς δεξιότερο του μέσου όρου, επιπλέον δε με βασικό προσόν την υπακοή στο Βερολίνο: τον Μάνφρεντ Βέμπερ, τον οποίο είχε σπεύσει να αναγάγει σε κέντρο των προσδοκιών της η (επερχόμενη) εξουσία Κ. Μητσοτάκη παρ’ ημίν.

 

Αυτή η επιλογή έφερε το πρώτο μπλοκάρισμα, με πρωτοβουλία Μακρόν. Για να σωθούν τα προσχήματα, η Καγκελάριος Μέρκελ – της οποίας ως «άνθρωπος» είχε εξαρχής προωθηθεί ο Βέμπερ – δέχθηκε να προπορευθεί ο Κεντροαριστερός/ Σοσιαλδημοκράτης, Ολλανδός Φρανς Τίμμερμανς, με «αντίβαρο» να βρεθεί από το ΕΛΚ υποψήφιος για την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Και, για να υπάρξει ισότητα στην άρνηση, μπλόκαρε την υποψηφιότητα της Φιλελεύθερης (όμως εξ αριστερών Φιλελευθέρων) Δανής Μαργκρέτε Βεστάγκερ. Που όλοι παραδέχονται ότι θα είχε τις περισσότερες πιθανότητες να είναι λειτουργική Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά την ιδιαίτερα επιτυχημένη θητεία της ως Επίτροπος Ανταγωνισμού. (Όμως… ενόχλησε Γερμανία και Γαλλία στην πολύκροτη υπόθεση Siemens-Alstom).

 

Εκείνο που δεν υπολόγισε το πινγκ-πονγκ Μέρκελ-Μακρόν, ήταν η δίδυμη αντίδραση των Ανατολικών (Πολωνία) και των μικρών (π.χ. Ιρλανδία). Που ξεκίνησαν μια σειρά από μπλοκαρίσματα, τα οποία ανέδειξαν στην θέση της τομής Δεξιά/Αριστερά, εκείνην Δύσης/Ανατολής και μεγάλων/μικρών χωρών.

 

Οπότε… οπότε ήρθε στην επιφάνεια μια περαιτέρω πραγματικότητα της «Ευρώπης»: στο επίπεδο των αρχηγών Κυβερνήσεων και Κρατών ισχύει, στα σοβαρά, η αρχή του consensus, δηλαδή η δυνατότητα του μπλοκαρίσματος. Στο ΕυρωΚοινοβούλιο, που στην περίπτωση του Προέδρου της Επιτροπής χρειάζεται να επικυρώσει την επιλογή της Κορυφής, ισχύει η πλειοψηφία – αλλά… ποια πλειοψηφία; Η πλειοψηφία που σχηματίζεται διαδρομικά, με συμφωνίες παρασκηνίου. (Γι αυτό και Πρόεδρος στο ίδιο το ΕυρωΚοινοβούλιο, που θα εκλεγεί ούτως ή άλλως μεθαύριο στην πρώτη σύνοδο του νεοεκλεγμένου, παλιότερα αναδεικνυόταν Πρόεδρος μισή-μισή θητεία/revolving doors από Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλιστές).

 

Ήρθε όμως στην επιφάνεια και κάτι άλλο: ότι οι θέσεις που διακυβεύονται έχουν – διάβολε! – και λειτουργικό περιεχόμενο. Ότι κάποιος πρέπει να κάνει, σ’ αυτές, δουλίτσα. Το είπε, πάντα με χιουμοριστική διάθεση αλλά πολύ σοβαρά ο απερχόμενος Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ: η δουλειά του ήταν συχνά κόλαση. Το άφησε να διαφανεί και ο Ντόναλντ Τουσκ, ως Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, που του είχε ανατεθεί να «βγάλει» συμφωνία για την διαδοχή Γιουνκέρ: ενώ στην αρχή της θητείας Τουσκ η Προεδρία του φαινόταν περισσότερο διακοσμητική (κατά το πρότυπο Βαν Ρομπάι), ήρκεσε η Ελληνική κρίση και σ’ αυτόν – όπως και στον Γιουνκέρ, άλλωστε – για να αναδειχθεί η ουσία, η κρισιμότητα του ρόλου του…

 

Από δίπλα, η συνήθως παραβλεπόμενη θέση Ύπατου Εκπροσώπου για Εξωτερική Πολιτική – όπου η απερχόμενη Φραντσέσκα Μογκερίνι, ως Ιταλίδα, «θύμιζε» την ανάγκη να μην έχει π.χ. κλειστή την πόρτα της η Ευρώπη στην Ρωσία – απειλεί να προσλάβει στα χρόνια που έρχονται σαφώς μεγαλύτερη ουσία. Αρκεί να δει κανείς προς τα Δυτικά Βαλκάνια. Ή και την Τουρκία… Και όμως: οι «27+1» (μην ξεχνούμε ότι στις ζυμώσεις μετέχει ακόμη η υπό Brexit Μεγ. Βρετανία!) αυτήν την θέση την χειρίζονται ακόμη ως «εξ υπολοίπου»!

 

Ενώ η λειτουργικότερη όλων θέση του Διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με την διαδοχή του Μάριο Ντράγκι να βρίσκεται στο μικροσκόπιο των – μεγαλύτερων από την «Ευρώπη» - αγορών με αρκετήν ανησυχία, συζητήθηκε στην διαδρομή αυτή ακόμη περισσότερο εξ υπολοίπου.

 

Διδακτικότερη και από το αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων της Κορυφής των Βρυξελλών – την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, οι ηγέτες βρίσκονται στο μπρέκφαστ εργασίας, αφού το δείπνο εργασίας δεν ευδοκίμησε – θαρρούμε πως υπήρξε, για το τι εστί «Ευρώπη» στα μέσα του 2019 η όλη αυτή διαδικασία.

 

Ετικέτες: europarliament koinoboulio hgesia

Αφήστε ένα σχόλιο