Ένας καθαρός νικητής – όλοι όμως κερδισμένοι

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 08/07/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Αν τα πράγματα δεν ήταν εξόχως σοβαρά στην Ελλάδα του Ιουλίου 2019 – αν σήμερα κιόλας δεν είχαμε «Eurogroup καθοδήγησης», αν τα πρώτα συγχαρητήρια στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν έφθαναν από Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν –, θα μπορούσε να ανακαλέσει κανείς στην μνήμη κλίμα φοιτητικών εκλογών. Όπου όλοι επικαλούνται, εξηγούν, αποδεικνύουν ότι είναι κερδισμένοι.

 

Όμως τα πράγματα ΕΙΝΑΙ σοβαρά. Οπότε το γεγονός ότι υπάρχει ένας νικητής, και μάλιστα καθαρός νικητής – με 158 έδρες – έχει μεγάλη αξία. Προσοχή, δε: ο καθαρός νικητής είναι μεν η Ν.Δ., όμως είναι εξίσου (αν μη περισσότερο) ο Κυριάκος – θα ξαναθυμίσουμε: εκ των λίγων πολιτικών που εξαρχής έμεινε να αποκαλείται με το μικρό του όνομα, κι ας μην είναι το πρότυπο λαϊκού ηγέτη –  και μάλιστα, αφού πέτυχε την νίκη των Ευρωεκλογών, μπόρεσε και επέβαλε όχι απλώς σιωπητήριο στους ζωηρούς/ακραίους του ασκεριού «του» αλλά την συνολική γραμμή προσέγγισης στα πράγματα.

 

Να μείνουμε λίγο ακόμη στην Ν.Δ. «του Κυριάκου». Πρώτον, έχει μεν την δύσκολη διαχείριση των σχέσεων της μεταΜνημονιακής παρακολούθησης στην οικονομία, ΑΛΛΑ με σταθεροποιημένη (ή… σχεδόν σταθεροποιημένη) δημοσιονομική βάση. Δεύτερον, κυριολεκτικά στο νήμα/στις τελευταίες εβδομάδες, κέρδισε ο Μητσοτάκης την περιέργεια και την προληπτική αποδοχή των ξένων Μέσων – λες και είχαν τύψεις που έμειναν σχεδόν μέχρι το τέλος να θαυμάζουν την περίπτωση Τσίπρα. Τρίτον, έχει τεχνικά μπροστά έναν «καθαρό διάδρομο», δηλαδή χωρίς ενδιάμεσες εκλογές. Εδώ, μια διευκρίνηση: δεν υπάρχουν μεν οι 200 έδρες πλειοψηφίας για να αλλάξει με άμεση ισχύ ο ψηφισμένος εκλογικός νόμος της απλής αναλογικής, ΑΛΛΑ το άρθρο 54 του Συντάγματος (που ρυθμίζει τα του εκλογικού συστήματος) είναι το ίδιο μεταξύ των αναθεωρητέων. Ναι μεν υποτίθεται ότι η αναθεώρησή του ήταν «προς την κατεύθυνση της απλής αναλογικής», όμως οι 180 ψήφοι που χρειάζονται για την αλλαγή του υπάρχουν (158 ΝΔ + 22 ΚΙΝΑΛ). Οπότε… θάχουμε συγκινήσεις, αλλά μπορεί τελικά η απλή αναλογική να εκτοπισθεί από το παιχνίδι.

 

Πάμε τώρα, σιγά-σιγά στον ΣΥΡΙΖΑ. Και στον Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οριστικά ο κυρίαρχος στα αριστερά του φάσματος ως δεύτερος πόλος του δικομματισμού (του 71,5%): άμα οι λέξεις έχουν περιεχόμενο, μόνο «στρατηγική ήττα» δεν υπέστη. Και τούτο μετά από τέσσερα χρόνια μνημονιακής διαχείρισης – ο ΓΑΠ άντεξε σκάρτα δυο χρόνια, μαζί με την άγαρμπη μετάβαση στην Κυβέρνηση Παπαδήμου, ο Αντώνης Σαμαράς τρία και κάτι μαζί με τον Βαγγέλη Βενιζέλο – και παρά την βαθύτερα διαταρακτική σχέση με τους ΑνΕλληνες του Πάνου Καμμένου. Ο ίδιος ο Τσίπρας, όσο κι αν τώρα στο τέλος έδειξε να χάνει την επαφή του με την κοινή γνώμη, πιστώνεται την καμπάνια που «διόρθωσε» από την ήττα των Ευρωεκλκογών στο 31,5% στις κάλπες της 7ης Ιουλίου, δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί τον ίδιο, ούτε την στροφή του προς Προοδευτική Συμμαχία. Μένει βέβαια η αποστέρηση από την εξουσία για ένα κόμμα/κίνημα που ήταν διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης…

 

Όσο για το ΚΙΝΑΛ «της Φώφης», πλέον κι εδώ ο χαρακτηρισμός κυριολεκτείται. Ασφαλώς και είναι στο ¼ του μεγέθους του ΣΥΡΙΖΑ, άρα χρειάζεται να αφιππεύσει των μικρομεγαλισμών. Όμως το 8,1% είναι μεγαλύτερο από το 7,7% των Ευρωεκλογών -  οπότε ούτε η απομάκρυνση Β. Βενιζέλου μπορεί να ειπωθεί ευθέως ότι της κόστισε, ούτε η διόρθωση της στόχευσης προς αντιδεξιό/η «στάση Μαλέλη» ότι την εκτροχίασε. Το πώς θα χειριστεί την προίκα των 22 βουλευτών (είδαμε ήδη την υπόθεση της συνταγματικής αναθεώρησης, όπου κρατά το κλειδί των 180 εδρών…) και πώς θα τρέξει την σταθερή διεκδίκηση των Πασόκων ψηφοφόρων της – όσων δεν κούνησαν ήδη μαντήλι πηγαίνοντας στην Ν.Δ. – από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τους ενδεχόμενους αυριανούς σχηματισμούς, είναι δική της υπόθεση. Πάντως το φάσμα της Ζιγδοποίησης απεμακρύνθη.

 

Το ΚΚΕ είναι το ΚΚΕ.

 

Ο Γιάνης (με ένα «ν» πάντα) Βαρουφάκης, με το ΜέΡΑ 25, έχει τον αυτοσκηνοθετημένο ρόλο του αγκαθιού στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ. Ρόλο που θα ενταθεί, με τον καιρό. Και έχει την σταθερή έλξη που ασκεί στον μηντιακό κόσμο – ιθαγενή και οθνείο (ιδίως στα αγγλοσαξωνικά Μέσα).

 

Ο Κυριάκος – γιόρταζε κι αυτός χθες – Βελόπουλος και η Ελληνική Λύση μπορεί να ισχυρισθεί ότι οι ψηφοφόροι «του» δεν κλονίσθηκαν ούτε από του Πατριαρχείου την αποκήρυξη των επιστολών (ιδιόγραφων) του Ιησού. Κυρίως όμως έχει την Μακεδονομαχία, από την οποία τώρα η κυβερνώσα Ν.Δ. θα αρχίσει να απομακρύνεται. Έχει και την φθορά της Χρυσής Αυγής.

 

Η οποία Χ.Α. είναι ο απόλυτος χαμένος αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Πάλι καλά και άκλαυτη!

 

Α, ναι, χαμένοι είναι και όσοι – σε πολιτική παράκρουση – πίστεψαν (και είπαν δημόσια, και έγραψαν) ότι δεν θα γίνονταν εκλογές. ότι οι κάλπες θα σέρνονταν από τον δόλιο ΣΥΡΙΖΑ με πρόσχημα κρίση στου Αιγαίο. ότι θα επεχειρείτο νοθεία, ή πάντως ότι στίφη «ξένων» με πολιτιογράφηση θα αλλοίωναν τα αποτελέσματα. Και… εν αντιθέσει προς την περίπτωση Αντώνη Σαμαρά, η παραλαβή-παράδοση από Αλέξη Τσίπρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη θα γίνει, κατά τα φαινόμενα, ωραία και καλά στο Μαξίμου.

 

Κανονικότητα, όπως λένε.

 

Αφήστε ένα σχόλιο