Αλλαγή φρουράς

Δημοσιεύτηκε από economia 02/07/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Ioύλιος 2019, τ. 984

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΤΡΙΑ της Αλεξάνδρας Κ. Βοβολίνη

 

 

Αγαπητοί μου Αναγνώστες,

Αναμενόμενη και εξηγήσιμη υπήρξε η μεγάλη υποχώρηση της «πρώτη φορά Αριστεράς», η οποία επί σχεδόν 4 χρόνια εφάρμοσε ευλαβικά τις οικονομικές επιταγές των μνημονίων των Ευρωπαίων εταίρων μας. Γεγονός που ήταν μονόδρομος για να αποφύγουμε την έξοδο μας από την Ευρωζώνη και ενδεχομένως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως είχε βαρύ πολιτικό κόστος – όπως άλλωστε και για τα κόμματα εκείνα (κυρίως το ΠΑΣΟΚ) που σήκωσαν την ευθύνη εφαρμογής των πρώτων φάσεων των Μνημονίων.

 

 

Αντίστοιχα μεγάλο κόστος είχε για την απερχόμενη Κυβέρνηση και η ανάληψη του βάρους επίλυσης του ονοματολογικού και της άρσης της εκκρεμότητας σχέσεων με την (ήδη) Βόρεια Μακεδονία, δια της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η οποία μπορεί να βρήκε ισχυρότατη στήριξη από τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας – αν δεν «υπαγορεύθηκε» απ’ αυτούς, καθώς και από την υπερατλαντική δύναμη και τους ΝΑΤΟϊκους μηχανισμούς – όμως ήδη βλέπουμε πόσες αντιστάσεις συναντά και ανάμεσα στους ίδιους τους Ευρωπαίους η πορεία των Δυτικών Βαλκανίων προς ένταξη στην ΕΕ.

Όμως, δεν είναι σωστό να ξεχνάμε τόσο γρήγορα τις απίστευτα δύσκολες περιστάσεις στις οποίες είχαμε βρεθεί. Το αποκαλυπτικό βιβλίο των Ε. Βαρβιτσιώτη και Β.Δενδρινού με τίτλο «Η τελευταία μπλόφα» περιγράφει τις δραματικές μέρες και νύχτες που περάσαμε στο χείλος του Grexit – ιδίως το υπέρθερμο, αξέχαστο 2015. Το οποίο συμπληρώνει την αφήγηση του Γερούν Ντάισελμπλουμ στο βιβλίο των Εκδόσεών μας «Η κρίση του ευρώ». Όποιοι μάλιστα θα ήθελαν να θυμηθούν το πως οδηγηθήκαμε στην Ελληνική κρίση, θα έπρεπε οπωσδήποτε να διαβάσουν και το βιβλίο του Θεόδωρου Πάγκαλου «Τα φάγαμε όλοι μαζί ...και συνεχίζουμε να τα τρώμε», ενώ πρόσθετες ψηφίδες θα προσθέσει και το βιβλίο-μαρτυρία του Μπομπ Τράα, του ανθρώπου του ΔΝΤ στην Αθήνα, που θα κυκλοφορήσει συντόμως, επίσης από τις Εκδόσεις μας economiaPublishing.

Ολα λοιπόν αυτά τα δραματικά συμβάντα, θα ήταν απαραίτητο να τα αναλογιστούμε τώρα, παραμονές αυτών των καθοριστικών καλοκαιρινών εκλογών του 2019, και να προσπαθήσουμε να ψηφίσουμε θετικά, με γνώμονα το μέλλον και όχι τιμωρητικά, με γνώμονα το παρελθόν. Η γενική συγκυρία είναι ιδιαίτερη δύσκολη, αν κοιτάξει κανείς πέρα από το στενό ελληνικό περιβάλλον και δεν μείνει στην τόσο γνωστή στην Ελληνική ιστορία ομφαλοσκόπηση.

Μπροστά μας βρίσκεται ακόμη η μορφή που θα πάρει το Brexit και οι άγνωστες βαθύτερες επιπτώσεις που θα έχει για όλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σχέση Μακρον και Μερκελ -προσωποποίησης της Γερμανίας- βρίσκεται υπό δοκιμασία, με αφορμή την ανάδειξη ηγεσίας στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, ενώ η διεύρυνση των Δυτικών Βαλκανίων δείχνει να έχει παγώσει προσωρινά, παρά την θερμή υποστήριξη που είχε δοθεί προς την Βόρεια Μακεδονία. Ασφαλώς δε, στην εντελώς άμεση γειτονιά μας, η υπό εξέλιξη τουρκική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο με την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ - και με σκιές να επεκτείνονται μέχρι το Καστελόριζο - μπορεί να βρήκε απέναντί της μια σοβαρή αντίδραση σε επίπεδο Κορυφής της ΕΕ, αλλά εγκυμονεί νέους κινδύνους.

Επιτακτική είναι και η ανάγκη νέων ρυθμίσεων σχετικά με τα περιβαλλοντικά, την πρόοδο της τραπεζικής ένωσης, της αγροτικής πολιτικής, σύγχρονων διαρθρωτικών μέτρων, κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας: βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμη κρίσιμο σταυροδρόμι της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Γυρίζοντας όμως στην προεκλογική ατμόσφαιρα που επικρατεί την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ενώ ακόμη είναι νωπός ο απόηχος των Ευρωεκλογών, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά σε σχέση με το παρελθόν: σε όλη τη γηραιά μας ήπειρο επικρατούν δύσκολες συναινέσεις και συνεργασίες. Τα εθνικιστικά και ευρωφοβικά κόμματα δεν κατέγραψαν την άνοδο για την οποία γινόταν λόγος, αλλά παρέμειναν σε περιορισμένα ποσοστά, με λίγες εξαιρέσες. Συνολικά, σε μια συγκυρία που θεσμικές προσωπικότητες αποχωρούν από το προσκήνιο, και παράλληλα δρομολογούνται εκλογές και σε άλλες χώρες εκτός από τη δική μας, η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Η Δημοκρατία έχει τον λόγο.

Αφήστε ένα σχόλιο