Τα «κεντρικά» Ευρωπαϊκά και η Ευρω-Βαλκανική μας γειτονιά

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 03/07/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Προσπαθήσαμε χθες να αποτυπώσουμε μερικά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα σημεία από την συζήτηση που οργάνωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ για τα Δυτικά Βαλκάνια και την Ευρωπαϊκή τους πορεία (ή: μη-πορεία). Και σημειώναμε την σύμπτωση, την ίδια στιγμή, να επιχειρείται στην Κορυφή των Βρυξελλών η μοιρασιά των κορυφαίων θεσμικών ρόλων στην ΕΕ.

 

Και ως προς το δεύτερο μέτωπο, το εξαγόμενο είναι γνωστό: μετά από διήμερο αδιέξοδο των ηγετών και ομολογημένο αλογοπάζαρo, η διαδικασία των Spitzenkandidaten (που έδινε επίφαση δημοκρατικής επιλογής, μέσω των Ευρωεκλογών) έδωσε την θέση της σε μια υπό πίεση συναίνεση στην προδιαμορφωμένη συμφωνία του ΓερμανοΓαλλικού άξονα. Η οποία συμφωνία μάλιστα, περισσότερο μερίμνησε να μην τρωθεί το κύρος Μέρκελ (που είδε τον «άνθρωπό της» Μάνφρεντ Βέμπερ να εκτοπίζεται, ως δευτεροκλασσάτος μάλλον παρά ως υπερσυντηρητικός) και να διατηρηθεί η εικόνα του Μακρόν (ο οποίος επανέφερε την παλιά, δοκιμασμένη πρακτική του μπλοκαρίσματος), παρά να διαμορφωθεί «λειτουργικό τημ» στο σύστημα των Βρυξελλών. Προεδρία της Ευρ. Επιτροπής στην – μετριοπαθέστερη – Γερμανή Χριστιανοδημοκράτη Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, με περιορισμένες όμως Ευρωπεργαμηνές (τύπου Γιουνκέρ, τον οποίο άμα επικυρωθεί από το ΕυρωΚοινοβούλιο, καλείται να διαδεχθεί). Την πραγματική δουλειά στις Βρυξέλλες θα κληθούν να κουβαλήσουν, ως Αντιπρόεδροι- κλειδιά, ο Ολλανδός/Σοσιαλιστής Φρανς Τίμμερμανς και η Δανή Φιλελεύθερη Μαργκρέτε Βεστάγκερ. Ως «αντίδωρο», η – νομικός κατά βάσιν – σιδηρά κυρία του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, που ως Γαλλίδα θα κληθεί να οδηγήσει την ΕΚΤ και την Ευρωζώνη μέσα  από την επόμενη θύελλα (με βαριά την κληρονομιά Μάριο Ντράγκι). Ανώδυνος αλλά διπλωματικός ο Βέλγος Σαρλ Μισέλ στην διαδοχή Τουσκ στην Προεδρία του Συμβουλίου. Ενώ ο αριστεράς κλίσεως, Ισπανός/Καταλανός Χοσέπ Μπορέλλ θα οδηγήσει την όποια εξωτερική πολιτική της ΕΕ.

 

Δείτε, όμως, πώς τα δυο επίπεδα έρχονται κοντά υπό μιαν έννοια: τέθηκε στην ΕυρωΒαλκανική συζήτηση το θέμα σε ποιο σχήμα αρμοδιοτήτων - μετά τον σχηματισμό της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής - θα υπάγονταν τα θέματα αυτά. Σε Επίτροπο (ή: Αντιπρόεδρο) Πολιτικής Γειτονίας και Διαπραγματεύσεων Διεύρυνσης, όπως στην Επιτροπή Γιουνκέρ (με τον Γιοχάννες Χαν, που λειτουργούσε μαζί με την Ύπατη Εκπρόσωπο Εξωτερικών Φραντσέσκα Μογκερίνι); Μήπως θα γινόταν πιο ειλικρινής η συζήτηση άμα εδημιουργείτο ένα χαρτοφυλάκιο για τις (ενισχυμένες) σχέσεις γειτονίας της ΕΕ; Μήπως σε κάποια τέτοια κατεύθυνση - ας πούμε συνεργασίας, με ενισχυμένες ορισμένες πλευρές της όπως π.χ. η οικονομική βοήθεια, η διασυνοριακή συνεργασία αλλά και η παρακολούθηση του κράτους δικαίου/της διαφάνειας/της καταπολέμησης της διαφθοράς και της εγκληματικότητας - θα ήταν λειτουργικότερο το μέλλον για τις χώρες Δυτικών Βαλκανίων; Μήπως μια ακόμη ειλικρινέστερη στάση θα ήταν να γινόταν λόγος για ενισχυμένη σύνδεση, π.χ. σε παραλληλία με χώρες γειτονίας όπως η Ουκρανία, η Μολδαβία και η Γεωργία;

 

Προφανώς πρόκειται για μια συζήτηση που μπορεί να εμπνευσθεί από το προηγούμενο των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας, με βαριά ωστόσο πολιτική διάσταση. Έχει κάνει καλό - ό,τι κι αν ο όρος σημαίνει! - η διατήρηση της εικόνας των συνεχιζόμενων ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Άγκυρα, όταν, εδώ και σχεδόν μια δεκαετία έχει παγώσει όλη αυτή η ιστορία; Αντίστροφα: άμα γίνει μια τέτοια πολιτική μεταβολή του πλαισίου, θα εισπραττόταν ως απόρριψη;

 

Αλλά και άμα η ΕΕ επέλεγε να μείνει στην λογική της ενταξιακής πορείας, μήπως θα ήταν σωστότερο/πολιτικά εντιμότερο να αποξενωνόταν από μόνη της από τα μίνι-βέτο, τα οποία συνοδεύουν το άνοιγμα των διαδοχικών κεφαλαίων ενταξιακών διαπραγματεύσεων (και να έμενε απλώς η ομοφωνία στην έναρξη). Σαν η αναγκαστική ομοφωνία στην ολοκλήρωση της ένταξης που ούτως ή άλλως απαιτεί διαδικασίες επικύρωσης; Σ’ εμάς στην Βουλή, στην Γαλλία.... με δημοψήφισμα!

 

Είχε και νομικό/θεσμικό, αλλά κυρίως πολιτικό φόντο αυτή η συζήτηση. Από Ελληνική πλευρά, βέβαια, θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα στην αυριανή Κυβέρνηση – αν όντως αναδειχθεί σχήμα με ομολογημένη αντίθεση στην Συμφωνία των Πρεσπών – που περίπου «αντάλλαξε» προεκλογικά την αποδοχή της ύπαρξης της Συμφωνίας με κάτι σαν υπόσχεση για βέτο (μίνι ή μάξι…) σε κάθε βήμα της ενταξιακής πορείας της Βόρειας Μακεδονίας.

 

Συνολικά, όμως, η συζήτηση για την Βαλκανική μας γειτονιά θα κριθεί κατά πολύ από το πόση σημασία θα έχει – σχεδόν «εξ υπολοίπων» - στην αυριανή Ευρωσυζήτηση. Η εικόνα Βρυξελλών δεν δείχνει να προσπερνάει τις δικές της εσωστρέφειες…

 

Αφήστε ένα σχόλιο